Kâbe Duvarlarının Örülüşü ve Hacerü’l-Esved Üzerinde Çıkan Anlaşmazlığın Peygamberimiz Aleyhisselam Tarafından Giderilişi

Anlaşmazlığın Peygamberimiz Aleyhisselam Tarafından Giderilişi Kureyşliler; Kâbe’nin duvarlarını bir sıra taş, bir sıra da ahşap bağlama kirişleriyle örerek yükselttiler.²¹⁴ Ahşap bağlama kirişleri, altlı üstlü taş sıralarının aralarına konulmakta idi.²¹⁵ Duvarlar örülüp Hacerü’l-Esved’in konulacağı yere ulaşıldığı zaman, Kureyş kabileleri arasında anlaşmazlık çıktı.²¹⁶ Her kabile: Abdurrezzak, 5/128, İbn Sa’d, 1/147, Ezrakî, 1/311, Buhârî, Sahîh, 2/156, Müslim, 2/973, İbn Mâce, 2/985, Dârimî, 1/382. Abdurrezzak, 5/128, İbn Sa’d, 1/147, Ezrakî, 1/311, Müslim, 2/972. Ezrakî, 1/174. Ezrakî, 1/163, Zehebî, Târîh, s.

71-72, Diyarbekrî, 1/115, Halebî, 1/235. Ezrakî, 1/163, Diyarbekrî, 1/115. Peygamberimiz Aleyhisselamın Hz. Hatice ile Evlenmesi 137 “Onu yerine koymaya biz daha lâyıkız!”²¹⁷ “Onu yerine koymayı biz üzerimize alacağız!” dedi.²¹⁸ Kureyşlilerden bir kabile: “Onu yerine biz koyacağız!” dediği zaman, başka bir kabile: “Hayır! Onu yerine biz koyacağız!” diyerek direndi.²¹⁹ Her kabile, onu tek başlarına kaldırıp yerine koymak istediler.²²⁰ Söz çoğaldı. İş kıskançlığa ve ihtirasa dönüştü. Aralarında sert tartışma ve çekişmeler başladı. Abdi Menaf ve Zühre oğulları: “Hacerü’l-Esved’in yeri, yapımı, bize düşen duvarın içindedir!” dedi.

Teym ve Mahzum kabileleri de: “O, bize düşmüş olan duvardadır!” dedi. Diğer kabileler ise: “Rükn, üzerinde kura çektiğimiz hususlardan değildir!” dediler.²²¹ Sonunda, her biri bir tarafa dağıldılar. Abduddar oğulları, ortaya içi kanla dolu bir çanak getirdiler ve Adiyy b. Ka’b oğullarıyla birlikte, ölünceye kadar çarpışmak üzere anlaşma yaptılar ve çarpışmaya hazırlandılar. Andlarını sağlamlaştırmak için de, ellerini o kanla dolu çanağın içine soktular! Bundan dolayı, onlara “Kan yalayıcı” adı takıldı. Kureyşliler, bu iş üzerinde dört veya beş gece durdular. O zaman, Kureyşlilerin en yaşlısı olan222 Ebu Ümeyye b. Mugîre, b. Abdullah, b.

Ömer, b. Mahzum: “Ey kavmim! Biz ancak iyilik istiyoruz, kötülük istemiyoruz. Siz bu hususta birbirinize karşı kıskançlık yarışına girmeyiniz. Çünkü, siz anlaşmazlığa düştüğünüz zaman, işleriniz dağılır da sizdekine sizden başkaları göz dikerler!” dedi.²²³ Ezrakî, 1/163. Ezrakî, 1/163. Bunun üzerine, Kureyşliler Mescid-i Haram’da toplanarak aralarında konuştular, birbirlerine karşı insafa geldiler.²²⁴ “Ey Kureyş cemaati! Aranızda anlaşamadığınız bu işte, Mescid’in şu kapısından ilk girecek olanı, aranızda hakem yapınız!

Aranızdakini, o halletsin!”²²⁵ diyerek Mescid-i Haram’ın Beni Şeybe kapısına işaret etti.²²⁶ Kureyşliler: “Razıyız ve onun vereceği hükme boyun eğeceğiz!” dediler.²²⁷ O sırada, üzerinde siyah, beyaz çizgili A’râb işi ince ihramı bulunduğu halde,²²⁸ Mescid-i Haram’ın Benî Şeybe kapısından229 içeriye ilk giren, Peygamberimiz Muhammed Aleyhisselam oldu! Kureyşliler, onu görür görmez: “İşte, el-Emîn! Razıyız ona!” dediler.

