TAHARET BÖLÜMÜ · 24 – TAHARETTEN SONRA ELİ TOPRAĞA SÜRMEK
45 – Ebû Hüreyre radıyallahu anh’dan rivâyet edildiğine göre o demiştir ki:
Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem helâya gittiğinde çanakta veya küçük
kovada su götürürdüm. (Onunla) temizlenirdi.
Ebû Dâvud dedi ki:
Veki’in rivâyetinde; Sonra elini toprakla oğuşturur sonra ben diğer bir
çanak getirirdim onunla abdest alırdı demiştir.
Ebû Dâvud dedi ki:
Esved bin Amr’ın rivâyet ettiği hadis daha tamamdır. [63]
İZAH
Hadis metninde geçen “tevir” Bakır veya taştan yapılmış küçük bardak
demektir.
Rekrete: Deriden yapılmış küçük kova demektir.
Rasûl-i Kibriya sallallahu aleyhi ve sellem’in taharetten sonra elini toprağa
sürmesi, elde taharetten sonra kalan kokuyu gidermek içindir. Bizde,
taharetten sonra ellerimizi sabunla veya sabunun bulunmadığı yerde onu
temizleyecek başka bir şeyle yıkarsak bu sünneti yerine getirmiş oluruz.
[23] . Tirmizî; Kitâb’ut-Tahâret, bâb 16, numara 20, s. 31, c. 1 Neseî,
Kitâb’ut-Tahâret, bâb 15, s. 17, c. 1; İbn-i Mâce, Kitâ’ut-Tahâret, bâb 2.
numara 331, s. 120, c. 1.
[24] . İbn-i Mâce, Kitâb’ut-Tahâret, bâb 22, numara 121 – 335, s. 121.
[25] . Ebû Teyyâh’ın asıl adı, Yezid b. Humeyd’dir.
[26] . Buharî Kitâb-ul Vudu: bâb 9, c. 1, s. 45; Müslim kitab’ut-Tahâret bâb
94, n. 3375, c. 1, s. 200; Neseî Kitâb’ut-Tahâret, bâb 4. c. 1; İbn-i Mâce
Kitâb’ut-Tahâret, bâb 9, n. 296, c. 1, s. 108; Tirmizî Ebvâb’ut Tahâret bâb 5.
n. 7, c. 1, s. 12
[27] . Buharî Kitâb-ul Vudu, bâb 9, c. 1, s. 45; Müslim Kitâb’ut-Tahâret, bâb
94, n. 375, c. 1, s. 200; Neseî Kitâb’ut-Tahâret, bâb 4, c. 1, s. 20; İbn-i mâce
Kitâb’ut-Tahâret, bâb 9, n. 296, c. 1, s. 108; Tirmizî Ebvâb’ut-Tahâret, bâb
s. c. 1, n. 7, s. 12 de tahriç ettiler.
[28] . İbn-i Mâce Kitâb’ut-Tahâret, bâb 9, c. 1, n. 296, s. 108
[29] . Müslim, Kitâb’ut-Tahâret, bâb 46, n. 262, c. 1, s. 451; Neseî, Kitâb’ut-
Tahâret, bâb 4, s. 4. c. 1; İbn-i Mâce, Kitâb’ut-Tahâret, bâb 16, n. 316, c. 1,
s. 115; Tirmizî, Ebvâb’ut-Tahâret, bâb 12, c. 1, n. 16, s. 24. c. 24
[30] . Müslim, Kitâb’ut-Tahâret, bâb 38, Rasûl-i 146; Nesaî, Kitâb’ut-
Tahâret, bâb7, R 39, c. 1; İbn-i Mâce, Kitâb’ut-Tahâret, bâb16, Rasûl-i 313,
c. 1, s. 114
[31] . Buharî, Kitâb’ul-Vudu b. 11, s. 45, c. 1; Müslim, Kitâb’ut-Tahâret, b.
74, n. 264, c. 1, s. 149; Nesâî, Kitâb’ut-Tahâret, b. 4, c. 1, s. 25; İbn-i Mâce
Kitâb’ut-Tahâret, b. 17, n. 318, c. 1, s. 115; Tirmizî, Ebvâb’ut-Tahâret, b. 7,
n. 9, c. 1, s. 15
[32] . İbn-i Mâce Kitâb’ut-Tahâret, bâb 17, n. 319, c. 1 s. 115
[33] . Buharî Kitâb’ul-Vudu b. 12, c. 1. s. 45; Müslim Kitâb’ut-Tahâret, b.
