NAMAZ BÖLÜMÜ · 75 – CEMAATİN İMAMA UYMASI EMREDİLEN YERLER
619 – Ebû Süfyan’ın oğlu Muâviye radıyallahu anhdan:
Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem, “Rükû ve secdede beni geçmeyin,
ben ne zaman rükûda sizi geçersem, siz bana kalkınca yetişirsiniz. Çünkü
ben yaşlandım,” buyurdu. [402]
İZAH
Rükû ve secdede İmâm-ı geçmemek gerekir. İmam kendisine uyulmak için
öne geçirildi. Biz de kendisine uymak için arkasına, durduk. Biz İmâm-ı
geçersek, biz imam, imam da cemaat olmuş olur. Bu hadis Rasûl-i Ekrem
sallallahu aleyhi ve sellemin son günlerinde söylemiş olduğu,
hadislerdendir. Çünkü ben rüküda sizden önce kalkmış olsam da kalkarken,
bana yetişirsiniz. Zira ben yaşlandım, buyuruyor.
620 – Ebû İshak radıyallahu anhdan:
Hutamlı Abdullah bin Yezid’i halka hitap ederken dinledim. O dedi ki: Bize
Berâ nakletti. Bera yalancı değildir. Onlar başlarını rükûdan Rasûlullah
sallallahu aleyhi ve sellem ile kalkdıkları zaman, ayak üstü dururlar
(beklerler) Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellemi secde ederken görünce
secde ederlerdi. [403]
621 – Berâ (bin Azib) radıyallahu anh dedi ki: Rasûlullah sallallahu aleyhi
ve sellem ile beraber namaz kılardık. Rasûlullah sallallahu aleyhi ve
sellemin (alnını yere) koyduğunu görene kadar bizden kimse belini
eğmezdi. [404]
622 – Muharib bin Disar radıyallahu anhdan:
Abdullah bin Yezid’i minber üzerinde şöyle derken işittim.
Bera bana şöyle haber verdi:
Onlar Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem ile namaz kılarlardı. Rasûlullah
sallallahu aleyhi ve sellem rükûa gidince rükû ederler. “Semiallahülimen
hamide” dediği zaman Rasûlullah’ın alnını yere koyduğunu görene kadar
ayakta dururlar, sonra, Rasûlullah’a uyarlardı.
[372] Tirmizî, Kitâbu’s-Salât, b. 284, n. 386, s. 22, c. 2
[373] Nesêi, Kitâbu’l-Emânet, b. cemaate yetişmenin haddi, n. 856, s. 111,
c.
[374] Müslim, Kitâb’us-Salât, b. 30, n. 442/136, s. 327, c. 1;
[375] . Buharî; Müslim, Kitâbu’s-Salât, b. 30, n. 477/138, s. 327, c. 1;
Tirmizî, Ebvâbu’s-Salât, b. 400, n. 570, s. 459, c. 2
[376] . Buharî, Kitâbu’s-Salât, c. 1; Müslim, b. 30 n. 445, s. 329, c. 1
[377] . Buharî, Kitâbu’s-Salât; Müslim, Kitâbu’l-Mesâcid, b. 28, n. 602/151,
s. 420, c. 1; İbn-i Mâce, Kitâbu’l-Mesâcid, b. 14, n. 775, s. 255. c. 1
[378] . Tirmizî, Kitâbu’s-Salât, b. 163, n. 219, s. 424; Nesêi, Kâtbu’l-
İmâmet, b. Sabah namazını iade, n. 859, s. 12, c. 2
[379] . Tirmizî, Ebvâbu’s-Salât, b. 163, n. 219, c. 1
[380] . İbn-i Mâce, Kitâbetü’l-İkâmet, b. 47, n. 983, s. 314, c 1
[381] . İbn-i Mâce
[382] . Müslim, Kitâbu’l-Mesâcid, b. 53, n. 673, s. 463, c. 1; Tirmizî,
Ebvâbu’s-Salât, b. 174, n. 235, s. 458, c. 1; Nesêi, Kitâbu’l-İmâmet, b.
