BÖLÜMÜ · 54 – YEMEKTEN SONRA YEMEK SAHİBİNE DUA ETMEK
3853 – Câbir bin Abdullah radıyallahu anh’dan rivâyet edildiğine göre şöyle
demiştir:
Ebû’l-Heysem bin Teyhan, Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem’e yemek
yaptı. Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem’i ve ashabını davet etti.
Yemekten ayrıldıkları vakit, “Kardeşinizi bu ziyafetten dolayı
mükâfatlandırınız” buyurdu. Ashab, ey Allah’ın Rasûlü onu
mükafatlandırmak nasıl olur” dediler. Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem
“Bir kimsenin evine girilip, yemeği yenip, içeceği içilip de yiyenler ona dua
ettiklerinde bu dua onu mükâfatlandırmaktır” buyurdu.
3854 – Enes radıyallahu anh’dan rivayetle Rasûlullah sallallahu aleyhi ve
sellem Saîd bin Ubâde’ye geldi. Saîd bin Ubade, ekmekle zeytin yağı
getirdi. Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem, yedi ve sonra şöyle buyurdu:
“Yanınızda oruçlular iftar etti. Yemeğinizi salih kimseler yedi ve melekler
sizler üzerine rahmet okudular.”
[407] . Buharî, Kitabu Nikah, babı Hakkı icâbetül-velîmetü, n. 7/31;
Müslim, Kitabu Nikah, n. 1429
[408] . Müslim, Kitabu Nikah, n. 98
[409] . Müslim Kitabu Nikah, n. 100
[410] . Müslim, Kitabu Nikah, n. 1430; İbn-i Mâce, Kitabu Siyâm, n. 1751
[411] . Buharî, Kitabu Nikah, B. men-Tereke davete, n. 2/32; İbn-i Mâce,
Kitabu Nikah, n. 1913; Müslim, Kitabu Nikah, n. 1432
[412] . Buharî, Kitabu Nikah, Babu men evleme, n. 7/31; Müslim, Kitabu
Nikah, n. 90; İbn-i Mâce, Kitabu Nikah, n. 1908
[413] . Tirmizî, Kitabu Nikah, n. 1095; İbn-i Mâce, Kitabu Nikah, n. 1909
[414] . Buharî, K. Edep, n. 8/13; Müslim, K. Lukata, n. 14; İbn-i Mâce,
Kitabu Edeb, n. 3675
[415] . İbn-i Mâce, Kitabu Edeb, n. 3677
[416] . Buharî, Kitabu Edeb, B. İkramı dayfi, n. 7/39; Müslim, Kitabu
Lukata, n. 1727; Tirmizî, Kitabu Siyer, n. 1589; İbn-i Mâce, Kitabu Edeb. n.
3676
[417] . İbn-i Mâce, Kitabu Et’ime, n. 3360
[418] . Tirmizî, Kitabu Et’ime, n. 1848
[419] . Tirmizî, Kitabu Et’ime, n. 1847
[420] . Buharî, Kitabu Menâkıb, n. 4/230; Müslim, Kitabu Eşribe, n. 2064
[421] . İbn-i Mâce, Kitabu Et’ime, n. 3286
[422] . Müslim, Kitabu Eşribe, n. 2018; İbn-i Mâce, Kitabu Dua, n. 3887
[423] . Müslim, Kitabu Eşribe, n. 2017; İbn-i Mâce, Kitabu Dua, n. 3887
[424] . Tirmizî, Kitabu Et’ime, n. 1859
[425] . Buharî, Kitabu Et’ime, Babu’l-Ekli müttekilen, n. 93/7; Tirmizî,
Kitabu Et’ime, n. 1831; İbn-i Mâce, Kitabu Et’ime, n. 3262
[426] . İbn-i Mâce, n. 244
[427] . Müslim, Kitabu Eşribe, n. 2044
[428] . Tirmizî, Kitabu Et’ime, n. 1806; İbn-i Mâce, Kitabu Et’ime, n. 3277
[429] . İbn-i Mâce, Kitabu Et’ime, n. 2363
[430] . Müslim, Kitabu Eşribe, n. 2060; Tirmizî, Kitabu Et’ime, n. 1800
[431] . Tirmizî, Kitabu Et’ime, n. 1858; Müslim, Kitabu Eşribe, n. 2022
[432] . Buharî, Kitabu Et’ime, Babu’l-Merak, n. 7/101; Müslim, Kitabu
Eşribe, n. 2041; Tirmizî, Kitabu Et’ime, n. 1851
[433] . Buharî, Kitabu Megazi, n. 5/167; Müslim, Kitabu Sayd, n. 1941
[434] . İbn-i Mâce, Kitabu Zebaih, n. 3198; Neseî, Kitabu Sayd, vez-zebaih,
n. 4236
[435] . Buharî, Kitabu Akika Babbuz-zab, n. 7/126; Müslim, n. 1945; Neseî,
Kitabu Sayd, n. 4324; İbn-i Mâce, Kitabu Sayd, n. 3241
[436] . Buharî, Kitabu Zebaih Babuz-zabbi; Müslim, n. 1946; Neseî, Kitabu
Sayd, n. 4322; İbn-i Mâce, n. 3241
[437] . Neseî, Kitabu Sayd, Babuz-zabbı, n. 4325; İbn-i Mâce, Kitabu Sayd,
n. 3238
[438] . Tirmizî, Kitab-ul-Et’ime, n. 1829
[439] . Tirmizî, Kitabu Et’ime, n. 1792; İbn-i Mâce, Kitabu Sayd, n. 3236;
Neseî, Kitabu Sayd, n. 4328
[440] . Buharî, Kitabu Zebaih, Ekli külli zinab, n. 7/124; Müslim, Kitabu
Sayd, n. 1932; Tirmizî, Kitabu Et’ime, n. 1797; İbn-i Mâce, Kitabu Sayd, n.