48, n. 266, c. 1, s. 457; ibn-i Mâce, Kitâb’ut-Tahâret, b. 18, n. 322, c. 1, s.
116
[34] . Tirmizî Kitâb’ut-Tahâret, b. 7, n. 9, c. 1, s. 15; İbn-i Mâce Kitâb’ut-
Tahâret, b. 18, n. 325, c. 1, s. 117
[35] . Tirmizî Kitâb’ut-Tahâret, b. 10, n. 14, s. 21, c. 1
[36] . İbn-i Mâce, Kitâb’ut-Tahâret, b. 24. N 342, s. 123, c. 1
[37] . Müslim Kitâb’ut-Tahâret, b. 14, n. 370, s. 198, c. 1; Tirmizî ebvâb-ut-
Tahâret, b. 67, n. 0, s. 150, c. 1; Neseî, Kitâb’ut-Tahâret, b. 6, n. c. 1; İbn-i
Mâce, Kitâb’ut-Tahâret, b. 27, n. 353, c. 1, s. 127
[38] . Neseî, Kitâb’ut-Tahâret, b. 6, n. 30, c. 1, s. 41; İbn-i Mâce, Kitâb’ut-
Tahâret, b. 27, n. 350, c. 1, s. 126
[39] . Müslim Kitâ’ul-Hayız, b. 30 n. 117, c. 1, s. 282; Tirmizî, Ebvâb’ul
Da’avât b. Da’vet’ül Müslimi müstecabetün n. 3381, c. 5; İbn-i Mâce,
Kitâb’ut-Tahâret, b. 11, n. 303, c, 1, s. 110
[40] . Tirmizî, Kitâb’us-Salât, b. 16, n. 1746, c. 4, s. 229; İbn-i Mâce
Kitâb’ut-Tahâret, b. 11, n. 303, c. 1, s. 110
[41] . Buharî, Kitâb’ul-Vudu, b. 57, c. 1, s. 60; Müslim, Kitâb’ut-Tahâret, b.
34, n. 292, c. 1, s. 240; Neseî, Kitâb’ut-Tahâret, b. 5, c. 1, s. 35, n. 39; İbn-i
Mâce, Kitâb’ut-Tahâret, b. 26, s. 125, n. 347, c. 1; Tirmizî, Ebvâb’u-
Tahâret, b. 53, n. 70, s, 102, c. 1; Tirmizî, Ebvâb’u-Tahâret, b. 53, n. 70, s.
102, c. 1
[42] . Buharî, Kitâb’ul-Vudu, b. 57, c. 1, s. 60; Müslim, Kitâb’ut-Tahâret, b.
34, n. 292, c. ,s. 240; Tirmizî, Ebvâb’ut-Tahâret, b. 53, n. 70, c. 1, s. 102;
Neseî, Kitâb’ut-Tahâret, b. 3, N, 37, c. 1, s. 35; İbn-i Mâce Kitâb’ut-
Tahâret, b. 26, n. 347, c. 1, s. 125
[43] . Neseî Kitâb’ut-Tahâret, b. 5, n. 30, c. 1, s. 34; İbn-i Mâce, Kitâb’ut-
Tahâret, b. 14, n. 309, c. 1, s. 192
[44] . Buharî, Kitâb’ul-Vudu, b. 66, c. 1, s. 62; Müslim Kitâb’ut-Tahâret, b.
22, n. 273, c. 1, s. 228; Tirmizî, Ebvâb’ut-Tahâret, b. 9, N, 13, s. 19, c. 1;
Neseî Kitâb’ut-Tahâret, b. 5, c. 1, s; ibn-i Mâce, Kitâb’ut-Tahâret, b. 13, n.
305, c. 1, s. 111
[45] . Bu hadis-i şerifi Neseî, Kitâb’ut-Tahâret, b. 6. c. 1’de tahriç etti.
[46] . Bu hadis-i şerifi Müslim, Kitâb’ut-Tahâret, b. 20, n. 269, c. 1, s.
226’da tahriç etti.
[47] . Bu hadis-i şerifi İbn-i Mâce, Kitâb’ut-Tahâret, b. 21, s. 119, c. 1, n.
328’de tahriç etti.
