Müşriklerin Peygamberimiz Aleyhisselamave Müslüman Olanlara İşkenceler Yapmaya Başlamaları

Kureyş müşrikleri; Peygamberimiz Aleyhisselama ve Kureyşîlerden Müslüman olup Peygamberimiz Aleyhisselamla birlikte bulunanlara karşı düşmanlıkta daha şiddetli, daha katı davranmaya başladılar. Aşağılık adamlarını kışkırttılar, Peygamberimiz Aleyhisselama saldırttılar. Peygamberimiz Aleyhisselamı yalanladılar. Ona şairlik, sihirbazlık, kâhinlik ve mecnunluk.. gibi, kendilerinin de inanmadıkları türlü isnad ve iftiralarda bulunarak eziyet ettiler.

Peygamberimiz Aleyhisselam ise; Allah’ın emrini açıklamaktan; müşrikleri putlarından ayırmak, küfürlerinden uzaklaştırmak için, dinlerini yermek gibi, hiç hoşlanmadıkları şeyleri söylemekten geri durmadı.³⁴⁴ Abese: 1-16. Kureyş'in Düşmanlığı ve İşkence 321 Yüce Allah; müşriklere karşı Peygamberimiz Aleyhisselamı amcası Ebu Talib ile, Hz. Ebu Bekir’i de kavim ve kabilesi ile korudu. Diğer Müslümanlara gelince; Müşrikler onları yakalıyorlar, çıplak vücutlarına demir gömlekler giydiriyorlar, kızgın güneşin altına yatırıp vücutlarının yağlarını eritiyorlardı!

Müşriklerden hiçbiri yoktu ki, yaptıkları dayanılmaz işkencelerle istediklerini onlara söyletmesin!³⁴⁵ Ancak, Bilal-i Habeşî’ye söyletemediler.³⁴⁶ Kurey şîlerden her kabile; içlerinden Müslüman olanlar ı,³⁴⁷ Peygamberimiz Aleyhisselama sahabi olanları; Hapsetmek, Dövmek, Aç ve susuz bırakmak, Mekke’nin en sıcak saatlerinde, en sıcak yerlerinde güneş altında tutmak.. gibi348 türlü işkencelerle yıldırıp dinlerinden döndürmeye kalkıştılar.³⁴⁹ Kimisi karşılaştığı ağır işkencelere dayanamayıp dininden dönüyor; kimisi de direniyor, dönmüyor, Allah da onu dininden dönmekten koruyordu.³⁵⁰ Ammar b.

Yâsir’in babası, annesi ve kardeşi gibi, dinlerinden dönmeyip işkenceler altında can verenler de vardı.³⁵¹ Kureyş müşrikleri, adamına ve yerine göre, her hakareti ve işkenceyi yapıyorlardı. “Sen babanın dinini bıraktın ha! Halbuki, o senden daha hayırlı idi. Demek sen onun fikrini hiçe saydın, şerefini düşürdün, öyle mi? Andolsun ki; biz de Bidâye, 3/28. senin aklını akılsızlık ve ahmaklık sayacağız! Senin görüşünün yanlışlığını ortaya koyacağız! Şerefini kaybettireceğiz!” diyerek tehditlerde bulunurdu. Eğer Müslüman olan zât ticaretle uğraşan bir kimse ise, ona: “Vallahi, senin ticaretini durgunluğa uğratacağız, servetini yok ettireceğiz!”

derdi. Müslüman olan zayıf ve fakir bir kimse ise, onu döver, aldatıcı sözlerle kandırmaya352 ve Müslümanlıktan döndürmeye çalışırdı.³⁵³ Abdullah b. Abbas’a: “Resûlullah Aleyhisselamın ashabı, dinlerini bırakmak için mazur sayılacak kadar, müşriklerden işkence görürler miydi?” diye sorulmuştu. Abdullah b. Abbas: “Evet!” dedi.

“Vallahi, müşrikler onlardan yakaladıkları herhangi birisini o kadar döverler,³⁵⁴ o kadar aç ve susuz bırakarak döverlerdi ki,³⁵⁵ atılan dayağın şiddetinden356 oturamaz hale gelir, dininden döndürmek için söylemesini istedikleri her şeyi söylerdi.³⁵⁷ Hatta kendisine ‘Allah’tan başka, Lât ve Uzzâ da tanrı mıdır?’ diye sorarlar, o da ‘Evet!’ derdi.

Yanlarından geçmekte olan cual (yellengen) böceğini gösterip, ‘Şu cual de, Allah’tan başka, tanrın mıdır?’ diye sorarlar; O da, kendisine yaptıkları ağır işkenceden kurtulabilmek için ‘Evet!’ derdi.”³⁵⁸ Ayılıp aklı başına geldiği zaman ise, tevhide dönerdi.³⁵⁹ İşte “Kalbi iman üzere sabit ve bununla mutmain ve müsterih olduğu halde cebr ve ikraha uğratılanlar müstesna olmak üzere, kim imanından sonra Allah’a inanmaz, küfre göğüs açarsa, işte Allah’ın gazabı o gibilerin başındadır! Onların hakkı, en büyük bir azabdır!”³⁶⁰ mealli âyetteki istisna, böyleleri hakkında inmiştir.³⁶¹ Nahl: 106.