3232; Neseî, Kitabu Sayd, Babu tahrimi, n. 4430
[441] . Müslim, Kitabu Sayd, n. 1934
[442] . İbn-i Mâce, Kitabu Sayd, n. 3234
[443] . Tirmizî, Kitabu Büyû, n. 1280; İbn-i Mâce, Kitabu Sayd, n. 3250
[444] . Buharî, Kitabu Zebaih, B. Luhumil humurul insiyye, n. 7/123
[445] . Neseî, Kitabu Zahaya, B. Ennehyü an eklil ühûmu el-celâle, n. 4452
[446] . Buharî, Kitabu Zebaih, Babu eklil-ceradi, n. 7/117; Müslim, Kitabu
Sayd, n. 1922; Tirmizî, Kitabu Et’ime, n. 1822; Neseî, Kitabu Sayd, Babul
cerad, n. 4361
[447] . İbn-i Mâce, Kitabu-s-Sayd, n. 3247
[448] . İbn-i Mâce, Kitabu Et’ime, n. 3341
[449] . Müslim, Kitabu Eşribe, n. 2052; Tirmizî, Kitabu Et’ime, n. 1840;
Neseî, Kitabu Eymân, n. 2827; İbn-i Mâce, Kitabu Et’ime, n. 3317
[450] . Buharî, Ezan Babus-sumünneyyi vel basal, n. 2/216; Tirmizî, Kitabu
Et’ime, n. 1807; Neseî, Kitabu Mesacid, B. Menyemnetul-mescid, n. 708;
İbn-i Mâce, Kitabu İkametis-salat
[451] . Tirmizî, K. Et’ime, n. 1809
[452] . Tirmizî, Kitabu Et’ime, n. 1809
[453] . Müslim, Kitabu Eşribe, n. 2046; Tirmizî, Kitabu Et’ime, n. 1816;
İbn-i Mâce, Kitabu Et’ime, n. 3327
[454] . İbn-i Mâce, Kitabu Et’ime, n. 3333
[455] . Buharî, Kitabu Et’ime, n. 7/104; Müslim, Kitabu Eşribe, n. 2045;
İbn-i Mâce, Kitabu Et’ime, n. 3331; Tirmizî, Kitabu Et’ime, n. 1815
[456] . Buharî, Kitabu Et’ime, Babur-rutebi bilkussa; Müslim, Kitabu
Eşribe, n. 2043; Tirmizî, Kitabu Et’ime, n. 1845; İbn-i Mâce, Kitabu
Et’ime, n. 3325
[457] . Tirmizî, K. Et’ime, Babu mâ câe fî eklil gassai bir rutabi, n. 1844
[458] . İbn-i Mâce, Kitabu Et’ime, n. 3334
[459] . Buharî, Kitabu Zebahi, B. Saydıl Kamus, n. 7/111; Müslim, Kitabu
Sayd, n. 1930; Tirmizî, Kitabu Sayd, n. 1464; İbn-i Mâce, Kitabu Sayd, n.
3207
[460] . Müslim, Kitabu Sayd, n. 1935; Neseî, Kitabu Sayd, Babul meytetil-
bahri, n. 4356
[461] . Buharî, Kitabu Zebaih, Babu İzâ vakaat elfaretü fis-semenin, n.
