Peygamber Efendimizin Ümmetine Yönelik Duası
Peygamberimiz (s.a.v.) Efendimiz’in, ümmetiyle olan derin bağını ve şefkatini gösteren önemli bir olaydır. Bu hadis-i şerif, O’nun Allah’a yalvararak ettiği duaları ve ümmetine karşı duyduğu endişeyi gözler önüne seriyor.
Peygamberimizin Duaları
Bir gün Peygamberimiz (s.a.v.), İbrahim (a.s.)’ın “Rabbim, putlar insanlardan birçoğunun sapmasına sebep oldular. Şimdi kim bana uyarsa o bendendir…” (İbrâhim, 36) sözünü ve Îsâ (a.s.)’ın:
“Eğer kendilerine azâb edersen, şüphesiz onlar Sen’in kullarındır. Eğer onları bağışlarsan, şüphesiz Sen izzet ve hikmet sâhibisin.” (el-Mâide, 118) duâsını okudu. Bu okumaların ardından O, ellerini semaya kaldırarak:
“Allâh’ım, ümmetimi koru, ümmetime merhamet et!” diye yakararak ağladı. Cenab-ı Hak bu isteğe karşılık olarak:
“–Ey Cebrail! -Rabbin her şeyi daha iyi bilir ya- (insanlar da bilsin diye) git, Muhammed’e niçin ağladığını sor.” buyurdu.
Cebrail (a.s.) geldiğinde Rasûlullah (s.a.v.) Efendimiz, ümmeti için duyduğu endişeden dolayı gözyaşı döktüğünü ifade etti. Bunun üzerine Allah Teâlâ:
“–Ey Cebrail! Muhammed’e git ve O’na: «Ümmetin husûsunda Sen’i râzı edeceğiz ve Sen’i asla üzmeyeceğiz.» müjdemizi ulaştır.” buyurdu. (Müslim, Îmân, 346)
Peygamber Efendimizin Sünnetini Hayata Geçirmek
Bu hadis-i şerif, Peygamber (s.a.v.) Efendimiz’in ümmetine olan derin sevgisini ve merhametini açıkça göstermektedir. Bu durumu tefekkür ederek, O’na ne kadar muhabbet beslediğimizi ve bu sevginin bir göstergesi olarak Sünnet-i Seniyye’sini hayatımıza ne derece yansıtabildiğimizi düşünmeliyiz. O’nun ahlakını örnek almaya çalışmak, bizlere rehberlik etmesi açısından büyük önem taşımaktadır.