Peygamberimiz Aleyhisselam, bir gün, Mescid-i Haram’a girmişti. O sırada, Kureyş müşrikleri Kâbe’nin yanında bulunuyorlardı. Peygamberimiz Aleyhisselamın Mescid-i Haram’a geldiğini gören Ebu Cehil, Abdi Menaf oğullarına: “Ey Abdi Menaf oğulları! İşte, bu sizin peygamberinizdir” diyerek alay etmek isteyince, Utbe b. Rebia: “Bizden bir peygamber veya bir hükümdar olmasını, sen ne diye beğenmiyor, çirkin görüyorsun?!” dedi. Bu konuşmalar ya Peygamberimiz Aleyhisselama haber verildi, ya da Peygamberimiz Aleyhisselam konuşmaları duyup yanlarına vardı ve: “Ey Utbe b. Rebia!
Vallahi, senin gayretin ne Allah, ne de Allah’ın Resûlü içindir; ancak burun onurun içindir! Sen de, ey Ebu Cehil Amr b. Hişam! Vallahi, çok geçmeden başına öyle bir felâket gelecek ki, sen pek az gülecek, pek çok ağlayacaksın. Sizler de, ey Kureyş ileri gelenleri! Vallahi, çok geçmeden, hoşlan madığınız şeye (İslâmiyete) -istemediğiniz halde- gireceksiniz!” buyurdu.225 Yine, bir gün de, Ebu Cehil ile Ebu Süfyan oturup konuşuyorlar, Peygamberimiz Aleyhisselam da onların yanlarından geçiyordu. “Ey Abduşşems oğulları! İşte sizin peygamberiniz!”
diyerek alay etmek isteyince, Ebu Süfyan kızdı ve: “Bizden bir peygamber olmasına sen ne diye şaşıyorsun?! Bizim içimizde bir peygamber bulunur da karşımızdakinde bulunmazsa; bu, onların bizden daha az ve daha zelil olduğunu ifade eder!” dedi. Bunun üzerine, Ebu Cehil: “Yaşlılar dururken, onların arasından bir gencin peygamber olmasına şaşarım!” dedi.
Kaynaklar
- Ebu Cehil, Ebu Süfyan’a:
- 224. İbn Sa’d, 4/239, İbn Seyyid, 1/140. Taberî, Târîh, 2/231, İbn Esîr, Kâmil, 2/93.