7/126; Tirmizî, Kitabu Et’ime, n. 1799; Neseî, Feri velâtire, Babu el-fareti
takav fis-semeni, n. 4263
[462] . Tirmizî, K. Et’ime, n. 1799
[463] . Buharî, K. Bed’il halkı, n. 4/158; İbn-i Mâce, K. Tıb, n. 3505; Neseî,
K. Fer’i, n. 4267
[464] . Müslim, K. Eşribe, n. 2034; Tirmizî, K. Et’ime, n. 1804
[465] . Müslim, Kitabu Eymân, n. 1663
[466] . Buharî, Kitabu Et’ime, Babu Lağkılesabi, n. 7/106; Müslim, Kitabu
Eşribe, n. 2031; İbn-i Mâce, Kitabu Et’ime, n. 3269
[467] . Müslim, Kitabu Eşribe, n. 2032
[468] . Buharî, K. Et’ime, n. 7/106: Tirmizî, K. Deavat, n. 3452
[469] . Tirmizî, K. Deavat, n. 3453
[470] . İbn-i Mâce, Kitabu Et’ime, n. 3297; Tirmizî, Kitabu Et’ime, n. 1860-
1861
[407]. Buharî, Kitabu Nikah, babı Hakkı icâbetül-velîmetü, n. 7/31;
Müslim, Kitabu Nikah, n. 1429
[408]. Müslim, Kitabu Nikah, n. 98
[409]. Müslim Kitabu Nikah, n. 100
[410]. Müslim, Kitabu Nikah, n. 1430; İbn-i Mâce, Kitabu Siyâm, n. 1751
[411]. Buharî, Kitabu Nikah, B. men-Tereke davete, n. 2/32; İbn-i Mâce,
Kitabu Nikah, n. 1913; Müslim, Kitabu Nikah, n. 1432
[412]. Buharî, Kitabu Nikah, Babu men evleme, n. 7/31; Müslim, Kitabu
Nikah, n. 90; İbn-i Mâce, Kitabu Nikah, n. 1908
[413]. Tirmizî, Kitabu Nikah, n. 1095; İbn-i Mâce, Kitabu Nikah, n. 1909
[414]. Buharî, K. Edep, n. 8/13; Müslim, K. Lukata, n. 14; İbn-i Mâce,
Kitabu Edeb, n. 3675
[415]. İbn-i Mâce, Kitabu Edeb, n. 3677
[416]. Buharî, Kitabu Edeb, B. İkramı dayfi, n. 7/39; Müslim, Kitabu
Lukata, n. 1727; Tirmizî, Kitabu Siyer, n. 1589; İbn-i Mâce, Kitabu Edeb. n.
3676
[417]. İbn-i Mâce, Kitabu Et’ime, n. 3360
[418]. Tirmizî, Kitabu Et’ime, n. 1848
[419]. Tirmizî, Kitabu Et’ime, n. 1847
[420]. Buharî, Kitabu Menâkıb, n. 4/230; Müslim, Kitabu Eşribe, n. 2064
[421]. İbn-i Mâce, Kitabu Et’ime, n. 3286
[422]. Müslim, Kitabu Eşribe, n. 2018; İbn-i Mâce, Kitabu Dua, n. 3887
[423]. Müslim, Kitabu Eşribe, n. 2017; İbn-i Mâce, Kitabu Dua, n. 3887
[424]. Tirmizî, Kitabu Et’ime, n. 1859
[425]. Buharî, Kitabu Et’ime, Babu’l-Ekli müttekilen, n. 93/7; Tirmizî,
Kitabu Et’ime, n. 1831; İbn-i Mâce, Kitabu Et’ime, n. 3262
[426]. İbn-i Mâce, n. 244
[427]. Müslim, Kitabu Eşribe, n. 2044
[428]. Tirmizî, Kitabu Et’ime, n. 1806; İbn-i Mâce, Kitabu Et’ime, n. 3277
[429]. İbn-i Mâce, Kitabu Et’ime, n. 2363
[430]. Müslim, Kitabu Eşribe, n. 2060; Tirmizî, Kitabu Et’ime, n. 1800
[431]. Tirmizî, Kitabu Et’ime, n. 1858; Müslim, Kitabu Eşribe, n. 2022
[432]. Buharî, Kitabu Et’ime, Babu’l-Merak, n. 7/101; Müslim, Kitabu
Eşribe, n. 2041; Tirmizî, Kitabu Et’ime, n. 1851
[433]. Buharî, Kitabu Megazi, n. 5/167; Müslim, Kitabu Sayd, n. 1941
[434]. İbn-i Mâce, Kitabu Zebaih, n. 3198; Neseî, Kitabu Sayd, vez-zebaih,
n. 4236
[435]. Buharî, Kitabu Akika Babbuz-zab, n. 7/126; Müslim, n. 1945; Neseî,
Kitabu Sayd, n. 4324; İbn-i Mâce, Kitabu Sayd, n. 3241
[436]. Buharî, Kitabu Zebaih Babuz-zabbi; Müslim, n. 1946; Neseî, Kitabu
Sayd, n. 4322; İbn-i Mâce, n. 3241
[437]. Neseî, Kitabu Sayd, Babuz-zabbı, n. 4325; İbn-i Mâce, Kitabu Sayd,
n. 3238
[438]. Tirmizî, Kitab-ul-Et’ime, n. 1829
[439]. Tirmizî, Kitabu Et’ime, n. 1792; İbn-i Mâce, Kitabu Sayd, n. 3236;
Neseî, Kitabu Sayd, n. 4328
[440]. Buharî, Kitabu Zebaih, Ekli külli zinab, n. 7/124; Müslim, Kitabu
Sayd, n. 1932; Tirmizî, Kitabu Et’ime, n. 1797; İbn-i Mâce, Kitabu Sayd, n.
