İhlasın Şeytanı Uzaklaştırması
İnsanın en sinsi ve amansız düşmanı olan şeytan, daima kalbe nüfuz edecek bir zayıf nokta arar. Bu zayıf noktaların başında, insanların övgüsünü beklemek (riya) ve dünyevi gösteriş gelir. Eğer kul, amellerini Allah için değil de insanlar görsün diye yapıyorsa, şeytanın sofrasına oturmuş demektir. Ancak kalbindeki nifakı silip amellerini sırf Allah rızası için yapan bir mümine şeytan asla zarar veremez. Geylânî (k.s.), bu gerçeği şöyle ifade eder: "Halka gösteriş yapmayanlara şeytan gelebilir mi?.. İşi tevhid, gücü Allah olana kim yakın olabilir?.. Şeytan onlardan uzaktır". İhlas, şeytanın oklarının çarpıp kırıldığı en sağlam manevi kalkandır.
Tevekkülün Verdiği Yenilmez Kuvvet
Şeytanın bir diğer tuzağı da, insana rızık endişesi ve gelecek korkusu aşılamaktır. Kul, fani sebeplere ve insanlara dayanmayı bırakıp tüm varlığıyla Allah'a tevekkül ettiğinde şeytanın bu silahı da elinden alınmış olur. "Hak Teâlâ'dan yardım gören kimsenin nefsi, hak isteklere uyar olur… Şeytanı hapse atılır, eline bir şey verilmez. Ve o kulu kandırmak için çevresinde gezemez". İşlerini mutlak Kudret sahibine ısmarlayan, rızkın yalnız O'ndan geldiğine yakîn derecesinde inanan bir mümin, şeytanın verdiği evham ve kuruntulara karşı tamamen bağışıklık kazanır.
Kalbi Bekleyen İlahi Muhafızlar
İhlasla ve tevekkülle Rabbine yönelen kulu, Allah yalnız bırakmaz. O'nun kalbini melekût âleminden gelen görünmez bekçiler korur. "Üzerinde Hak tarafından bir muhafızı olmayan şahıs yoktur. O muhafız, şeytanın kapmasını önler". Hatta büyük velilerin kalplerinin çevresinde ilahi muhafızlar saflar halinde durarak şeytani fısıltıların içeri girmesine mâni olurlar. Bütün gücünü ve niyetini Allah'ın rızasına kilitleyen kul, şeytanın esaretinden kurtularak mutlak bir emniyet dairesine (havza-i ilahiyeye) girer.