[48] . Bu hadis-i şerifi Tirmizî, Kitâb’ut-Tahâret, b. 17, n. 21, c. 1, s. 32;
Neseî, Kitâb’ut-Tahâret, b. 6, n. 36 c. 1,; İbn-i Mâce Kitâb’ut-Tahâret, b. 12,
n. 304, c. 1, s. 111’de tahriç ettiler
[49] Neseî, Kitâb’ut-Tahâret, Bab’un-Nehyin’il-İtisâl bî Fazal’il-Cünüb, n.
239, c. 1
[50] . Neseî Kitâb-ut-Tahâret, b. 6, c. 1, n. 39
[51] . Tirmizî, Kitâb’ut-Tahâret, b. 5, n. 7, c. 1, s. 12; İbn-i Mâce Kitâb’ut-
Tahâret, b. 10 n. 200 c. 1, s. 11
[52] . Buharî Kitâb’ut-Tahâret, b. 19, c. 1, s. 47; Müslim, Kitâb’ut-Tahâret,
b. 18, n. 267, c. 1, s. 225; Tirmizî, Ebvâb’ut-Tahâret, b. 11, n. 15, c. 1, s. 23;
Neseî, Kitâb’ut-Tahâret, b. 5, n. 25, c. 1; İbn-i Mâce, Kitâb’ut-Tahâret, b.
15, n. 310, c. 1, s. 113
[53] . Buharî, Kitâb’ul-Vudu, b. 31, Libas ve Etime; Müslim, Kitâb’ut-
Tahâret, b. 19, n. 268, c. 1, s. 226; Tirmizî, Kitâb’us-Salât, b. 428, n. 608, c.
2, s. 506; Neseî, Kitâb’ut-Tahâret, n. 112, c. 1, Kitâbu Zinet n. 5062; İbn-i
Mâce, Kitâb’ut-Tahâret, n. 401
[54] . Bu hadis-i şerifi İbn-i Mâce Kitâb’ut-Tıp, b. 26, n. 3498, c. 2, s. 1157
de tahriç etti.
[55] . Şeyban Elkıtbâ’ni radıyallahu anh, Rufeyfi bin Sabit’ten, Seleme bin
Muhalletten Ebû Ümeyre el-Müzennin’den rivâyette bulunmuş,
kendisinden de Şuyeym bin Beytan ve Bâkir bin Suvea’da rivâyette
bulunmuşlardır. Ebû Dâvud ondan burada taharet babında tek bir hadis
rivâyet etmiştir (Tehzib et-Tehzib, c. 4, s. 373)
[56] . Nesâi, Kitâb’zuz-Zinet, n. 5070
[57] . Bu hadis-i Mslim Kitâb’ut-Tahâret, b. 17, n. 263, c. 1, s. 224’te rivâyet
etti
[58] . Bu hadis-i şerif-i sadece Ebû Dâvud rivâyet etti.
[59] . Neseî, Kitâb’ut-Tahâret, b. 7. n. 44, c. 1
[60] . İbn-i Mâce, Kitâb’ut-Tahâret, b. 16, n. 315, c. 1, s. 114
[61] . İbn-i Mâce, Kitâb’ut-Tahâret, b. 20, c. 1, n. 327, s. 118
[62] . Bu hadis-i Tirmizî, Kitâb’ut-Tahâret Kitâb’ul Tefsir-il-Kur’an, bâb.
Tefsiri sûre-i Tövbe n. 3099; İbn-i Mâce, Kitâb’ut-Tahâret, b. 28, n. 357, c.
1, s. 128; İbn-i Mâce, Kitâb’ut-Tahâret, b. 28, n. 357, c. 1, s. 128
[63] . İbn-i Mâce, Kitâb’ut-Tahâret, b. 29, n. 358, c. 1, s. 928
[23]. Tirmizî; Kitâb’ut-Tahâret, bâb 16, numara 20, s. 31, c. 1 Neseî,
Kitâb’ut-Tahâret, bâb 15, s. 17, c. 1; İbn-i Mâce, Kitâ’ut-Tahâret, bâb 2.
numara 331, s. 120, c. 1.
[24]. İbn-i Mâce, Kitâb’ut-Tahâret, bâb 22, numara 121 – 335, s. 121.
[25]. Ebû Teyyâh’ın asıl adı, Yezid b. Humeyd’dir.
