Bir Yere Girerken Okunacak Dualar Var Mıdır?
Kur’ân-ı Kerîm, Rabbimizin bize öğrettiği güzel sözler, sığınma ifadeleri ve dualarla dolu. Bu dualardan bazıları, girdiğimiz ortamlarda bizi korur ve yönlendirir. Öncelikle bu duaları öğrenmeli, uygun yerlerde kullanmalı ve Allah’a sığınmalıyız.
BİR YERE GİRERKEN OKUNACAK DUALAR
Önemli dualardan biri şöyledir:
رَبِّ اَدْخِلْن۪ي مُدْخَلَ صِدْقٍ وَاَخْرِجْن۪ي مُخْرَجَ صِدْقٍ وَاجْعَلْ ل۪ي مِنْ لَدُنْكَ سُلْطَانًا نَص۪يرًا
“Rabbim! Beni doğrulukla girmemi, çıkacağım yerden de doğrulukla çıkarmamı nasip eyle; yüce katından bana yardımcı ve kuvvetli bir delil ver, de!”[1]
Peygamberimiz (s.a.v.)’e Mekke’yi fethedip oraya girerken bu dua emredilmiştir. Peygamberimiz (s.a.v.), duayı okuduktan sonra şu ayeti tilavet etmiştir:
“Hak geldi, bâtıl zail oldu; zaten bâtıl zail olmaya mahkûmdur.”[2]
Bu ayetin anlamı şöyledir: “Rabbim! Beni Mekke’ye sıdk üzere, sadık bir mümin olarak girdir. Benim oraya girişim seninle, senin iznin ve rızanla olsun; itimat ve güvenim sana olsun, katında yardım gören bir kul olayım.”
Peygamberimizin Duası
Sevgili Peygamberimiz (s.a.v.) seferden döndüğünde yaptığı şu duaya benzeyen bir dua da vardır: “Allah’tan başka ilah yoktur, tek ilah O’dur. O, va’dini yerine getirmiş, kuluna yardım etmiş, ordusunu galip kılmış ve tek başına bütün düşman ordularını hezimete uğratmıştır. Allah’tan başka ilah yoktur. Kafirlerin hoşuna gitmese de biz dini ve itaati yalnız O’na has kılarak sadece O’na kulluk ederiz.”[3]
Duanın Anlamı
Bu dua şu anlamları da içerir:
“Beni düşmanlarla cihad etmek üzere Mekke’den doğruluk ve dürüstlük üzere çıkar; senin izninle yardım edilmiş olayım, senin muhafazanla korunmuş olayım. Bana katından bir sultan yani her batılın beynini parçalayacak bir bürhan, düşmanlarıma karşı yardımcı ver.”
Görüldüğü üzere Rabbimizin öğrettiği bu dua çok kapsamlıdır. Yapacağımız her iş için okunabilir. Duanın temel anlamı şöyledir:
“Rabbim! Gireceğim yere dürüstlükle girmemi sağla ve çıkacağım yerden de dürüstlükle çıkmamı sağla. Herhangi bir işi yaparken veya herhangi bir yere giderken tam bir dürüstlükle, kabul ve râzı olunan bir şekilde o işi yapmayı ve o yere varmayı nasip eyle. Herhangi bir işi bitirirken veya bir yerden ayrılırken tam bir dürüstlükle, kabul ve râzı olunan bir şekilde o işi tamamlamayı ve o yerden çıkmayı müyesser kıl. Yine emrettiğin kulluk vazifelerinin girişinde, çıkışında, dinini tebliğ görevinin yerine getirilmesinde ve tamamlanmasında doğruluk ve dürüstlükle başarı ihsan eyle. Âhiretin girişi olan mezara koyduğunda dürüstlükle koy ve oradan çıkarıp yeniden dirilttiğinde de dürüstlükle dirilterek gönder! Bütün bu kulluk vazifelerimde ve İslâm’ı tebliğimde muvaffak olabilmem için tarafından bana, düşmanlarımı mağlup edecek kuvvetli bir yardımcı, kahredici bir delil, mağlup edici bir kudret tahsis et ki, onun saltanatı karşısında kâfirler mağlup ve perişan olsunlar. İman edenler de üstün gelip zafere erişsinler! Zaten bizim hakkın galip gelip batılın yok olacağına inancımız tamdır.”