İmamlığa kimin daha lâyık olduğu bâbı, n. 782, s. 76, c. 2; İbn-i Mâce,
Kitâbu’l-İkâmeti’s-Salât, b. 46, n. 980, s. 313, c. 1
[383] . Müslim, kitâbu’l-Mesâcid, b. 53, n. 673, s. 465, c. 1; Tirmizî,
Ebvâbu’s-Salât, b. 174, n. 235, s. 458, c. 1; Nesêi, Kitâbu’l-İmâmet, b. Men
Hakkın bi’l-İmâme, n. 781, s. 313, c. 1
[384] . Buharî, Kitâbu’l-Ezân, b. 53, s. 170, c. 1
[385] . Buharî, Kitâbu’l-Ezân, b. 53, s. 170, c. 1
[386] . İbn-i Mâce, Kitâbu’l-Ezân b. 5, n. 726, s. 240, c. 1
[387] . İbn-i Mâce, Kitâbu’s-Salât, b. 43, n. 970, s. 311, c. 1
[388] . Tirmizî, Kitâbu’l-Ebvâbu’s-Salât, b. 264, n. 356, s. 187, c. 2
[389] . Buharî, Kitâbu’l-Ezân, b. 58, s. 172, c. 1; Müslim, Kitâbu’l-İmâmet;
Nesêi, Kitâbu’l-İmâmet, b. İhtilâfı niyyeti imam vel memun, s. 102, c. 2
[390] . Buharî, Kitâbu’l-Ezân, b. 50, s. 169, c. 1; Müslim, Kitâbu’s-Salât, b.
19, n. 411-412, s. 308, c. 1; Tirmizî, Ebvâbu’s-Salât, b. 267, n. 361, s. 194,
c. 2; Nesêi, Kitâbu’l-İmâmet, n. 833, s. 99, c. 2; İbn-i Mâce, Kitâbu’l-
İkâmeti’s-Salât, b. 144, n. 1239, s. 392, c. 1
[391] . İbn-i Mâce, Kitâbu’l-İkâmetü’s-Salât, b. 144, n. 1240, s. 393, c. 1
[392] . Nesêi, Kitâbu’l-İmâmet, b. İtimam Bi’l-İmam, n. 833, s. 98, c. 2;
İbn-i Mâce, Kitâbu’l-İkâmetü’s-Salât, b. 13, n. 846-847, s. 276, c. 1
[393] . Müslim, Kitâbu’s-Salât, b. 19, s. 308, c. 1
[394] . Müslim, Kitâbu’s-Salât, b. 19, n. 412, s. 309, c. 1; Nesêi, Kitâbu’l-
İmâmet, b. İtimam bil-İmâm, n. 833, s. 98, c. 1; İbn-i Mâce, Kitâbu’l-
İmâmet, b. 114, n. 1240, s. 393, c. 1
[395] . Müslim,; Nesêi, Kitâbu’l-İmâmet, b. Mevkıfü’l-İmam, n. 804, s. 86,
c. 2; İbn-i Mâce, Kitâbu’l-İkâmetü’s-Salât, b. 44, n. 975, s. 312, c. 1
[396] . İbn-i Mâce, Kitâbu’l-İkâmetü’s-Salât, b. 44, n. 975, s. 312, c. 1;
Buharî, Kitâbu’l-Ezân, b. 78, s. 178, c. 1; Müslim, Kitâbu’s-Salât; Tirmizî,
Kitâbu’s-Salât, b. 71, n. 232, s. 451, c. 1; Nesêi, Kitâbu’s-Salât, b.
Mevkıfü’l-İmâm, n. 804, s. 86, c. 1
[397] . Buharî,; Müslim,; Tirmizî, Kitâb’ul-Ebvâbü’s-Salât, b. 173, n. 234, s.