Kaynaklar

1. İbn Sa’d, 4/209, Taberî, Tefsîr, 30/51, Râzî, 31/54, Nesefî, 4/332, İbn Kesîr, Tefsîr, 4/470-471. Taberî, Tefsîr, 30/51, Râzî, 31/54, Kurtubî, 19/212, İbn Kesîr, Tefsîr, 4/471. Taberî, Tefsîr, 30/51, İbn Kesîr, Tefsîr, 4/471. Râzî, 31/54, Kurtubî, 19/212, Nesefî, 4/332, Halebî, 1/490. Taberî, Tefsîr, 30/51, Râzî, 31/54, Kurtubî, 19/213, Nesefî, 4/332, Halebî, 1/490.
2. 344. İbn İshak, İbn Hişam, 1/308-309. Ebu Cehil şerefli ve arkalı bir kimsenin Müslüman olduğunu işitince varıp ona çatıyor, hakaret ediyor: İbn Sa’d, 3/233, Ahmed b. Hanbel, 1/404, İbn Mâce, 1/53, Belâzurî, Ensâb, 1/158, Hâkîm, 3/284, Ebu Nuaym, Hilye, 1/149, Beyhakî, Delâil, 2/282, İbn Abdilberr, 1/179, Muhibbü’t-Taberî, 1/74, Zehebî, Târîh, s. 217, İbn Kesîr, Bidâye, 3/28. İbn Sa’d, 3/233, Ahmed b. Hanbel, 1/404, İbn Mâce, 1/53, Hâkim, 3/284, Ebu Nuaym, Hilye, 1/149, Beyhakî, Delâil, 2/281, İbn Abdilberr, 1/179, Muhibbü’t-Taberî, 1/74, Zehebî, Târîh, s. 217, İbn Kesîr,
3. 347. İbn İshak, İbn Hişam, 1/339, Taberî, Târîh, 2/220, İbn Esîr, Kâmil, 2/66, İbn Seyyid, 1/100, İbn Kesîr, Bidâye, 3/57, Halebî, 1/478.
4. 348. İbn İshak, İbn Hişam, 1/339, Taberî, Târîh, 2/220, İbn Esîr, Kâmil, 2/66, İbn Kesîr, Bidâye, 3/57, Halebî, 1/478.
5. 349. İbn İshak, İbn Hişam, 1/339, Taberî, Târîh, 2/220, İbn Esîr, Kâmil, 2/66, İbn Seyyid, 1/100, İbn Kesîr, Bidâye, 3/57, Halebî, 1/475.
6. 350. İbn İshak, İbn Hişam, 1/339, İbn Esîr, Kâmil, 2/66, İbn Kesîr, Bidâye, 3/57. İbn Sa’d, 8/261-265, İbn Kuteybe, Maârif, s. 112, Belâzurî, Ensâb, 1/160, Beyhakî, Delâil, 2/281-282, İbn Abdilberr, 4/1865, Zemahşerî, 2/430, Süheylî, 3/220, İbn Esîr, Kâmil, 2/67, Kurtubî, 10/180, Zehebî, Târîh, s. 217-218, İbn Kesîr, Bidâye, 3/59, İbn Hacer, İsâbe, 3/648, Halebî, 1/483.
7. 352. İbn İshak, İbn Hişam, 1/342, Belâzurî, Ensâb, 1/198, İbn Esîr, Kâmil, 2/70, İbn Kesîr, Bidâye, 3/59, Halebî, 1/478. Halebî, 1/478.
8. 354. İbn İshak, İbn Hişam, 1/342-343, Belâzurî, Ensâb, 1/197, Zehebî, Târîh, s. 219, İbn Kesîr, Bidâye, 3/59. Belâzurî, Ensâb, 1/197, Zehebî, Târîh, s. 219, İbn Kesîr, Bidâye, 3/59.
9. 356. İbn İshak, İbn Hişam, 1/343, Zehebî, Târîh, s. 219, İbn Kesîr, Bidâye, 3/59.
10. 357. İbn İshak, İbn Hişam, 1/343, Belâzurî, Ensâb, 1/197, Zehebî, Târîh, s. 219.
11. 358. İbn İshak, İbn Hişam, 1/343, Belâzurî, Ensâb, 1/197, İbn Kayyım, 2/49, Zehebî, Târîh, s. 219. Belâzurî, Ensâb, 1/197. Taberî, Tefsîr, 14/181, Vâhidî, s. 190, İbn Kesîr, Bidâye, 3/59.