3232; Neseî, Kitabu Sayd, Babu tahrimi, n. 4430
[441]. Müslim, Kitabu Sayd, n. 1934
[442]. İbn-i Mâce, Kitabu Sayd, n. 3234
[443]. Tirmizî, Kitabu Büyû, n. 1280; İbn-i Mâce, Kitabu Sayd, n. 3250
[444]. Buharî, Kitabu Zebaih, B. Luhumil humurul insiyye, n. 7/123
[445]. Neseî, Kitabu Zahaya, B. Ennehyü an eklil ühûmu el-celâle, n. 4452
[446]. Buharî, Kitabu Zebaih, Babu eklil-ceradi, n. 7/117; Müslim, Kitabu
Sayd, n. 1922; Tirmizî, Kitabu Et’ime, n. 1822; Neseî, Kitabu Sayd, Babul
cerad, n. 4361
[447]. İbn-i Mâce, Kitabu-s-Sayd, n. 3247
[448]. İbn-i Mâce, Kitabu Et’ime, n. 3341
[449]. Müslim, Kitabu Eşribe, n. 2052; Tirmizî, Kitabu Et’ime, n. 1840;
Neseî, Kitabu Eymân, n. 2827; İbn-i Mâce, Kitabu Et’ime, n. 3317
[450]. Buharî, Ezan Babus-sumünneyyi vel basal, n. 2/216; Tirmizî, Kitabu
Et’ime, n. 1807; Neseî, Kitabu Mesacid, B. Menyemnetul-mescid, n. 708;
İbn-i Mâce, Kitabu İkametis-salat
[451]. Tirmizî, K. Et’ime, n. 1809
[452]. Tirmizî, Kitabu Et’ime, n. 1809
[453]. Müslim, Kitabu Eşribe, n. 2046; Tirmizî, Kitabu Et’ime, n. 1816;
İbn-i Mâce, Kitabu Et’ime, n. 3327
[454]. İbn-i Mâce, Kitabu Et’ime, n. 3333
[455]. Buharî, Kitabu Et’ime, n. 7/104; Müslim, Kitabu Eşribe, n. 2045;
İbn-i Mâce, Kitabu Et’ime, n. 3331; Tirmizî, Kitabu Et’ime, n. 1815
[456]. Buharî, Kitabu Et’ime, Babur-rutebi bilkussa; Müslim, Kitabu
Eşribe, n. 2043; Tirmizî, Kitabu Et’ime, n. 1845; İbn-i Mâce, Kitabu
Et’ime, n. 3325
[457]. Tirmizî, K. Et’ime, Babu mâ câe fî eklil gassai bir rutabi, n. 1844
[458]. İbn-i Mâce, Kitabu Et’ime, n. 3334
[459]. Buharî, Kitabu Zebahi, B. Saydıl Kamus, n. 7/111; Müslim, Kitabu
Sayd, n. 1930; Tirmizî, Kitabu Sayd, n. 1464; İbn-i Mâce, Kitabu Sayd, n.
3207
[460]. Müslim, Kitabu Sayd, n. 1935; Neseî, Kitabu Sayd, Babul meytetil-
bahri, n. 4356
[461]. Buharî, Kitabu Zebaih, Babu İzâ vakaat elfaretü fis-semenin, n.