[26]. Buharî Kitâb-ul Vudu: bâb 9, c. 1, s. 45; Müslim kitab’ut-Tahâret bâb
94, n. 3375, c. 1, s. 200; Neseî Kitâb’ut-Tahâret, bâb 4. c. 1; İbn-i Mâce
Kitâb’ut-Tahâret, bâb 9, n. 296, c. 1, s. 108; Tirmizî Ebvâb’ut Tahâret bâb 5.
n. 7, c. 1, s. 12
[27]. Buharî Kitâb-ul Vudu, bâb 9, c. 1, s. 45; Müslim Kitâb’ut-Tahâret, bâb
94, n. 375, c. 1, s. 200; Neseî Kitâb’ut-Tahâret, bâb 4, c. 1, s. 20; İbn-i mâce
Kitâb’ut-Tahâret, bâb 9, n. 296, c. 1, s. 108; Tirmizî Ebvâb’ut-Tahâret, bâb
s. c. 1, n. 7, s. 12 de tahriç ettiler.
[28]. İbn-i Mâce Kitâb’ut-Tahâret, bâb 9, c. 1, n. 296, s. 108
[29]. Müslim, Kitâb’ut-Tahâret, bâb 46, n. 262, c. 1, s. 451; Neseî, Kitâb’ut-
Tahâret, bâb 4, s. 4. c. 1; İbn-i Mâce, Kitâb’ut-Tahâret, bâb 16, n. 316, c. 1,
s. 115; Tirmizî, Ebvâb’ut-Tahâret, bâb 12, c. 1, n. 16, s. 24. c. 24
[30]. Müslim, Kitâb’ut-Tahâret, bâb 38, Rasûl-i 146; Nesaî, Kitâb’ut-
Tahâret, bâb7, R 39, c. 1; İbn-i Mâce, Kitâb’ut-Tahâret, bâb16, Rasûl-i 313,
c. 1, s. 114
[31]. Buharî, Kitâb’ul-Vudu b. 11, s. 45, c. 1; Müslim, Kitâb’ut-Tahâret, b.
74, n. 264, c. 1, s. 149; Nesâî, Kitâb’ut-Tahâret, b. 4, c. 1, s. 25; İbn-i Mâce
Kitâb’ut-Tahâret, b. 17, n. 318, c. 1, s. 115; Tirmizî, Ebvâb’ut-Tahâret, b. 7,
n. 9, c. 1, s. 15
[32]. İbn-i Mâce Kitâb’ut-Tahâret, bâb 17, n. 319, c. 1 s. 115
[33]. Buharî Kitâb’ul-Vudu b. 12, c. 1. s. 45; Müslim Kitâb’ut-Tahâret, b.
48, n. 266, c. 1, s. 457; ibn-i Mâce, Kitâb’ut-Tahâret, b. 18, n. 322, c. 1, s.
116
[34]. Tirmizî Kitâb’ut-Tahâret, b. 7, n. 9, c. 1, s. 15; İbn-i Mâce Kitâb’ut-
Tahâret, b. 18, n. 325, c. 1, s. 117
[35]. Tirmizî Kitâb’ut-Tahâret, b. 10, n. 14, s. 21, c. 1
[36]. İbn-i Mâce, Kitâb’ut-Tahâret, b. 24. N 342, s. 123, c. 1
[37]. Müslim Kitâb’ut-Tahâret, b. 14, n. 370, s. 198, c. 1; Tirmizî ebvâb-ut-
Tahâret, b. 67, n. 0, s. 150, c. 1; Neseî, Kitâb’ut-Tahâret, b. 6, n. c. 1; İbn-i
Mâce, Kitâb’ut-Tahâret, b. 27, n. 353, c. 1, s. 127
[38]. Neseî, Kitâb’ut-Tahâret, b. 6, n. 30, c. 1, s. 41; İbn-i Mâce, Kitâb’ut-
Tahâret, b. 27, n. 350, c. 1, s. 126
[39]. Müslim Kitâ’ul-Hayız, b. 30 n. 117, c. 1, s. 282; Tirmizî, Ebvâb’ul
Da’avât b. Da’vet’ül Müslimi müstecabetün n. 3381, c. 5; İbn-i Mâce,
Kitâb’ut-Tahâret, b. 11, n. 303, c, 1, s. 110
[40]. Tirmizî, Kitâb’us-Salât, b. 16, n. 1746, c. 4, s. 229; İbn-i Mâce
Kitâb’ut-Tahâret, b. 11, n. 303, c. 1, s. 110
[41]. Buharî, Kitâb’ul-Vudu, b. 57, c. 1, s. 60; Müslim, Kitâb’ut-Tahâret, b.