454, c. 1; Nesêi, Kitâbu’l-İmâmet, b. Mevkıfü’l-İmam, n. 802, s. 84, c. 2
[398] . Nesêi, Kitâbu’l-İmâmet, b. Meşkıfü’l-İmâm, n. 300, s. 84, c. 1
[399] . Tirmizî,; Nesêi
[400] . Nesêi, Kitâbu4l-İkâmet, b. Mehanü’llezi Yestahibbü Mine’s-Salât, n.
823, s. 94, c. 2; İbn-i Mâce, Kitâbu’l-İkâmetü’s-Salât, b. 55, n. 1006, s. 321,
c. 1
[401] . Tirmizî, Kitâbu’t-Tahâret, b. 3, n. 3, s. 8, c. 1; İbn-i Mâce, Kitâbu’t-
Tahâret, b. 3, n. 275, s. 101, c. 1
[402] . İbn-i Mâce, Kitâbu’l-İkâmetü’s-Salât, b. 41, N, 963, s. 309, c. 1
[403] . Buharî,; Müslim, Kitâbu’s-Salât, b. 39, n. 474, s. 345, c. 1; Tirmizî,
Kitâbu’s-Salât, b. 208, n. 281, s. 70, c. 2; Nesêi, Kitâbu’l-İmâmet, n. 830, s.
96, c. 2
[404] . Müslim, Kitâbu’s-Salât, b. 39, n. 474, s. 345, c. 1; Nesêi, Kitâbu’l-
İmâmet, b. Mübaderetü’l-İmam, n. 830, s. 96, c. 2
[372] Tirmizî, Kitâbu’s-Salât, b. 284, n. 386, s. 22, c. 2
[373] Nesêi, Kitâbu’l-Emânet, b. cemaate yetişmenin haddi, n. 856, s. 111,
c.
[374] Müslim, Kitâb’us-Salât, b. 30, n. 442/136, s. 327, c. 1;
[375]. Buharî; Müslim, Kitâbu’s-Salât, b. 30, n. 477/138, s. 327, c. 1;
Tirmizî, Ebvâbu’s-Salât, b. 400, n. 570, s. 459, c. 2
[376]. Buharî, Kitâbu’s-Salât, c. 1; Müslim, b. 30 n. 445, s. 329, c. 1
[377]. Buharî, Kitâbu’s-Salât; Müslim, Kitâbu’l-Mesâcid, b. 28, n. 602/151,
s. 420, c. 1; İbn-i Mâce, Kitâbu’l-Mesâcid, b. 14, n. 775, s. 255. c. 1
[378]. Tirmizî, Kitâbu’s-Salât, b. 163, n. 219, s. 424; Nesêi, Kâtbu’l-
İmâmet, b. Sabah namazını iade, n. 859, s. 12, c. 2
[379]. Tirmizî, Ebvâbu’s-Salât, b. 163, n. 219, c. 1
[380]. İbn-i Mâce, Kitâbetü’l-İkâmet, b. 47, n. 983, s. 314, c 1
[381]. İbn-i Mâce
[382]. Müslim, Kitâbu’l-Mesâcid, b. 53, n. 673, s. 463, c. 1; Tirmizî,
Ebvâbu’s-Salât, b. 174, n. 235, s. 458, c. 1; Nesêi, Kitâbu’l-İmâmet, b.