Peygamberimiz Aleyhisselam yanlarına varınca da; Hacerü’l-Esved’i yerine koymak hususunda aralarında çıkan anlaşmazlığın halli için kendisini hakem yaptıklarını, vereceği hükmü kabul edeceklerini bildirdiler.²³⁰ Kureyşliler; Peygamberimiz Aleyhisselama, daha vahiy ve peygamberlik gelmeden önce, el-Emîn adını takmışlardı.²³¹ Çünkü; Peygamberimiz Aleyhisselam daha gençlik çağında iken, yiğitlik ve insanlık bakımından kavminin en üstünü, ahlâk güzelliği bakımından en seçkini, soyluluk bakımından en şereflisi idi. Konuya komşuya karşı insanların en iyi davrananı, sâkinlik ve yumuşak huylulukta en ulusu idi.

Doğru sözlülük ve güvenilirlikte insanların en başta geleni, insanları alçaltan kötülüklerden de en uzak bulunanı idi. Abdurrezzak, 5/319.

Kaynaklar

1. Buhârî, Sahîh, 2/156, Müslim, 2/973, Dârimî, 1/382. Abdurrezzak, 5/311, İbn Sa’d, 1/147, Ezrakî, 1/311, Müslim, 2/972.
2. 216. İbn İshak, İbn Hişam, 1/209, Abdurrezzak, 5/319, İbn Sa’d, 1/146, Belâzurî, Ensâb, 1/99, Taberî, Târîh, 2/201, Mes’ûdî, Mürûc, 2/278, Sa’lebî, s. 53, İbn Cevzî, 1/146, İbn Esîr, Kâmil, 2/45, İbn Seyyid, 1/52, Zehebî, Târîh, s. 72, İbn Kesîr, Bidâye, 2/303, İbn Haldun, Târîh, c. 2, ks. 2, s. 5-6. İbn Sa’d, 1/146. Yakubî, 2/19. Zehebî, Târîh, s. 77.
3. 220. İbn İshak, İbn Hişam, 1/209, Taberî, Târîh, 2/201, Sa’lebî, s. 53, İbn Esîr, Kâmil, 2/45, İbn Seyyid, 1/52, Zehebî, Târîh, s. 67, İbn Kesîr, Bidâye, 2/303.
4. 222. İbn İshak, İbn Hişam, 1/209, Taberî, Târîh, 2/201, Sa’lebî, s. 53, İbn Cevzî, 1/146, İbn Esîr, Kâmil, 2/45, İbn Seyyid, 1/52, İbn Kesîr, Bidâye, 2/303, Halebî, 1/235. Ebu Ümeyye b. Mugîre:
5. 224. İbn İshak, İbn Hişam, 1/209, Taberî, Târîh, 2/201, Sa’lebî, s. 53, İbn Seyyid, 1/52, Zehebî, Târîh, s. 67, İbn Kesîr, Bidâye, 2/303, Halebî, 1/235. İbn İshak, İbn Hişam, 1/209, Ezrakî, 1/163, Belâzurî, Ensâb, 1/100, Taberî, Târîh, 2/201, Sa’lebî, s. 53, İbn Esîr, Kâmil, 2/45, İbn Seyyid, 1/52, Zehebî, Târîh, s. 67, İbn Kesîr, Bidâye, 2/303, Halebî, s. 236. Belâzurî, Ensâb, 1/100, Halebî, 1/236. İbn Sa’d, 1/146, Ezrakî, 1/164. İbn Sa’d, 1/146, Mes’ûdî, Mürûc, 2/278, İbn Hacer, Metâlib, 4/181.
6. 230. İbn İshak, İbn Hişam, 1/209, İbn Sa’d, 1/146, Ezrakî, 1/164, Belâzurî, Ensâb, 1/99, Taberî, Târîh, 2/201, Ebu Nuaym, Delâil, 1/176-177, Sa’lebî, s. 53, İbn Cevzî, 1/147, İbn Esîr, Kâmil, 2/45, İbn Seyyid, 1/52, Zehebî, Târîh, s. 67, İbn Kesîr, Bidâye, 2/303, Diyarbekrî, 1/115, Halebî, 1/236.
7. 231. İbn İshak, İbn Hişam, 1/210, Abdurrezzak, 5/319, Taberî, Târîh, 2/201, Ebu Nuaym, Delâil, 1/176, İbn Cevzî, 1/147, İbn Esîr, Usdu’l-gâbe, 1/24.