Göklerin Kapısını Açan İlahî Anahtar: İstiğfar
Yağmur, insanlar için Allah’ın bir rahmetidir. Yüce Rabbimiz semâdan indirdiği yağmurdan sonra yeri canlandırır, nehirler akıtır, meyveler ve sebzeler yetiştirerek kullarını rızıklandırır.
RAHMETİN KESİLMESİ: BİR İKAZ-I İLÂHÎ
Bazen yağmur kesilir. İnsanların davranışlarındaki değişimler belirginleşir. Toprak kurur, nehirler azalır ve insanlar su sıkıntısı çeker. Umutlarını kaybetmek üzereyken Rahmân olan Allah, rahmetini indirir. Rüzgârlar müjdeci olarak gönderilir ve ardından Allah’ın emriyle bulutlar yüklenerek kuraklık yaşanan beldelere sevk edilir. Cenâb-ı Hak, gökteki bulutları dilediği gibi yayıp küme küme toplar, aralarına yağmuru çıkararak çeşitli meyveler bitirir ve ölmüş insanların da yeniden diriltileceğini hatırlatır. İnsanların bu muazzam ibret tablosundan ders almasını ister.
(el-A’râf, 57; Fâtır, 9)
Allah, dilediği kullarına yağmur nasip eder ve onları sevindirir. Ümitsizlikleri umutlara dönüşür. (er-Rûm, 48) Hatalarını anlarlar ve bir daha günahlara yaklaşmak istemezler. Allah’a yönelirler. Çünkü “O, (insanlar) umutlarını kestikten sonra yağmuru indiren ve rahmetini her noktaya yayandır. Ve O, hakiki dost ve övülmeye lâyık olandır.” (eş-Şûrâ, 28)
Cenâb-ı Hak, bazen de yağmur ve doluyu azap vâsıtası hâline getirerek günahkar kullarını terbiye eder. Onlarla dilediğini vurur, dilediğini de korur. (en-Nûr, 43)
Yani semâ ile yerin ilişkisi insanların amellerine ve kalp âlemine göre şekillenir. İnsanlar günah ve isyanlara saplandıkça gökten sıkıntılar yağar. Rızkı semâda olan insanoğlu zorluğa düşer. İsyanda aşırı gittiğinde ise gökten rahmet yerine belâlar iner. Tevbe edip Allah’a döndüğünde semânın yüzü güler, sevinç gözyaşlarını akıtmaya başlar. Onun sevincine nebatât, hayvanât da dahil olmak üzere bütün kâinat coşar ve neşelenir.
GÖKLERİN KAPISINI AÇAN İLAHÎ ANAHTAR
Bu durumda insanın yapacağı ilk iş, istiğfardır. Yani yapılan yanlışları terk ederek af dilemektir… Bunu anlatan güzel bir örnek şöyledir:
Hz. Ömer devrinde kuraklık yaşanmıştı ve insanlar kıtlığa mâruz kalmışlardı. Halîfe’ye yağmur duasına çıkmayı teklif ettiler. İnsanlar toplandığında Ömer (ra) yağmur duası yapmak üzere minbere çıktı ve sadece istiğfar etmeye başladı. Bir süre böyle devam ettikten sonra minberden indi.
Orada bulunanlar şaşkınlıkla “–Ey Mü’minlerin Emîri, yağmur duası için çıktınız, lâkin hiç dua etmeyi duymadık. Sadece istiğfar edip indiniz mi?” dediler. Hz. Ömer:
“–İstediğiniz rahmeti, kişinin yağmurun indirildiği semâ anahtarlarıyla taleb ettim” buyurdu ve sözüne delil olarak şu âyet-i kerîmeleri okudu:
“Dedim ki: Rabbinizden mağfiret dileyin; çünkü O çok bağışlayıcıdır. (Mağfiret dileyin ki) Üzerinize gökten bol bol yağmur indirsin, mallarınızı ve oğullarınızı çoğaltın, size bahçeler ihsan etsin, sizin için ırmaklar akıtsın.” (Nûh, 10-12)
“Ey kavmim! Rabbinizden mağfiret dileyin; sonra da O’na tevbe edin ki, üzerinize semâyı (yağmuru) bol bol göndersin ve kuvvetinize kuvvet katsın. Günah işleyerek (Allah’tan) yüz çevirmeyin!” (Hûd, 52) “Rabbinizden bağışlanma dileyin; sonra tevbe edip O’na yönelin. Muhakkak ki Rabbim çok merhametlidir, (mü’minleri) çok sever.” (Hûd, 90)
Âyetleri okuyan Hz. Ömer, şöyle konuştu:
“–O hâlde Rabbinizden günah ve hatalarınızı affetmesini isteyin, samîmî bir şekilde tevbe edin ve Allah’a yönelin!” (Beyhakî, es-Sünenü’l-kübrâ, III, 351-351)
Demek ki günahları bittiğinde Allah’tan af istemek semâları açan bir anahtardır. İnsanların günahlarını bırakıp Cenâb-ı Hak ile aralarını düzelttiğinde, gök ışıkları açılarak rahmet yağmaya başlayacaktır.
Bu durum sadece yağmur için değil, diğer nîmet ve lutuflar için de aynen geçerlidir. Bir defasında Hasan-ı Basrî Hazretleri’ne dört kişinin yazdığı biri kuraklıktan, diğeri fakirlikten, diğerinin azlığından, bir başkası da tarlasının verimsizliğinden şikayet etmişti. Büyük velî, onların hepsine de istiğfârı tavsiye etti. Yanındakiler:
“–Efendim, bu insanların dertleri farklı olmasına rağmen, siz hepsine aynı şeyi tavsiye ettiniz mi?” dediler.
Hasan-ı Basrî Hazretleri onların Nûh sûresinin 10-12. âyet-i kerîmelerini okuyarak cevap verdi. (Aynî, Umdetü’l-Kârî, XXII, 277; İbn Hacer, Fethü’l-Bârî, XI, 98)
Rasûlullah (sav) ne güzel buyurur:
“Bir kimse istiğfârı dilinden düşmezse, Allah Teâlâ ona darlıktan bir çıkış, üzüntüden bir kurtuluş yolu gösterir ve ona beklemediği yerden rızık verir.” (Ebû Dâvûd, Vitir 26; İbn Mâce, Edeb 57)
Ancak bu istiğfar, sadece zamanda dönerken bir tesbih değil, davranışlara akseden bir günahları terk ediş olmalıdır.
Hazırlayan: Doç. Dr. Murat Kaya