İmamlığa kimin daha lâyık olduğu bâbı, n. 782, s. 76, c. 2; İbn-i Mâce,
Kitâbu’l-İkâmeti’s-Salât, b. 46, n. 980, s. 313, c. 1
[383]. Müslim, kitâbu’l-Mesâcid, b. 53, n. 673, s. 465, c. 1; Tirmizî,
Ebvâbu’s-Salât, b. 174, n. 235, s. 458, c. 1; Nesêi, Kitâbu’l-İmâmet, b. Men
Hakkın bi’l-İmâme, n. 781, s. 313, c. 1
[384]. Buharî, Kitâbu’l-Ezân, b. 53, s. 170, c. 1
[385]. Buharî, Kitâbu’l-Ezân, b. 53, s. 170, c. 1
[386]. İbn-i Mâce, Kitâbu’l-Ezân b. 5, n. 726, s. 240, c. 1
[387]. İbn-i Mâce, Kitâbu’s-Salât, b. 43, n. 970, s. 311, c. 1
[388]. Tirmizî, Kitâbu’l-Ebvâbu’s-Salât, b. 264, n. 356, s. 187, c. 2
[389]. Buharî, Kitâbu’l-Ezân, b. 58, s. 172, c. 1; Müslim, Kitâbu’l-İmâmet;
Nesêi, Kitâbu’l-İmâmet, b. İhtilâfı niyyeti imam vel memun, s. 102, c. 2
[390]. Buharî, Kitâbu’l-Ezân, b. 50, s. 169, c. 1; Müslim, Kitâbu’s-Salât, b.
19, n. 411-412, s. 308, c. 1; Tirmizî, Ebvâbu’s-Salât, b. 267, n. 361, s. 194,
c. 2; Nesêi, Kitâbu’l-İmâmet, n. 833, s. 99, c. 2; İbn-i Mâce, Kitâbu’l-
İkâmeti’s-Salât, b. 144, n. 1239, s. 392, c. 1
[391]. İbn-i Mâce, Kitâbu’l-İkâmetü’s-Salât, b. 144, n. 1240, s. 393, c. 1
[392]. Nesêi, Kitâbu’l-İmâmet, b. İtimam Bi’l-İmam, n. 833, s. 98, c. 2;
İbn-i Mâce, Kitâbu’l-İkâmetü’s-Salât, b. 13, n. 846-847, s. 276, c. 1
[393]. Müslim, Kitâbu’s-Salât, b. 19, s. 308, c. 1
[394]. Müslim, Kitâbu’s-Salât, b. 19, n. 412, s. 309, c. 1; Nesêi, Kitâbu’l-
İmâmet, b. İtimam bil-İmâm, n. 833, s. 98, c. 1; İbn-i Mâce, Kitâbu’l-
İmâmet, b. 114, n. 1240, s. 393, c. 1
[395]. Müslim,; Nesêi, Kitâbu’l-İmâmet, b. Mevkıfü’l-İmam, n. 804, s. 86,
c. 2; İbn-i Mâce, Kitâbu’l-İkâmetü’s-Salât, b. 44, n. 975, s. 312, c. 1
[396]. İbn-i Mâce, Kitâbu’l-İkâmetü’s-Salât, b. 44, n. 975, s. 312, c. 1;
Buharî, Kitâbu’l-Ezân, b. 78, s. 178, c. 1; Müslim, Kitâbu’s-Salât; Tirmizî,
Kitâbu’s-Salât, b. 71, n. 232, s. 451, c. 1; Nesêi, Kitâbu’s-Salât, b.
Mevkıfü’l-İmâm, n. 804, s. 86, c. 1
[397]. Buharî,; Müslim,; Tirmizî, Kitâb’ul-Ebvâbü’s-Salât, b. 173, n. 234, s.
454, c. 1; Nesêi, Kitâbu’l-İmâmet, b. Mevkıfü’l-İmam, n. 802, s. 84, c. 2
[398]. Nesêi, Kitâbu’l-İmâmet, b. Meşkıfü’l-İmâm, n. 300, s. 84, c. 1
[399]. Tirmizî,; Nesêi
[400]. Nesêi, Kitâbu4l-İkâmet, b. Mehanü’llezi Yestahibbü Mine’s-Salât, n.
