MENÂSİKHAC BÖLÜMÜ · 58 – ARAFAT’TA VAKFE
1910 – Aişe radıyallahu anha’dan rivâyet edildiğine göre şöyle demiştir: Kureyş ve Kureyş’in dinini kabul edenler Müzdelife’de vakfe yapıyorlardı, kendilerine Humus (kahraman) denirdi. Diğer Araplar da Arafat’ta vakfe yaparlardı. İslâm dini gelince Allah Teâlâ, Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem’in Arafat’a gelmesini, orada vakfe yapmasını, sonra Arafat’tan inmesini emretti. Bu Allah Teala’nın “Sonra insanların akın edip döndüğü yerden siz de akın edin” ayetinin emridir. [629]
İZAH
Hums: Ahmasın cem’idir. Ahmas: Şeceat manâsınadır. Bu vasıf Kureyş, Kinâne ve câhiliyyet devrinde onlara uyanlara verilmiş bir lâkabtı. Kâbe’yi tavaf edenlerin Kureyş’lilere mahsus elbise ile tavaf etmesi,Arafat’a çıkmayıp Müzdelifede vakfe yapmaları, dönerken Arafat’ta vakfe yapanların indiği yoldan başka yoldan dönmeleri gibi bid’atlar vardı. İslâm gelince bu bid’atlar kaldırıldı.