BEDİR GAZÂSI
Addas'ın Utbe ve Şeybe'yi Peygamberimiz Aleyhisselamla Çarpışmaktan Vazgeçirmeye Çalışması
Hakîm b. Hizam der ki: “Beyzâ akabesine (yokuşuna) eriştiğimiz sırada, Addas’ın orada oturduğunu ve Utbe b. Rebia ile Şeybe b. Rebiayı görünce, sıçrayıp onların ayaklarına sarılarak: ‘Babam, anam sizlere feda olsun! Vallahi, o Resûlullah’tır! Siz ancak vurulup düşeceğiniz yerlere gidiyorsunuz!1 diyerek ağladığını ve gözyaşlarının yanaklarına döküldüğünü gördüm.” Addas’ın yanına Âs b. Münebbih b. Haccac uğradı. Ona: “Sen ne için ağlıyorsun?” diye sordu. Addas: “Mekke vadilerinin efendileri olan efendilerime ağlıyorum! Onlar, vurulup düşecekleri yerlere gidiyorlar! Resûlullah ile çarpışacaklar!” dedi. Önce Müslüman olmuş ve fakat kendisini şüphelerden kurtaramam iş gençlerden bulunan Âs b. Münebbih, ona: “Muhammed gerçekten Resûlullah mıdır dersin?” deyince, Addas’ı bir titreme ve ürperti tuttu, tüyleri diken diken oldu. Sonra da, ağlamaya başladı. “Vallahi, o, bütün insanlara gönderilen peygamberdir!” dedi. Addas oradan geri döndü. Bedir savaşında bulunmadı.[42] Allah ondan razı olsun![43]