Velid b. Mugîre bir gün Peygamberimiz Aleyhisselamın yanına gelmişti. Peygamberimiz Aleyhisselam, ona Kur’ân-ı Kerîm okudu. Velid b. Mugîre dinlediği Kur’ân-ı Kerîm’den rikkate gelir, duygulanır gibi oldu.47 Başka rivayete göre; Velid b. Mugîre gelip, Peygamberimiz Aleyhisselama: “Bana Kur’ân oku!” dedi. Peygamberimiz Aleyhisselam da; “İyi biliniz ki, Allah, size adaleti, ihsanı, akrabaya vermeyi, emr; ve sizi fuhşiyattan, fenalıklardan ve zulüm yapmaktan nehy eder. Dinleyip tutasınız diye, size öğüt verir” (Nahl: 90) mealli âyeti okudu. Velid b. Mugîre: “Bunu bana bir daha oku!” dedi.
Peygamberimiz Aleyhisselam âyeti tekrar okuyunca, Velid b. Mugîre: “Vallahi, bu sözde öyle tatlılık, öyle güzellik ve parlaklık var ki o, tepesi bol yemişli, dibi ve kökü sulak yemyeşil bir ağaç sanki!48 Bunu beşer söyleyemez!49 Bu, bir beşer sözü değildir!”50 demekten kendisini alamadı.51 Rivayete göre; Velid b. Mugîre Hz. Ebu Bekir’in evine gitti. Kur’ân-ı Kerîm hakkında ona birtakım sorular sordu. O da, ona istediği bilgiyi verdi. Bunun üzerine, Velid b. Mugîre Kureyşlilerin yanına vardı ve: “Ebu Kebşe’nin oğlunun söylediği, doğrusu hayretlere şâyân şey! Vallahi, o ne şiirdir, ne sihirdir, ne de delilik saçmalarındandır!
Onun söylediği, hiç kuşkusuz Allah kelamındandır!” dedi. Velid b. Mugîre’nin bu sözünü işiten Kureyşîlerden bazıları, biraraya gelerek: “Vallahi, Velid dininden dönecek olursa, muhakkak bütün Kureyşîler de dinlerinden dönerler!” dediler.52 “Ben, vallahi sizin için onun hakkından gelirim!” diyerek Velid b. Mugîre’nin evine vardı. “Ey amca! Kavminin, senin için sadaka mal toplamak istediklerini, topladıklarını53 gördün mü?” dedi.54 Velid b. Mugîre: “Ne için topluyorlar?” diye sordu. Ebu Cehil: “Sana vermek için! Çünkü, sen kendisinden bir şeyler elde etmek için Muhammed’in yanına gidiyormuşsun!” dedi. Velid b.
Mugîre: “Kureyşîler benim malca kendilerinin en zengini olduğumu bilirler.55 Ben mal ve evlatça onlardan daha zengin değil miyim?” dedi.56 Kurtubî, 10/165, Hâzin, 3/132, Nesefî, 2/297.
Kaynaklar
- Belâzurî, Ensâb, 1/144. Halebî, 1/301. Taberî, Tefsîr, 29/156, Hâkîm, 2/506-507, Vâhidî, s. 295, İbn Cevzî, 1/203, Zehebî, Târîh, s. 154-155, Suyutî, Esbâbü’n-nüzûl, s. 230. Ebu Cehil bunu işitince; Ebu Cehil: Beyhakî, Delâil, 2/198, Kurtubî, 10/165, Hâzin, 3/1322, Nesefî, 2/297. Beyhakî, Delâil, 2/198. Beyhakî, Delâil, 2/198, Kurtubî, 10/165, Hâzin, 3/132, Nesefî, 2/297. Taberî, Tefsîr, 29/156, Ebussuud, 9/57. Taberî, Tefsîr, 29/156, Hâkîm, 2/507, Beyhakî, Delâil, 2/198, Vâhidî, s. 295, İbn Cevzî, 1/203, İbn Kesîr, Tefsîr, 4/443, Suyutî, Esbâbü’n-nüzûl, s. 230. Taberî, Tefsîr, 29/156. Taberî, Tefsîr, 29/156, Hâkîm, 2/507, Beyhakî, Delâil, 2/198, Vâhidî, s. 295, İbn Cevzî, 1/203, İbn Kesîr, Tefsîr, 4/443, Suyutî, Esbâbü’n-nüzûl, s. 230. Taberî, Tefsîr, 29/156.