Peygamber Soyundan Bir Gençten Samimi Bir Tövbe Duası
Mansûr bin Ammâr anlatır:
BİR GENCİN KALPTEN TÖVBE DUASI
Bir gece, sabah olduğu zannıyla dışarı çıktım. Ancak henüz sabahın gelmediğini fark ettim. Bir evin önünden geçerken içeride birinin dertli dertli ağlayarak şu duayı yaptığını işittim:
“İlâhî, çok günah işledim. Kendime yazık ettim. Maksadım Sen’in rızasını imtihan etmek değildi. Ben kendi nefsime yenik düştüm. Hem gördüm ki ne kusur işlemiş olsam Sen bir şey yapmıyorsun, Senin Settâr sıfatına sığınmıştım. İşlediğim günahları câhilliğimden işledim. Hatâ ettiğimi şimdi anladım. Bana azâb etsen hâlim nice olur! Vay bana, vay bana! Yâ Rabbi! Kullarına Sırat’ı geçmelerini emrettiğin gün kimisi cehenneme düşecek, kimisi cennete geçecek. Acabâ bu miskin kulun hangi gruptan olur?”
Bu arada cehennemden bahseden bir âyet işitildi. İçerde münâcâtta bulunan genç, bir kez “Âh!” etti ve iniltisi kesildi.
“Acabâ ne oldu ki sesi kesildi?” diye merak ettim. Evin yerini iyice tespit ettikten sonra evime döndüm. Sabah geldiğimde o kapı önünde bir cenaze vardı. Ne olduğunu sorduğumda annesi bana şunları anlattı:
“–Bu ölen oğlumdur. Peygamber Efendimiz’in soyundandır. Gece olunca namazgâhında sabaha kadar ağlardı. Gündüz kazandıklarını fakirlere infâk ederdi. Cehennem âyetlerinden birini işitince dayanamadı, ağlaya ağlaya düştü ve rûhunu Hakk’a teslim etti.”
Ben de kendisine:
“–Ey hanım, oğlun cennete girdi. Çünkü Allâh korkusundan ağlayan, cehenneme girmez. Bu hâlde canını teslim eden hiç cehenneme girer mi? Allâh’a şükret!”
[1] Bkz. Darir Mustafa Efendi, Yüz Hadis Yüz Hikâye, haz. Selahaddin Yıldırım – Necdet Yılmaz, İst. 2001, s. 74-75.
Dipnot: