Aziz Mahmud Hudayi Türbesi etrafındaki atmosfer genellikle insanlık ile doludur – hissedilebilir bir özlem ve umut duygusu. Bu alan, her biri kendi yüklerini taşıyan ve teselli arayan farklı yaşamdan insanları kendine çeker.
Kalpler İçin Sığınak
“O kadar baba yok ki; bu gerçekten de anneler, teyzeler ve anneanneler için bir fırsat.” Dışarıdaki türbe girişi, Türk lokumu kutularıyla dolu… İnsanlar gelip geçiyor, burada birkaçını alıyor. Bu kutuların yağmalanmamış olması inanılmaz! Eğer bu kutuları bir pazarda açsaydınız, Türk lokumu kırk saniye içinde yok olurdu; kağıt toplayıcıları konteynerlere saldırırdı.
Kaç tane İstanbul var? Her yaşayan insan için bir İstanbul vardır. Herkesin İstanbul’u kendine özgüdür. Bu şehir tembel kedilere ve yaramaz martılara ev sahipliği yapar. Keşke türbeyi kedilerden ve martılardan da duysaydım. Eğer bana, “Tembelliğimizi ve yaramazlığımızı ölüm ve günah olarak siz tanımladınız; önce sizin sözlerinize hesap vereceksiniz, sonra bize Aziz Mahmud Hudayi Türbesi’nden bahsedin,” diyecek olsalardı, kendimi nasıl savunurdum?
Annem, bastonuyla türbe merdivenlerine çıkmaya çalıştı ama hızla geri döndü. “Şimdi yürüyemem, boş zamanım olduğunda gelirim,” dedi. Hastanelerde, plajlarda ve metroda kalabalık var. Peki bu kadar çok insan neden türbeye geliyor?
Acı İnsanları Tanrı’ya Yöneltir
Eşleriyle tartışmadan muzdarip bir adam, abdest alma çeşmesinde düşünürken, bir manevi rehber şöyle diyor: “Bir erkek her zaman eşiyle iyi ilişkilerde olursa, camide cemaat bulamazsın.”
Evde gerginlik yaşamış ve kendini mescitte teselli aramış. Günah mekanlarında teselli aramadığı için şanslıydı. Kederini gidermek için kim kumar oynar ya da uyuşturucu kullanır, kim de bağımlılığa kapılır? Acıyı dindirmek için ya affedilmelidir ya da yasaklanmış eylemlere başvurulmalıdır.
“Gözyaşı insanı ağlatır; aşk ifadeye teşvik eder,” derler. Buna ek olarak: Keder ve sevgi insanları türbenin önünde toplayan iki güçtür. Kederden gelenlerden, sevgiden gelenlerden daha çoktur. İmam Hasan el-Basri şöyle dedi: “Yoksulluk, hastalık ve ölüm olmasaydı, insanların kibiri asla alçalmazdı.” Grieving hair and undying sorrows lead a person to God. “Sorrow is the bond of the beloved.” Sorrow and affliction are a rope drawn by those who love; both the one who draws it and the one who pulls it is Allah.
Türbeye girenlerin yüzleri yorgunluk ve kaygı gösteriyor; ölü uç noktalardan geldikleri açıkça görülüyor. Türbeden ayrılanların yüzünde parlaklık, huzur ve sükunet var… Uyandıkları gibi gülümseyerek uyanan bebeklere benziyorlar. Caminin giriş çıkışlarında ve toplantılarda da aynı fark hissediliyor.
Kalbin Gözü ve İçgörü
Kalpleri olanlar “işleri tersine çevirme” konusunda ustadır. Bir öğretmen, bir öğrencinin ev satın almasıyla ilgili sorusuna şöyle cevap verdi: “Ev camiye yakın olsun, büyük pencereleri olsun; ezan sesiyle dolsun.” Ayrıca, “Ev metroya yakın olsun ve güneye bakan cepheleri olsun…” yaklaşımı da var. Ancak bu sözleri duyan adam, caddelere, parklara veya restoranlara bakmak yerine camiye bakan pencereleri daha fazla açmaya başladı.
Başka bir manevi rehber şöyle derdi: “Kur’an-ı Kerim’in okunduğu ve yorumlandığı yerde pencereleri açın; şehrin temiz hava almasını sağlayın!” Yıllardır, Kur’an derslerinde ve toplantılarda, “Pencereleri açın, şehrin temiz hava almasını sağlayın,” derken durmaksızın çekiç vurdum. “Pencereleri açın, şehrin temiz hava almasını sağlayın,” ile “Pencereleri açın, sınıfın temiz hava almasını sağlayın” arasındaki farkı bile kuantum bilgisayarları ölçemez. İstanbul’da yaşayan kadar çok insan olduğu gibi, insanlık’ta da o kadar çok farklılık vardır.
Bir damla safranın bir kova sütü renklendirdiği dünyamızda, bazen bir söz veya bir hikaye insanın yeni ufuklar açmasını sağlar. Bir söz, bir öğüt veya bir şüphe sepet dolusu inciri mahvedebilir.
İnsanlar gözleriyle ve kulaklarıyla lezzetlendirilir. İnternet dünyası sürekli akmaktadır… Işık ve karanlığın akışları her zaman suluyor. Gözler ve kulaklar hangi akıntının altında yatıyor?