823, s. 94, c. 2; İbn-i Mâce, Kitâbu’l-İkâmetü’s-Salât, b. 55, n. 1006, s. 321,
c. 1
[401]. Tirmizî, Kitâbu’t-Tahâret, b. 3, n. 3, s. 8, c. 1; İbn-i Mâce, Kitâbu’t-
Tahâret, b. 3, n. 275, s. 101, c. 1
[402]. İbn-i Mâce, Kitâbu’l-İkâmetü’s-Salât, b. 41, N, 963, s. 309, c. 1
[403]. Buharî,; Müslim, Kitâbu’s-Salât, b. 39, n. 474, s. 345, c. 1; Tirmizî,
Kitâbu’s-Salât, b. 208, n. 281, s. 70, c. 2; Nesêi, Kitâbu’l-İmâmet, n. 830, s.
96, c. 2
[404]. Müslim, Kitâbu’s-Salât, b. 39, n. 474, s. 345, c. 1; Nesêi, Kitâbu’l-
İmâmet, b. Mübaderetü’l-İmam, n. 830, s. 96, c. 2
Sümame diyor ki” ben parmaklarımı birbirine geçirmiştim, beni bu halde
iken buldu. Beni öyle yapmaktan men etti. Peygamber sallallahu aleyhi ve
sellem, “Sizden biriniz âdâbına riayetle güzelce abdest alıp camiyi
kastederek, evden çıkarsa parmaklarını birbirine geçirmesin. Çünkü o şahıs
camiye giderken namazda gibidir” buyurdu, dedi. [372]
564 – Ebû Hüreyre radıyallahu anhdan: Peygamber sallallahu aleyhi ve
sellem şöyle buyurdu: “Kim şartlarına riayet ederek güzelce abdest alır,
sonra camiye gider cemaatı namazı kılmış olarak bulursa, Allah Teâlâ o
şahsa, o namazı kılan ve namazda bulunanların sevabı kadar sevap verir.
Buna verilen sevap Namazı cemaatla kılanlarınkinden hiç bir şeyi
eksiltmez.” [373]
566 – İbn-i Ömer radıyallahu anhdan: Peygamber sallallahu aleyhi ve
sellem: “Allah’ın kadın kullarını Allah’ın mescidlerinden men etmeyin,”
buyurdu. [374]
Abdullah bin Ömer’in oğlu da, vallahi biz kadınların camiye gitmelerine
izin vermeyiz. Çünkü kadınlar camiyi fesat yeri yaparlar, vallahi onlara izin
vermeyiz, dedi. Bunun üzerine oğluna kızdı ve ağır konuştu. Ben
Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem (onlara izin verin) dedi diyorum, sen
izin vermeyiz diyorsun, dedi. [375]
Hadisin ravisi Yahya dedi ki: Amre’ye, İsrail Oğulları kadınları ibadet
yerinden men mi edildiler? Dedim. Amre de (evet) cevabını verdi. [376]
İbn-i Mes’ûd Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem’den Ebû Katade ve
Enes Rasûl-i Ekrem sallallahu aleyhi ve sellem’den rivâyet edip hepsi,
“Geçirdiğinizi tamamlayın,” diye rivâyet ettiler. [377]
575 – Câbir bin Yezid bin el-Esved’den rivâyet edilmiştir ki, o, henüz
delikanlı iken Peygamberimiz sallallahu aleyhi ve sellemle namaz kıldı.
Peygamberimiz (s,a.v) namazı kılınca bir de ne görsün, mescidin bir
köşesinde iki kimse cemaata iştirak etmemiş, onları çağırdı. Onlar da
getirildiler. (Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellemin heybetinden)
mafsalları titriyordu. Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem bizimle birlikte
namaz kılmaktan sizi ne men etti, dedi. Onlar da biz evimizde kılmıştık,
dediler. Peygamberimiz sallallahu aleyhi ve sellem de onlara bir daha böyle
yapmayın, sizden biriniz namazı evinde kılar, daha imam aynı namazı
kılmadan yetişirse imamla yine kılsın, imamla kıldığı onun için nafile olur,
buyurdu. [378]
Sabah namazını Rasûl-i Ekrem sallallahu aleyhi ve sellemle beraber
Mina’da kıldım, daha sonra bir önce geçen hadis-i aynı manada rivâyet etti.
