Gül ve Çamur: Aşkın Derinliği
Şeyh Sadi’nin hikayesi, Peygamber sevgisini anlamanın, güzel ahlakı edinmenin ve ruhani yakınlığa ulaşmanın önemli bir yoludur – Peygamber sevgisi kavramını ele alırken merkezi bir temadır.
Şeyh Sadi, Gülistan adlı eserinde sembolik bir hikaye anlatır:
Gül ve Çamur Hikayesi
Günlerden bir gün hamamda bulunan bir arkadaşım bana kokulu çamur getirdi. Ona şöyle dedim:
“Ey mübarek, sen misin yoksa amber misin? Kokun beni öyle etkiliyor ki, ruhuma dokunuyor.”
Çamur bana (sembolik bir dille) şu cevabı verdi:
“Ben sadece sıradan toprağım. Fakat gülü bizzat altında yattım ve her sabah çiğ damlalarıyla ıslanıp yoğruldu. Bu yakınlaşma sayesinde gülün hoş kokusu içime sinmiştir. Aksi takdirde, ben de sıradan bir toprak parçasıyım. (Bu güzel koku o güle aittir).”
Hikayenin Ahlakı
Buradaki gül, Peygamberimiz Hz. Muhammed’i (sallallahu aleyhi ve sellem) temsil eder.
Şair Fuzuli de bir beytinde şöyle dile getirmiştir:
Gül bahçesine su versin gülzâr sahibi, zahmete gerek yok;
Bir gül olmaz ki, olmasın Nebi yüzü gibi şâhânî!
Bahçıvanlar binlerce gül bahçesini sulasalar ve bütün hünerlerini sergileseler bile, Peygamberimizin mübarek yüzü kadar güzel bir gül yetiştiremezler.
Bu hayat okulundaki en önemli ders şudur:
- Rasulullah’ı (sallallahu aleyhi ve sellem) gerçekten tanımak ve onun kalbinden ve kokusundan bir paye almaktır.
- O gül için erken saatlerde yanıp tutuşan bir bülbül gibi olmak.
- O gülün yaprağında bir çiçeksuyu damlası olmak, veya;
- O gülden süzülen rahmet damlalarıyla canlanan verimli toprak olmak.
Bir Düşünce
Peygamberimizin (sallallahu aleyhi ve sellem) kalbi, nadide ve eşsiz çiçeklerle, kokulu güllerle süslü bir cennet bahçesidir. Bu bahçeden yayılan nazik meltemden ne kadar pay alıyoruz?
Aile hayatlarımız ve sosyal ilişkilerimiz onunkiyle ne kadar benziyor? İslam’ın mütebessim yüzünü, kalbini, zarafetini, inceliğini ve ihtişamını ne ölçüde temsil ediyoruz?