7/126; Tirmizî, Kitabu Et’ime, n. 1799; Neseî, Feri velâtire, Babu el-fareti
takav fis-semeni, n. 4263
[462]. Tirmizî, K. Et’ime, n. 1799
[463]. Buharî, K. Bed’il halkı, n. 4/158; İbn-i Mâce, K. Tıb, n. 3505; Neseî,
K. Fer’i, n. 4267
[464]. Müslim, K. Eşribe, n. 2034; Tirmizî, K. Et’ime, n. 1804
[465]. Müslim, Kitabu Eymân, n. 1663
[466]. Buharî, Kitabu Et’ime, Babu Lağkılesabi, n. 7/106; Müslim, Kitabu
Eşribe, n. 2031; İbn-i Mâce, Kitabu Et’ime, n. 3269
[467]. Müslim, Kitabu Eşribe, n. 2032
[468]. Buharî, K. Et’ime, n. 7/106: Tirmizî, K. Deavat, n. 3452
[469]. Tirmizî, K. Deavat, n. 3453
[470]. İbn-i Mâce, Kitabu Et’ime, n. 3297; Tirmizî, Kitabu Et’ime, n. 1860-
1861
3736 – Abdullah bin Ömer radıyallahu anh’dan rivâyet edildiğine göre
Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: “Sizden biriniz bir
davete çağrıldığı vakit (daveti kabul ederek) hemen ona gitsin.” [407]
3737 – İbn-i Ömer radıyallahu anh’dan rivâyet edildiğine göre Rasûlullah
sallallahu aleyhi ve sellem: Bir önce geçen hadisle aynı manada buyurdu.
Ancak, bu rivâyette, “Davete (düğün yemeğine) gelen kimse oruçlu değil
ise yemek yesin. Eğer oruçlu ise dua etsin” cümleleri ziyadedir. [408]
3738 – İbn-i Ömer radıyallahu anh’dan rivâyet edildiğine göre Rasûlullah
sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: “Sizden birinizi kardeşiniz ister
düğüne, ister buna benzer bir şeye davet etsin, davete icabet etsin.” [409]
3740 – Câbir radıyallahu anh’dan rivâyet edildiğine göre Rasûlullah
sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: “Bir ziyafete çağrılan kimse
hemen icabet etsin. Artık dilerse yer, dilerse yemez.” [410]
3742 – Ebû Hüreyre radıyallahu anh’dan rivâyet edildiğine göre o, şöyle
dermiş: “Yemeğin en kötüsü (kendisine) zenginlerin çağrılıp da fakirlerin
çağrılmadığı davet yemeğidir. Davete gelmeyen kimse Allah ve Rasûlüne
karşı gelmiştir.” [411]
Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem’in Zeyneb için verdiği düğün yemeği
kadar hanımlarından birine düğün yemeği verdiğini görmedim. Onun
düğününde bir koyun keserek ziyafet verdi. [412]
Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem, hanımı Safiye için kavrulmuş un ve
hurma ile düğün ziyafeti verdi. [413]
Ebû Dâvud dedi ki: Malik radıyallahu anh, Rasûlullah sallallahu aleyhi ve
sellem’in, ikramı bir gün bir gecedir, sözünden soruldu. Şöyle dedi, bir gün
bir gece ona ikram, iyilik eder ve onu barındırır. Onun üç gün de misafir
olma hakkı vardır. [414]
3750 – Ebû Kerime (Mikdam bin Ma’d-i Kerb) radıyallahu anh’dan rivâyet
edildiğine göre Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu:
“Misafirin birinci gecesinde onu ağırlamak her Müslüman (ev sahibine)
düşen bir görevdir. Her kim (misafir olarak bir kimsenin) evinin önünde
sabahlayacak olursa bu kimseye ikram etmek o ev sahibi üzerine bir
borçtur. İster borcunu öder. İsterse terk eder (borçlu) kalır.” [415]
– Ey Allah’ın Rasûlü, sen bizi (bir yere) gönderiyorsun. Biz de bir kavme
misafir oluyoruz. Fakat onlar bizi ağırlamıyorlar. Ne emir buyurursun?
Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem bize: “Siz bir kavme misafir olur da
onlar misafire yakışan bir şeyi emrederlerse kabul ediniz. Eğer böyle bir
ikramda bulunmazlarsa onlardan onlara yakışan misafir hakkını alınız”
buyurdu. [416]
Bir zât Ali bin Ebû Talib’e misafir oldu ve ona yemek yaptı. Fatıma
radıyallahu anha, “Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem’i de çağırsaydık.
Bizimle yemek yeseydi” dedi. Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem’i de
çağırdılar. O da geldi, elini kapının sövesine koydu, birden evin bir köşesine
konulmuş süslü nakışlı perdeyi gördü, bunun üzerine geri döndü. Hazreti
Fatıma, Hazreti Ali’ye, “Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem’e yetiş
bakalım, onu ne geriye döndürdü” dedi. Hazreti Ali radıyallahu anh, O’nu
takip ettim. Ey Allah’ın Rasûlü, senin geriye dönmene ne sebep oldu
dedim. Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem, “Benim için veya bir
peygamber için zevki çeken şeylerle donatılmış bir eve girmek uygun
değildir” buyurdu. [417]
Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem, helâdan çıkmıştı. Kendisine yemek
takdim olundu. Ashab, abdest almak için su getirelim mi dediler. Rasûlullah
sallallahu aleyhi ve sellem, “Ben ancak namaza kalkacağımda abdest
almakla emrolundum” buyurdu. [418]
Ebû Dâvud dedi ki: Bu hadis zayıftır. [419]
Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem katiyen hiçbir yemeği ayıplamazdı.