Ayetin İşârî Tefsiri
İbn Acîbe’nin Îkâzu’l-himem isimli Hikem şerhinde ayetin işârî tefsirine şu şekilde yer verilmiştir:
Ariflerin her yere girmesi, her şeyi kullanması ve her olayla ilgisi Allah ile olduğu gibi, onlardan ayrılıp çıkması da yine Allah iledir. Bu ayetle Rabbimiz arif kula adeta şöyle seslenmektedir: “Ey arif kulum de ki: Rabbim ister haklar bakımından isterse hazlar bakımından beni eşyaya sıdk, doğruluk ve dürüstlükle girdir. Bu girme seninle olsun; senin gücün ve kuvvetine dayanarak ve kendi gücümden, nefsimi görmekten uzak durarak olsun. Beni o yerlerden, o şeylerden sıdkla, doğruluk ve dürüstlükle; o konuda hususi bir izin almış olarak; haşyetle ve ihlas sırrı ile donanmış olarak çıkar. Yine bu aynı zamanda şu sözün manasını da ifade etmektedir: “Böyle yap ki beni eşyaya girdirdiğin zaman nazarım sadece gücün ve kuvvetine olsun; beni onlardan çıkardığın zaman da inkıyadım yalnız sana olsun.
Katından yani işlerinin tam ortasından bir vasıta ve sebebe dayanmaksızın bana bir sultan, kuvvetli bir burhan ver. Bu ise Kahhâr olan Allah’ın katından gelen kuvvetli bir varidattır ki, hangi şey karşısına çıkarsa onu darmadağın eder, böylece hakkın ortaya çıkıp batılın yok olmasına sebep olur. Bu da Allah’ın kula vereceği en büyük sultan olur.
Bu sultanın nasîr yani yardımcı olmasına gelince, bu bana yardım etsin de ben hisler dünyasından ve masivayı görmekten uzak kalayım. O ikisinin Mevlâsını görmek suretiyle onlardan uzaklaşayım. Bana vehim, his ve gayriyi görmeye yardım etmesin. Yine o sultan bana nefsimin kötü hallerini müşâhede etmeme yardımcı olsun da böylece onların kötülüğünü görerek onlardan uzaklaşayım. Ben onlardan uzaklaştığım takdirde, onları değil sadece onların rabbini görmüş olurum.
İşte biz buna “ikinci doğum” diyoruz. İnsan birinci doğumla annesinden dünyaya gelince yaşadığı muhitinin mahpusu ve zatının heykelinin kölesi olur. Heva onu lokma yapar yutar. Böylece hislerin ve vehimlerin içinde; cismaniyetini kuşatan oluşların hapishanesinde kalır. Ama insan gayret gösterir de his dairesini aşar, bağlılıklarını koparır ve nefsinin şehvet batnından çıkabilirse, onun ruhu varlık duvarını delip geçer, o varlığı yaratanın huzuruna varır. Böylece ikinci kez doğmuş olur. Bu öylesine bir doğuştur ki bunun peşinden ne bir fena ne de bir ölüm gelebilir. Allah Teala: “Müminler dünyada bir kez ölümü tadarlar, ondan sonra başka bir ölüm olmayacaktır”[4] buyurmaktadır. Bu aynı zamanda İsa (a.s.)’ın da şu sözünün manasıdır: “İki kez doğmayan bizden değildir.”[5]
Dipnotlar:
[1] İsrâ 17/80. [2] İsrâ 17/81. [3] İbn Mâce, Diyât 5. [4] Duhan 44/56. [5] İbn Acibe, Îkâzu’l-himem, s. 557-560.