34, n. 292, c. 1, s. 240; Neseî, Kitâb’ut-Tahâret, b. 5, c. 1, s. 35, n. 39; İbn-i
Mâce, Kitâb’ut-Tahâret, b. 26, s. 125, n. 347, c. 1; Tirmizî, Ebvâb’u-
Tahâret, b. 53, n. 70, s, 102, c. 1; Tirmizî, Ebvâb’u-Tahâret, b. 53, n. 70, s.
102, c. 1
[42]. Buharî, Kitâb’ul-Vudu, b. 57, c. 1, s. 60; Müslim, Kitâb’ut-Tahâret, b.
34, n. 292, c. ,s. 240; Tirmizî, Ebvâb’ut-Tahâret, b. 53, n. 70, c. 1, s. 102;
Neseî, Kitâb’ut-Tahâret, b. 3, N, 37, c. 1, s. 35; İbn-i Mâce Kitâb’ut-
Tahâret, b. 26, n. 347, c. 1, s. 125
[43]. Neseî Kitâb’ut-Tahâret, b. 5, n. 30, c. 1, s. 34; İbn-i Mâce, Kitâb’ut-
Tahâret, b. 14, n. 309, c. 1, s. 192
[44]. Buharî, Kitâb’ul-Vudu, b. 66, c. 1, s. 62; Müslim Kitâb’ut-Tahâret, b.
22, n. 273, c. 1, s. 228; Tirmizî, Ebvâb’ut-Tahâret, b. 9, N, 13, s. 19, c. 1;
Neseî Kitâb’ut-Tahâret, b. 5, c. 1, s; ibn-i Mâce, Kitâb’ut-Tahâret, b. 13, n.
305, c. 1, s. 111
[45]. Bu hadis-i şerifi Neseî, Kitâb’ut-Tahâret, b. 6. c. 1’de tahriç etti.
[46]. Bu hadis-i şerifi Müslim, Kitâb’ut-Tahâret, b. 20, n. 269, c. 1, s.
226’da tahriç etti.
[47]. Bu hadis-i şerifi İbn-i Mâce, Kitâb’ut-Tahâret, b. 21, s. 119, c. 1, n.
328’de tahriç etti.
[48]. Bu hadis-i şerifi Tirmizî, Kitâb’ut-Tahâret, b. 17, n. 21, c. 1, s. 32;
Neseî, Kitâb’ut-Tahâret, b. 6, n. 36 c. 1,; İbn-i Mâce Kitâb’ut-Tahâret, b. 12,
n. 304, c. 1, s. 111’de tahriç ettiler
[49] Neseî, Kitâb’ut-Tahâret, Bab’un-Nehyin’il-İtisâl bî Fazal’il-Cünüb, n.
239, c. 1
[50]. Neseî Kitâb-ut-Tahâret, b. 6, c. 1, n. 39
[51]. Tirmizî, Kitâb’ut-Tahâret, b. 5, n. 7, c. 1, s. 12; İbn-i Mâce Kitâb’ut-
Tahâret, b. 10 n. 200 c. 1, s. 11
[52]. Buharî Kitâb’ut-Tahâret, b. 19, c. 1, s. 47; Müslim, Kitâb’ut-Tahâret,
b. 18, n. 267, c. 1, s. 225; Tirmizî, Ebvâb’ut-Tahâret, b. 11, n. 15, c. 1, s. 23;
Neseî, Kitâb’ut-Tahâret, b. 5, n. 25, c. 1; İbn-i Mâce, Kitâb’ut-Tahâret, b.
15, n. 310, c. 1, s. 113
[53]. Buharî, Kitâb’ul-Vudu, b. 31, Libas ve Etime; Müslim, Kitâb’ut-
Tahâret, b. 19, n. 268, c. 1, s. 226; Tirmizî, Kitâb’us-Salât, b. 428, n. 608, c.
2, s. 506; Neseî, Kitâb’ut-Tahâret, n. 112, c. 1, Kitâbu Zinet n. 5062; İbn-i
Mâce, Kitâb’ut-Tahâret, n. 401
[54]. Bu hadis-i şerifi İbn-i Mâce Kitâb’ut-Tıp, b. 26, n. 3498, c. 2, s. 1157
de tahriç etti.
