Peygamberimiz Aleyhisselam Allah’ın dini İslâmiyeti açıklayıp herkesi ona girmeye davet ve teşvik etmeye koyulunca, Peygamberimiz Aleyhisselamla Kureyş müşrikleri arasında, iş büyüdü. Kureyşîler kendi aralarında hep Peygamberimiz Aleyhisselamı konuştular ve birbirlerini onunla savaşmaya kışkırttılar. Bir kez daha, Ebu Talib’in yanına varıp: “Ey Ebu Talib! Sen aramızda yaşça, şeref ve mevkice bizden ileridesin! Biz senden, kardeşinin oğlunu bizimle uğraşmaktan men etmeni istemiştik. Sen Onu bizimle uğraşmaktan men etmedin! Biz, vallahi artık onun atalarımıza dil uzatmasına, akıllarımızı akılsızlık saymasına, ilahlarımızı yermesine..
katlanamayacağız! Sen ya onu bizimle uğraşmaktan vazgeçirirsin, ya da iki taraftan birisi yok oluncaya kadar, onunla da seninle de çarpışırız!” dedikten sonra, dönüp gittiler. Kavmi ile ilgisini kesmek ve onlara düşman kesilmek gibi bir durumla karşılaşmak, Ebu Talib’e çok ağır gelmişti. Fakat, Peygamberimiz Aleyhisselamı yardımsız bırakmak da, müşriklere teslim etmek de, gönlünün asla razı olamayacağı bir keyfiyetti.79
Kaynaklar
- 78. İbn İshak, İbn Hişam, 1/337-338, Taberî, Târîh, 2/218-219, İbn Esîr, Kâmil, 2/63-64, İbn Seyyid, 1/99, Zehebî, Târîh, s. 160-161, İbn Kesîr, Bidâye, 3/47, Halebî, 1/462.
- 79. İbn İshak, İbn Hişam, 1/284, Taberî, Târîh, 2/218-219, İbn Esîr, Kâmil, 2/63-64, İbn Seyyid, 1/99, Zehebî, Târîh, s. 148, İbn Kesîr, Bidâye, 3/47, Halebî, 1/462.