Bekir b. Nattah Ebu Vail el-Hanefî. Basrahdır, meşhur şairlerdendir. Harun Reşid zamanında Bağdat'a gelip yerleşti. Ebu Atahiye ile beraber dolaşırdı.
Ebu Affan dedi ki: "Hadisçilerden, adalet sahibi olup aynı zamanda şair olan dört kişi vardır. Bunların birincisi Bekir b. Nattah'tır."
Müberred dedi ki: «Hasan b. Reca'nın şöyle dediğini işittim: Şairlerden bir grup biraraya gelip toplantı yaptılar. Aralarında Bekir b. Nattah da vardı. Bunlar karşılıklı bazı şiirler okudular. Uzun şiirleri-ni tamamladıktan sonra Bekir b. Nattah kendi kendine şu şiiri okumaya başladı:
"Ona zarar vermezdi, eğer rıza ile yazmış olsaydın.
Gözlerin kirpikleri kurudu, ya da yumuldu.
Reddedilen bir şefaat onun yanında,
Bir aşık içindi. Keşke o şefaat geçerli olsa, diyordu.
Ey nefis, sabret; bil ki, geçerli olan şefaat gibisini ümid ediyor on-
Kirpikler, kendisini süzen katilden ötürü hastalanmadı. Onu zorla hasta ettiler."
Mecliste bulunan şairler, koşup Bekir b. Nattah'm başını öpmeye
başladılar.»
Bekir b. Nattah vefat ettiğinde Ebü'l-Atahiye ona şu ağıtı yaktı:
"İbn Nattah Ebu Vail Bekir vefat etti. Şiir artık ortaya çıktı."
Bu senede Behlül Dana diye tanınan mecnun kişi vefat etti. Küfe mezarlığına gider, orada güzel sözler söylerdi. Önceki sayfalarda da anlatıldığı gibi Harun Reşid'e vaaz ve öğütler vermişti.