[55]. Şeyban Elkıtbâ’ni radıyallahu anh, Rufeyfi bin Sabit’ten, Seleme bin
Muhalletten Ebû Ümeyre el-Müzennin’den rivâyette bulunmuş,
kendisinden de Şuyeym bin Beytan ve Bâkir bin Suvea’da rivâyette
bulunmuşlardır. Ebû Dâvud ondan burada taharet babında tek bir hadis
rivâyet etmiştir (Tehzib et-Tehzib, c. 4, s. 373)
[56]. Nesâi, Kitâb’zuz-Zinet, n. 5070
[57]. Bu hadis-i Mslim Kitâb’ut-Tahâret, b. 17, n. 263, c. 1, s. 224’te rivâyet
etti
[58]. Bu hadis-i şerif-i sadece Ebû Dâvud rivâyet etti.
[59]. Neseî, Kitâb’ut-Tahâret, b. 7. n. 44, c. 1
[60]. İbn-i Mâce, Kitâb’ut-Tahâret, b. 16, n. 315, c. 1, s. 114
[61]. İbn-i Mâce, Kitâb’ut-Tahâret, b. 20, c. 1, n. 327, s. 118
[62]. Bu hadis-i Tirmizî, Kitâb’ut-Tahâret Kitâb’ul Tefsir-il-Kur’an, bâb.
Tefsiri sûre-i Tövbe n. 3099; İbn-i Mâce, Kitâb’ut-Tahâret, b. 28, n. 357, c.
1, s. 128; İbn-i Mâce, Kitâb’ut-Tahâret, b. 28, n. 357, c. 1, s. 128
[63]. İbn-i Mâce, Kitâb’ut-Tahâret, b. 29, n. 358, c. 1, s. 928
1 – Mugire b. Şu’be radıyallahu anh’dan: Rasûlullah sallallahu aleyhi ve
sellem (sahrada) abdest bozacağı vakit (halkın gözünden) uzaklaşırdı. [23]
2 – Câbir radıyallahu anh’dan: Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem abdest
bozmak istediğinde kendisini hiç bir kimse görmeyecek kadar (gözden
uzaklaşıp) giderdi. [24]
3 – Ebû Teyyâh [25] hocalarından birinin kendisine şöyle dediğini nakletti:
Abdullah bin Abbas Basra’ya gelince Ebû Musâ’dan hadis rivâyet
ediyordu. Abdullah, Ebû Musâ’ya bazı şeyler sormak için mektub yazdı.
Ebû Musâ da O’na şöyle cevap verdi: Bir gün ben Peygamberimiz
sallallahu aleyhi ve sellem ile beraber bulunuyordum. Küçük abdest
bozmak istedi, bir duvarın dibinde yumuşak bir yere geldi, abdestini bozdu,
sonra şöyle dedi: “Sizden biriniz, küçük abdest bozmak istediğinde
idrarının (üzerine sıçramaması için yumuşak bir) yer arasın.”
“Cinler ve pisliklerden Allah’a sığınırım” derdi. [26]
“Allah’a sığınırım.” diye rivâyet etti, dedi. [27]
“Gerçekten şu (hurma dalından örülmüş) helâlarda (şeytanlar) hazır
bulunur. Sizden biriniz helaya geldiği vakit şeytanlar ve pisliklerden
Allah’a sığınırım desin.” [28]
7 – Selmân radıyallahu anh’dan rivâyet edildiğine göre şöyle demiştir.
Selmân’a (Yahudiler tarafından) Peygamberiniz size helâda oturma şekline
varıncaya kadar her şeyi öğretti, denildi. O da evet, Peygamberimiz büyük
ve küçük abdest bozarken kıbleye karşı dönmemizi yasak etti. Sağ elle
temizlenmememizi, üçten az taşla temizlik yapmamamızı (insan pisliği)
hayvan pisliği ve kemikle temizlenmememizi de öğretti diye cevap verdi.
