Son Nefes ve Meleklere Vasıta
İslam inancına göre, insanın dünya hayatı bir sona ulaşır; ancak bu bitiş, başka bir varoluşun başlangıcıdır. Abdülkadir Geylânî'nin aktardığı hadis-i şeriflerde tasvir edilen ölüm anı ve sonrası, imanın derecesine göre farklılık gösterir. Mümin kişi, can verirken melekler tarafından karşılanır; bu melekler beraberlerinde Cennet kokularını getirerek, adeta bir karşılama töreniyle ruhu alem-i ahirete uğurlarlar. Ruhun bedeninden ayrılması ise, bardaktan su akarcasına kolay ve huzurlu bir şekilde gerçekleşir. Bu durum, dünya hayatında amellerin güzelliği ve imanın samimiyetiyle bağlantılıdır.
Müminin Kabri: Nur ve Rahmet Yurdu
Mümin kişinin kabrine yerleşmesi, karanlık bir son değil, nurlu bir başlangıçtır. Hadis-i şerife göre, müminin kabri kırk metre genişliğe kadar açılır; cennetten gelen güzel kokularla dolar ve ipeklerle döşenir. Kur'an okunmuşsa, o ayetlerin nuru kabre iner; aksi halde güneşin ışığı gibi bir nûr ile aydınlanır. Bu durum, ahirette müminin bekleyeceği güzelliklerin müjdesidir. Kabir, adeta uyandırılmayı bekleyen bir gelin misali, rahmet ve huzurla doludur. Bu tasvirler, ölümün son olmadığı, aksine farklı bir aleme geçiş olduğu inancını pekiştirir.
Kâfirin Kabri: Sıkıntıların Yurdu
Ne var ki dünya hayatında kötü amellerle ve imansızlıkla yaşayan kişinin kabri, bambaşka bir kaderiyle karşılar. Kâfir kişinin kabri daralır, kemikleri birbirine geçer ve üzerine yılanlar gönderilir. Şeytanlar ise onu işkence ile sınırlar; bu işkencelerden o kişi kurtulamaz. Bu tasvirlere ek olarak, kâfirin ruhu semaya yükseltilmez, yerde tutulur ve cesedine geri döner. Ölüm sonrası alemdeki bu acı tablo, dünya hayatında yapılan yanlışların ahirette de ağır sonuçlarını beraberinde getirdiğinin bir işaretidir; ahlaki sorumluluğumuzun ve imanın önemini hatırlatır.