Hz. Ali; Peygamberimiz Hz. Muhammed Aleyhisselam Efendimizin şekil ve şemâilini şöyle tarif eder: Zürkânî, 1/219. Vahyin Gelişi 147 “Peygamber Aleyhisselam; ne öyle uzun boylu, ne de kısa idi. Uzuna yakın orta boylu idi. Kendisinin el ve ayak parmakları kalınca; başı, vücut yapısıyla dengeli biçimde, büyükçe idi. Omuzları, dizleri ve bilekleri, kemikli idi. Göğsünde, göbeğine kadar çizgi halinde uzanan ince kıllar vardı. Karnında ve göğsünde, bundan başka kıl yoktu. Peygamber Aleyhisselam yürürken ayaklarını sürümez, adımlarını canlı ve uzun atar, sanki yüksekten iner gibi, önüne doğru eğilirdi. Kendisinin saçı, ne kıvırcık, ne de düzdü.
Sakalı sıktı. Yüzü, az değirmi olup, yusyuvarlak değildi. Boynu uzun, gümüş gibi pâk ve parlaktı. Teni, kırmızı ile karışık aktı. Yüzünün teri, inci gibi idi. Miskten daha güzel kokardı. Gözleri büyükçe idi. Gözbebeklerinin siyahı pek siyahtı. Gözlerinin beyazında biraz kırmızılık vardı. Vücudu ne zayıf, ne de şişmandı. Bakmak istediği tarafa, bütün vücudu ile dönerek bakardı. İki küreğinin arası, enli idi. Omuz küreklerinin arasında peygamberlik hâtemi vardı. Peygamber Aleyhisselamı birdenbire görenler, onun manevî vakar ve heybetinden sarsılırlar, kendisini yakından tanıyınca da ona en derin sevgi ve saygı ile bağlanırlardı.
Onun yüce haslet ve meziyetlerini anlatmak isteyen kimse ‘Ben, ne ondan önce, ne de sonra, onun bir benzerini daha gördüm!’ demekten kendini alamazdı.”14 Hz. Hatice’nin öz ve Peygamberimiz Aleyhisselamın üvey oğlu Hind b. Ebi Hâle’nin ve diğer sahabilerin bildirdiklerine göre: “Her ululuk Resûlullah Aleyhisselamda toplanmıştı. Târîh, s. 434, 435. Onun yüzü, ayın on dördü gibi parlardı. O, uzuna yakın orta boylu idi, kısa boylu değildi. Kendisinin saçı ne dümdüzdü, ne de kıvırcıktı. Saçı, kendiliğinden ikiye ayrılıp yanlarına dökülürse, oldukları gibi bırakırdı. Birleştiklerinde de onları ayırmaz, oldukları gibi bırakırdı.
Saçını uzattığı zaman, onlar kulaklarının memesini aşardı. Teni kırmızıyla karışık, ak ve güzeldi. Alnı açık ve genişti. Kaşları, uzun ve kavisli idi. Kaşlarının uçları ince, araları çok yakındı, fakat çatık değildi. İki kaşının arasında bir damar vardı ki, kızgınlık zamanında kabarır, görünürdü. Yüzünün iki kaş arasında başladığı yer yüksekçe, burnunun ucu da ince idi. Yüzündeki ölçülülük ve denklik, dikkat edenlerin gözünden kaçmazdı. Burnunda ayrı bir parlaklık da vardı. Sakalı sıktı. Peygamberimiz Aleyhisselamın yanakları düzdü, yumru değildi. Ağzı tabiî büyüklükte idi. Dişleri inci taneleri gibi idi. Bütün uzuvları düzgündü.
Vücudu sıkı etli idi. Karnı ve göğsü bir seviye idi, çıkık değildi. Göğsü ve iki küreğinin arası genişti. İri yapılı ve iri kemikli idi. Soyunduğu zaman, vücudundan nur saçılırdı. Vücudu kıllı değildi. Yalnız omuz başlarında, pazularında biraz kıllar vardı. Bilek kemikleri uzun, el ayaları genişti. El ve ayak parmakları, kalınca ve uzunca idi. Ayaklarının altı düz değil, çukurca idi. Ayakları hafif etli idi. Ayaklarının üzerine su döküldüğü zaman, etrafa yayılırdı. Yürürken, ayaklarını yerden canlıca kaldırır, iki yanına salınmaz, adımlarını geniş atar, vakar ve sükûnetle, rahatça yürürdü.
Kaynaklar
- Belâzurî, Ensâb, 1/104. Diyarbekrî, 1/279-280. İbn Sa’d, 1/224, Ahmed b. Hanbel, 2/294, İbn Cevzî, 1/161, İbn Kesîr, Bidâye, 3/5. İbn Sa’d, 1/224, Ahmed b. Hanbel, 2/294, Belâzurî, Ensâb, 1/104, İbn Cevzî, 1/161, İbn Kesîr, Bidâye, 3/5, Diyarbekrî, 1/280. İbn Sa’d, 1/195, Ahmed b. Hanbel, 1/312.
- 8. İbn İshak, İbn Hişam, 1/250, İbn Sa’d, 1/157, Belâzurî, Ensâb, 1/104, Taberî, Târîh, 2/204, Beyhakî, Delâil, 2/146, İbn Cevzî, 1/161, Zehebî, Târîh, s. 129-130. İbn Ebî Şeybe, 11/464, Ahmed b. Hanbel, 5/59, Müslim, 4/1782, Tirmizî, Sünen, 5/593, Dârimî, 1/19, Ebu Nuaym, Delâil, 2/397, Süheylî, 2/388, İbn Cevzî, 1/161, İbn Seyyid, 1/83, 89, Zehebî, Târîh, s. 125, İbn Kesîr, Bidâye, 3/5. Süheylî, 2/388, Halebî, 1/361. Diyarbekrî, 1/220, Halebî, 1/361. Diyarbekrî, 1/221. İbn Sa’d, 1/410-412, Ahmed b. Hanbel, 1/89, 96, 117, 127, Tirmizî, Sünen, 5/598, 600, Belâzurî, Ensâb, 1/386, Taberî, Târîh, 3/185, 186, İbn Esîr, Câmiu’l-usûl, 12/11, İbn Esîr, Kâmil, 2/305, Zehebî,