[29]
Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem üç taş kullanmayı emreder, kemik
parçası ve hayvan pisliğiyle silinmekten nehy ederdi. [30]
“Ebû Eyyûb diyor ki: Biz Şam’a geldiğimizde kıbleye karşı yapılmış
tuvaletler bulduk, oralarda (hacet anında) yan döner (bundan dolayı)
Allah’a istiğfar ederdik. [31]
Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem bizi büyük ve küçük abdest bozarken
iki kıbleye (Kâ’be ve Mescid-i Aksa) dönmekten nehyetti. [32]
(Bir gün) evin damına çıkmıştım. Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem’i
Mescid-i Aksa tarafına dönük olarak iki kerpiç üzerinde Abdest bozarken
gördüm. [33]
– Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem bizi abdest bozarken kıbleye
dönmekten nehyetti. Ancak ben vefatından bir yıl (kadar) önce kendilerinin
(küçük abdest bozarken) Kıble’ye yöneldiğini gördüm. [34]
– Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem Efendimiz abdest bozacağı vakit
yere yaklaşmadan (ayakta) elbisesini toplamazdı (açmazdı). [35]
“İki kimse konuşarak ve avet yerleri açık olarak birlikte abdest bozmağa
çıkmasınlar. Çünkü Allah Teâlâ böyle bir duruma gazap eder.” [36]
Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem küçük abdest bozarken bir adam
çıkageldi. Peygamberimiz sallallahu aleyhi ve sellem’e selam verdi de
Peygamberimiz selâmı almadı. [37]
17 – Muhacir Halil bin Gunfuz radıyallahu anh’dan: Bu zat, Peygamber
sallallahu aleyhi ve sellem küçük abdest bozarken yanına geldi ve selâm
verdi, Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem selâmını almadı. Abdestini
aldıktan sonra özür diledi ve “taharetsiz (temizliksiz) Aziz ve Celil olan
Allah’ı anmayı hoş görmedim.” buyurdu veya (Tuhrun) yerine “alâ
taharetin” dedi. [38]
– Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem her halinde Allah’ı zikrederdi. [39]
Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem helâ’ya gireceği vakit yüzüğünü
(çıkarır) bir yere kordu. [40]
Sonra yaş bir hurma dalı istedi. (Getirdiler) onu ikiye böldü, parçanın birini
kabrin birine, öbürünü de diğerinin üstüne dikti ve “Bu dallar kuruyuncaya
kadar azablarının hafifletilmesi umulur,” buyurdu. [41] Râvi Hennad
rivâyetinde sakınmazdı (yestenzihü) yerine örtünmezdi (yestetiru) demiştir.
“Sakınmazdı,” dedi. [42]
Asım ise, Ebû Vâil’den ve O’da Ebû Musâ’dan O’da Rasûlullah’tan rivâyet
ederek: “Onlardan birinin cesedine” idrar bulaşırdı, demiştir. [43]
Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem bir kavmin çöplüğüne gelerek ayakta
idrarını yaptı, sonra su istedi ve mestlerinin üstüne mesh etti. [44]
Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem’in sedirinin altında hurma ağacından
bir kap vardı, bazı geceleri ona küçük abdest bozardı. [45]
– “İnsanların yoluna ve gölgelere abdest bozmaktır.” buyurdu. [46]
26 – Muaz İbn-i Cebel radıyallahu anh’dan rivâyet edildiğine göre:
Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem: “Lânete sebeb olacak üç yerden
sakının: Su arklarına, yol ortasına ve gölgeye abdest bozmaktan” buyurdu.
[47]
Ahmed şöyle dedi: Sonra da orada abdest alır, gerçekten vesveselerin çoğu
ondandır. [48]
Bizden birinin her gün taranmasını veya yıkandığı yere küçük abdest
bozmasını yasakladı. [49]
– O, delikler cinlerin meskenleri deniliyor cevabını verdi. [50]
“Ey Rabbım Mağfiretini isterim.” derdi. [51]
“Sizden biriniz küçük abdest bozarken erkeklik uzvuna sağ eli ile
dokunmasın. Helâya gittiği vakit sağ eli ile silinmesin, (bir şey) içerken de
tek solukta içmesin.” [52]
33 – Aişe radıyallahu anha dedi ki: Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem’in
sağ eli temizliği ve yemeği için, sol eli de helâsı, vücudunda ve elbisesinde
olan pisliği temizlemek içindi. [53]
“Kim sürme çekerse tek yapsın, kim böyle yaparsa güzel yapmış olur.