[379]
“Bir kimse halka imam olur. Vakte de isabet edebilirse sevabı hem kendine
hem de cemaatadır. Eğer namaz(ın vaktinden) bir şey eksik olursa vebali
cemaata değil imamın üzerinedir.” [380]
“Kıyamet alâmetlerinden biri de cami cemaati birbirlerini öne itecek, onlara
namaz kıldıracak bir imam bulamayacaklar.” [381]
Şu’be diyor ki: İsmail’e tekrime ne demektir? Diye sordum. O da şahsın
döşeğidir cevabını verdi, diyor. [382]
Ebû Dâvud dedi: Yahya El Kattan Şu’be’den “Kıraatte en kıdemli olanları”
(imamlığa daha haklıdır.) şeklinde rivâyet etmiştir. [383]
Biz halkın Nebi sallallahu aleyhi ve sellem’i ziyarete gidip geldikleri yol
üzerinde bulunan bir yerleşim bölgesinde idik. İnsanlar ziyaretten dönerken
bize uğrarlar, Peygamberimiz sallallahu aleyhi ve sellem şöyle dedi diye,
bize haber verirlerdi. Ben de ezberci bir çocuk olduğumdan Kur’an’dan bir
çok yerleri ezberledim. Babam da kabilesinden bir hey’etle birlikte
Peygamberimiz sallallahu aleyhi ve selleme elçi olarak gitmişti.
Peygamberimiz sallallahu aleyhi ve sellem onlara namaz öğretip, “Size en
çok Kur’an bileniniz imam olsun.” buyurmuş. Kur’an’dan bir çok yerleri
ezberlediğimden içlerinde en çok Kur’an bilen ben vardım. Beni imam
yaptılar. Üzerimde kendime ait küçük ve sarı bir pardesü ile onlara namaz
kıldırıyordum. Secdeye vardığımda pardesüm toplandı. Kadınlardan birisi
imamınızın avret yerini gözümüzden kaybedin, dedi. Bunun üzerine bana
Uman kumaşından yapılmış bir gömlek aldılar. Müslüman olduktan sonra o
gömleğe sevindiğim kadar hiç bir şeye sevinmedim. İşte ben yedi veya 8
yaşında iken onlara imamlık yapardım, dedi. [384]
588 – İbn-i Ömer radıyallahu anhdan rivâyete göre o şöyle demiştir: İlk
hicret edenler Medine’ye gelişlerinde Peygamberimiz sallallahu aleyhi ve
sellem gelmeden önce (Kuba’daki) Asba’ya indiler. (Orada) onlara Ebû
Huzeyfe’nin kölesi Sâlim imamlık ediyordu. Çünkü Kur’an’ı, o hepsinden
çok biliyordu. Heysem, içlerinde Ömer bin Hattab ve Ebû Seleme bin
Abdül-Esed de vardı. Cümlesini ziyade etti. [385]
– “Size en hayırlılarınız müezzinlik yapsın. En iyi Kur’an beleniniz de
imamlık etsin.” [386]
Cemaat kendisini sevmedikleri halde onlara imam olan kimsenin, vakti
geçtikten sonra namaza gelen adamın, hürriyete kavuşturduğu kimseyi köle
olarak kullanan adamın.” [387]
– “Kim bir kabileyi (memleket halkını) ziyaret ederse onlara imamlık
etmesin. Onlara kendi içlerinden biri imamlık etsin.” [388]
Muaz radıyallahu anh, Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem ile beraber
namaz kılar ve döner (aynı namazda) kabilesine de imam olurdu. [389]
– “İmam ancak kendisine uyulmak için görevlendirildi. İmam ayakta kıldığı
vakit siz de ayakta kılın, Rükû yapınca siz de rükû yapın, kalktığında siz de
kalkın. Allah hamdedenin hamdini işitir, dediği zaman siz de, “ey bizim
rabbımız, hamd ancak sanadır” deyin. İmam: Oturarak kıldığında siz de
hepiniz oturarak kılın” buyurdu. [390]
– “İmam oturarak kıldığı vakit siz de oturarak kılın. İmam ayakta kılınca siz
de ayakta kılın. Faris halkının büyüklerine yaptıkları gibi yapmayın,”
buyurdu. [391]
Ebû Dâvud diyor ki: İmam okuduğu zaman susun ziyadesi mahfuz değildir.