Eğer onu iştahı çekerse yer, hoşlanmazsa yemezdi. [420]
“Herhalde yemeği siz ayrı ayrı yiyorsunuzdur” dedi. Ashab, evet öyle,
dediler. Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem, “Yemeği toplu halde yiyiniz
ona besmele ile başlayın, sizin için bereketli olur” buyurdu. [421]
“Kişi evine girdiği vakit, içeri girerken ve yemek yerken besmele ile
başlarsa, şeytan yardımcılarına size yatacak yer ve akşam yemeği yok, der.
Evine girdiğinde Allah’ı zikretmezse şeytan taraftarlarına şöyle der:
Yatacak yere yetiştiniz. Yemek anında Allah’ı zikretmediği takdirde yine
şeytan yandaşlarına akşam yatacak yere ve akşam yemeğine yetiştiniz,
der.” [422]
“Üzerine besmele çekilmeden yenen yemeği, şeytan yemeye imkan bulur.
Şeytan şu bedevî ile geldi. Onunla yemeği yemeye fırsat buldu. Bedevînin
elini tuttum ve şu cariye geldi, şeytan onunla da yemeğe imkan buldu.
Cariyenin de elini tuttum, nefsim yed-i kudretinde olan Allah’a yemin olsun
ki her ikisinin elleri ile birlikte şeytanın eli de elimdeidi.” [423]
“Sizden biriniz yemek yediği vakit, Allah’ın adını zikretsin (besmele
çeksin) eğer yemeğin evvelinde besmele çekmeyi unutursa hatırladığı vakit
evveline de sonuna da Allah’ın adı ile başlarım desin.” [424]
3769 – Ali bin Akmer’den rivâyet edildiğine göre Ebû Cuhayfe’nin şöyle
dediğini işittim, demiştir. Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem,
“Dayanarak yemek yemem” buyurmuştur. [425]
Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem’in dayanarak yemek yediği katiyen
görülmemiştir. Arkasından iki kişinin yürüdüğü de görülmezdi. [426]
Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem, beni bir yere göndermişti. Rasûlullah
sallallahu aleyhi ve sellem’e döndüğüm zaman, geriye yaslanmış, dizlerini
dikmiş olarak hurma yerken buldum. [427]
Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: “Sizden biriniz yemek
yediği vakit kabın ortasından yemesin. Lakin yemeğin kenarından (kendi
önünden) yesin. Gerçekten, bereket yemeğin orta kısmına iner” buyurdu.
[428]
Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem’in garra adı verilen bir yemek kabı
vardı, onu dört kişi taşırdı. (Müslümanlar) kurban bayramı gününe girip de
bayram namazlarını kıldıkları vakit bu kap, içine tirit konmuş olduğu halde
getirildi. Halk hemen onun etrafında toplandı, cemaat çoğalınca Rasûlullah
sallallahu aleyhi ve sellem diz çöktü. Bir bedevî, bu oturuş ta nedir, dedi.
Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem, “Allah beni kerim bir kul olarak
yetiştirdi. Beni inatcı ve cebredici olarak yetiştirmedi” buyurdu. Sonra
Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem, “Çanağın etrafından yeyin,
ortasından yemeyi terk edin ki, bu yemekte bereket olsun” buyurdu. [429]
“Sizden biriniz yemek yediği vakit sağ eli ile yesin. Bir şey içtiği vakit sağ
eliyle içsin. Çünkü şeytan sol eli ile yer, sol eli ile içer” buyurdu. [430]
Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem: “Oğulcuğum yaklaş, besmele çek,
sağ elinle ve önünden ye” buyurdu. [431]
Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem’i tabağın kenarlarından kabakları
birbiri arkasına ayırıp (yerken) gördüm. İşte o günden sonra kabağı
sevmeye devam ediyorum. [432]
Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem, Hayber seferi günü eşek etlerini
yemekten bizi nehyetti, at etlerini (yememize) müsaade etti. [433]
Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem, at, katır ve eşek etlerinden nehyetti.
Râvîlerden Hayve rivâyetinde: Yırtıcı hayvanlardan parçalayıcı dişe sahip
her hayvanın etini yemekten de nehyetti, cümlesini ziyade etti. [434]
İbni Abbas’ın teyzesi Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem’e yağ, birkaç
keler ve peynir hediye etti. Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem, yağ ve
peynirden yedi, tiksinerek keleri yemedi. Rasûlullah sallallahu aleyhi ve
sellem’in sofrasında keler yendi. Eğer keler yemek haram olsaydı,
Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem’in sofrasında yenmezdi. [435]
Ey Allah’ın Rasûlü, keler haram mıdır, dedim. Rasûlullah sallallahu aleyhi
ve sellem, “Hayır, haram değildir. Lakin, o benim mensup olduğum kavmin
toprağında (Mekke’de) yoktur. Fakat onu yemekten tiksiniyorum” buyurdu.