Yapmayana ise günah yoktur. Kim (Oturarak temizliğinde) taş kullanırsa
tek yapsın, kim taş kullanırsa güzel yapmış olur. Yapmayana ise günah
yoktur. Kim ki; bir şey yer, ve dişini kurcalarsa dişinden çıkanı atsın, diline
bulaşanı yutsun, kim böyle yaparsa güzel yapmış olur. Kim de böyle
yapmazsa güçlük yoktur. Kim helâya giderse örtünsün, örtecek bulamazsa
kum yığarak arkasını ona dönsün. Çünkü şeytan Adem Oğlu’nun oturağı ile
oynar. Kim bunu (kumu yığmayı) yaparsa güzel yapmış olur, kim de
yapmazsa herhangi bir günahı yoktur.” [54]
36 – Şeybân’el-Kıtbânî [55] radıyallahu anh’dan rivâyet edildiğine göre
şöyle demiştir: Mesleme bin Muhallet (Mısır’da vali iken) Ruveyfi bin
Sâbiti Mısır’ın aşağı tarafına Emîr tayin etti. Şeyban şöyle diyor. Biz
Ruveyfi ile Kümu Şüreykten Alkame’ye kadar yahut Alkame’den Kümu
Şüreyk’e kadar beraber yürüdük, gittik. Ruveyfi, Alkam şehrine gitmek
istiyordu. Ruveyfi diyor ki: Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem’in
sağlığında birimiz mâl-i ganimetin yarısı ona, yarısı bana olmak şartı
üzerine bir din kardeşinin zayıf devesini (harbte kullanmak üzere) alırdı.
(Taksimde) eğer okun demiri, yay, birinin olursa demirlenmemiş ok
öbürünün olurdu. Sonra şöyle dedi: Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem
bana “Ey Ruveyf, benden sonra belki uzun zaman yaşarsın, halka duyur,
kim kıvrık olsun diye sakalını yağlar, boynuna nazar için ip veya boncuk
takar veya hayvan pisliği ile yahut kemikle temizlenirse Muhammed
sallallahu aleyhi ve sellem ondan beridir, uzaktır.” [56]
36 – Şeybân’el-Kıtbânî [55] radıyallahu anh’dan rivâyet edildiğine göre
şöyle demiştir: Mesleme bin Muhallet (Mısır’da vali iken) Ruveyfi bin
Sâbiti Mısır’ın aşağı tarafına Emîr tayin etti. Şeyban şöyle diyor. Biz
Ruveyfi ile Kümu Şüreykten Alkame’ye kadar yahut Alkame’den Kümu
Şüreyk’e kadar beraber yürüdük, gittik. Ruveyfi, Alkam şehrine gitmek
istiyordu. Ruveyfi diyor ki: Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem’in
sağlığında birimiz mâl-i ganimetin yarısı ona, yarısı bana olmak şartı
üzerine bir din kardeşinin zayıf devesini (harbte kullanmak üzere) alırdı.
(Taksimde) eğer okun demiri, yay, birinin olursa demirlenmemiş ok
öbürünün olurdu. Sonra şöyle dedi: Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem
bana “Ey Ruveyf, benden sonra belki uzun zaman yaşarsın, halka duyur,
kim kıvrık olsun diye sakalını yağlar, boynuna nazar için ip veya boncuk
takar veya hayvan pisliği ile yahut kemikle temizlenirse Muhammed
sallallahu aleyhi ve sellem ondan beridir, uzaktır.” [56]
Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem bizi kemik ve hayvan tezeği ile
taharetlenmekten menetti. [57]
– “Ya Muhammed! Ümmetine kemik, tezek ve kömürle taharetlenmeyi
yasak et. Çünkü onları Allah bize rızık kıldı” dediler. Peygamber sallallahu
aleyhi ve sellem de bunlarla taharetlenmeyi yasakladı. [58]
“Biriniz abdesthaneye gittiği vakit kendileri ile silinmek için beraberinde üç
taş götürsün. O (üç taş) temizlenmeye kâfidir.” [59]
Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem’e taharette (kullanılacak taş adedi)
soruldu da Peygamberimiz “İçlerinde tezek bulunmayan üç taşla yapılır”
buyurdu. [60]
– “Her küçük abdest bozuşta su ile taharetlenmekle emrolunmadım. Eğer
ben bunu yaparsam (ümmetime) sünnet olur,” buyurdu.” [61]
Kubalılar su ile temizleniyorlardı. Bu âyet onlar hakkında indi. [62]
Esved bin Amr’ın rivâyet ettiği hadis daha tamamdır. [63]