Buradaki vehim Ebû Halid’dendir. [392]
605 – Aişe radıyallahu anh’dan: Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem
evinde oturarak namaz kıldı. Arkasında bir cemaat da ayakta kıldılar.
Onlara oturun diye işaret etti. Namazdan çıktığı vakit, “İmam kendisine
uyulmak için tayin edildi. Rükû ettiği zaman siz de rükû edin. Rükûdan
kalktığı zaman siz de kalkın, oturarak kıldığı zaman, siz de oturarak kılın,”
buyurdu. [393]
Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem rahatsız oldu. Peygamberi-miz oturur
olduğu halde namaz kıldık. Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellemin
tekbirini cemaate işittirmek için, Ebû Bekir de tekbir alıyordu. Sonra ravi
hadis-i sevketti. [394]
Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem ona ve onlardan bir kadına imam
oldu. Enes’i sağına, kadını da onun arkasına durdurdu. [395]
Teyzem Meymune’nin evinde yattım. Gecenin bir anında Rasûlullah
sallallahu aleyhi ve sellem kalktı. Kırbayı çözüp abdest aldı. Sonra kırbanın
ağzını bağladı ve namaza durdu. Ben de kalktım. Onun abdest aldığı gibi,
abdest aldım. Sonra geldim, onun soluna durdum. Sağ eliyle beni tuttu.
Arkasından dolaştırarak sağına durdurdu. Ben de onunla Rasûlullah ile
beraber (namazı) kıldım. [396]
Hemen kalktım. Bizim bir hasırımız vardı. Çok durduğu için kararmıştı.
Onu su ile yıkadım. Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem onun üzerine
durdu. Benim ile bir de yetim, onun arkasına saf olduk. Ve bir ihtiyar kadın
da bizim arkamıza durdu. Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem bize iki
rekât namaz kıldırdı. Sonra Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem
namazdan çıktı. [397]
Kapısında epeyce oturduk. Bir cariye çıkarak onlar hakkında Abdullah’tan
izin istedi. Abdullah da onlara izin verdi. Sonra kalktı onunla benim aramda
namaz kıldı. Ve Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellemin böyle yaptığını
gördüm, dedi. [398]
Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellemin arkasında namaz kıldım. Namazdan
çıktığı vakit yan dönerdi. [399]
Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellemin arkasında namaz kıldığımızda
(namazdan sonra) yüzünü bize çevirmesi için sağında durmayı severdik. [400]
Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem, “Namazın anahtarı taharet, namazın
tahrimi (dışarıda helâl olanları, namazda haram kılan şey) tekbir, tahlili
(tekbirle yasak edilenleri helâl kılan) selâmdır.” buyurdu. [401]
Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem, “Rükû ve secdede beni geçmeyin,
ben ne zaman rükûda sizi geçersem, siz bana kalkınca yetişirsiniz. Çünkü
ben yaşlandım,” buyurdu. [402]
Hutamlı Abdullah bin Yezid’i halka hitap ederken dinledim. O dedi ki: Bize
Berâ nakletti. Bera yalancı değildir. Onlar başlarını rükûdan Rasûlullah
sallallahu aleyhi ve sellem ile kalkdıkları zaman, ayak üstü dururlar
(beklerler) Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellemi secde ederken görünce
secde ederlerdi. [403]
621 – Berâ (bin Azib) radıyallahu anh dedi ki: Rasûlullah sallallahu aleyhi
ve sellem ile beraber namaz kılardık. Rasûlullah sallallahu aleyhi ve
sellemin (alnını yere) koyduğunu görene kadar bizden kimse belini
eğmezdi. [404]