Halid dedi ki: Ben keleri kendime doğru çektim, Rasûlullah sallallahu
aleyhi ve sellem (bana) bakarken onu yedim. [436]
Râvi dedi ki: Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem, keleri yemedi. Onu
yemekten de nehyetmedi. [437]
Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem ile beraber toy kuşu eti yedim. [438]
Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem’e sırtlanın yenilip yenilmeyeceğinden
soruldu. Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem, o av hayvanıdır. İhramlı
(hacı) olan onu avladığı vakit ona karşılık bir koç (kurban etme cezası)
konmuştur, buyurdu. [439]
Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem, yırtıcı hayvanlardan avlayıp
parçalayıcı dişe sahip her hayvanı yemeği yasaklamıştır.” [440]
Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem, vahşî hayvanlardan parçalayıcı dişe
sahip olanlar ile kuşlardan yırtıcı pençeye sahip olanları yemekten nehyetti.
[441]
Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem, Hayber seferi günü vahşî
hayvanlardan parçalayıcı dişe sahip olanlar ile kuşlardan parçalayıcı
pençeye sahip olanların etini yemekten nehyetti. [442]
3807 – Câbir bin Abdullah Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem, kedinin
parasını yemekten nehyetti. Râvîlerden Muhammed bin Abdül Melik şöyle
dedi: Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem, kedi etinden ve kedinin
parasını yemekten nehyetti. [443]
Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem, (Hayber günü) bizi ehlî eşeklerin
etini yemekten nehyetti. At etlerini yememizi emretti. Amr dedi ki: Bu
haberi Ebû Şa’saye haber verdim, bunun üzerine Ebû Şa’sa şöyle dedi:
Bizim aramızda el-Hakem Gıfârî de bunu böyle söylerdi. İbn-i Abbas’ı
kastederek şu deryâ ise bundan kaçınmıştır. [444]
Hayber seferi günü Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem, ehlî eşek etlerini
(yemekten) pislik yiyen hayvana binmekten ve onun etini yemekten
nehyetti. [445]
Ebû Evfa’nın oğlunu dinledim. Kendisine çekirgenin yenip yenmediğini
sordum. Ebû Evfa’nın oğlu şöyle cevap verdi: Rasûlullah sallallahu aleyhi
ve sellem ile altı veya yedi gazveye gittim. Biz Rasûlullah sallallahu aleyhi
ve sellem ile çekirgeyi yerdik. [446]
“Denizin dışarıya attığı ve deniz suyunun çekilmesi ile karada kalan balığın
etini yeyin. Suda ölüp su üstüne çıkan, balığı yemeyiniz” buyurdu. [447]
Ebû Dâvud şöyle dedi: Gabuk, gündüzün sonunda yenendir. Sabuh ise
gündüzün evvelinde yenen şey demektir. [448]
“Sirke ne güzel katıktır.” [449]
Râvilerden Ahmed bin Salih dedi ki: İbn Vehb metinde geçen bedr
kelimesini tabak diye tefsir etmiştir. [450]
Pişirilmiş olması dışında sarımsağın yenmesi yasaklanmıştır. [451]
O, Aişe radıyallahu anha’ya soğandan soruldu. Aişe radıyallahu anha,
Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem’in en son yediği yemekte soğan
vardı, cevabını verdi. [452]
Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem, “İçinde hurma bulunmayan bir evin
halkı açtır” buyurdu. [453]
Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem’e eski bir hurma getirildi. İçinde
bulunan kurtları çıkarıp atmak üzere bu hurmayı iyice bir gözden geçirmeğe
başladı. [454]
Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem, (başkasıyla yemek yerken hurmayı)
ikişer üçer bir arada yemekten nehyetti. Ancak arkadaşın müsaade ederse o
başka, buyurdu. [455]
Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem, salatalık ile yaş hurmayı birlikte
yerdi. [456]
Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem, kavun ve karpuz ile yaş hurmayı
birlikte yerdi. “Şunun hararetini şunun soğuğuyla, şunun soğuğunu da
şunun harareti ile kırıyoruz” buyurdu. [457]
Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem yanımıza girdi, biz de kendisine
kaymak ve hurma takdim ettik. Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem,
hurma ve kaymağı severdi. [458]
O, Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem’e ey Allah’ın Rasûlü, biz ehl-i
kitaba (Yahudi ve Hıristiyanlara) komşu oluruz. Onlar tencerelerinde domuz
eti pişirirler, bardaklarında içki içerler, diye sordu. Rasûlullah sallallahu
aleyhi ve sellem, “Başka kap bulamazsanız onların kablarını su ile yıkayın
ve onlarda yiyin, için” cevabını verdi. [459]
Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem, bizi Kureyş’in kervanını takip için
göndermişti. Başımıza Ubeyde bin Cerrah’ı komutan tayin etmişti. Bir
dağarcık hurmayı bize azık olarak vermiş, verecek başka bir şey de
bulamamıştı. Ebû Ubeyde, bu hurmalardan bize birer hurma verir,
çocukların emdiği gibi hurmayı emer, sora üzerine su içerdik. O gün
akşama kadar bize yeterdi. Ağaçların yaprağını silkerdik. Sonra onu su ile
ıslatır yerdik. Deniz kenarına indik, bize Büyûk kum yığını gibi bir şey
göründü, yanına geldik ki, anber balığı denen hayvan (karaya oturmuş.) Ebû
Ubeyde radıyallahu anh, bu hayvan ölmüştür bize helal değildir, dedi. Sonra
hayır biz Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem’in elçileriyiz. Allah yolunda
çıktık, sizler ise muzdar (güç) duruma düştünüz, yiyiniz dedi. Biz, üç yüz
kişi idik. Bir ay onu yemeye devam ettik. Hatta yağlanıp şişmanladık,
Medine’ye geldiğimiz vakit Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem’e bunu
söyledik. Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem, “O bir rızıktır ki, Allah onu
sizin için çıkardı. Onun etinden sizin yanınızda bize yedirebileceğiniz bir
şey var mı” buyurdu. Biz de Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem’e ondan
biraz et gönderdik, yedi. [460]
Bir fare yağa düşmüştü. Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem’e haber
verildi. Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem, “Farenin düştüğü yerin
çevresini atın kalanını yeyin” buyurdu. [461]
3842 – Ebû Hüreyre radıyallahu anh’dan rivâyet edildiğine göre Rasûlullah
sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: “Yağa fare düştüğü vakit eğer,
yağ donuksa fareyi ve düştüğü yerin çevresini atın. Eğer sıvı ise ona
yaklaşmayın” buyurdu. [462]
“Sizden birinizin (içinde sulu yemek bulunan kabına) kara sinek düşerse
onu tamamen batırsın, çünkü sineğin iki kanadından birinden hastalık
(mikrop) öbür kanadında şifâ (mikrobu etkisiz kılan madde) vardır. Çünkü,
o kendisinde hastalık bulunan kanadıyla korunur. Onun için tamamını
batırsın.” [463]
Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem, yemek yediği vakit (yemeğe
bulaşan) üç parmağını yalardı. “Sizden biriniz lokması yere düştüğü vakit,
lokmayı şeytana bırakmasın” buyurdu. Rasûlullah sallallahu aleyhi ve
sellem, yemek kabını temizlememizi emretti. Ve yine, “Sizden biriniz
yemeğinin hangi parçasında bereket olduğunu bilemez” buyurdu. [464]
3846 – Ebû Hüreyre radıyallahu anh’dan rivâyet edildiğine göre Rasûlullah
sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: “Sizden birinize hizmetçisi
yemek yaptığı sonra da getirdiği vakit hizmetcisini beraber yemeğe
oturtsun. Çünkü hizmetci yemeğin sıcaklığına ve dumanına yakın olmuştur.
Eğer yemek az ise, hiç olmazsa onun eline bir lokma veya iki lokma
koysun.” [465]
3847 – İbn-i Abbas radıyallahu anh’dan rivâyet edildiğine göre Rasûlullah
sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: “Sizden biriniz, yemek yediği
vakit elini yalamadan veya başkasına yalatmadan (yedirmeden) elini
mendille silmesin.” [466]
Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem, yemek yediği vakit üç parmağı ile
yer ve yalamadıkca elini silmezdi. [467]
Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem, sofra kaldırıldığı vakit şöyle derdi:
“En güzel şekilde bol mübarek ve karşılığı ödenemez, ardı arkası
kesilmeyecek kendisine daima muhtaç olduğumuz nimetlerine hamd
Allah’adır, Ey Rabbimiz.” [468]
Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem, yemekten sonra, “Bizi yediren,
içiren ve bizi Müslümanlardan kılan Allah’a hamd olsun” derdi. [469]
3852 – Ebû Hüreyre radıyallahu anh’dan rivâyet edildiğine göre Rasûlullah
sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: “Elinde yemek artığı ve kokusu
varken onu yıkamadan uyuyup da (uykusu esnasında) kendisine zararlı bir
şey ilişen kimse bundan dolayı kendisinden başka kimseyi suçlamasın.” [470]
