Esed b. Amr b. Amir Ebü'l-Münzir el-Beceli el-Kûfî. Ebu Hani-f 'nin arkadaşıdır. Bağdat'ta ve Vasıfta kadılık yaptı. Gözlerini kaybedince kendisi kadılıktan istifa etti.
İnıam Ahmed b. Hanbel: "O, çok doğru sözlü bir kimseydi." demiştir. İbn Main de onun sika bir ravi ve güvenilir bir kimse olduğunu ifade etmiştir. Ali b. el-Medinî, Buharî ve Sa'dun el-Mecnun ise onu eleştirmişlerdir.
Esed b. Amr, altmış sene müddetle oruç tuttu, dimağı hafifledi. Bu nedenle insanlar onu deli diye adlandırdılar.
Bir gün Zünnun el-Mısrî'nin ders halkasına gitti. Onun söylediklerini dinledi, sonra bir çığlık atıp şöyle dedi:
"Şikayet merciinden başkasına yapılan şikayette hayır yoktur. Sabır olmayınca şikayet kaçınılmazdır."
Asmaî dedi ki: «Esed b. Amr'a uğradım. Kendisine söven yaşlı bir adamın yanı başında oturmuştu. Kendisine dedim ki:
- Nasıl olur! Bu ihtiyarın yanında oturuyorsun?
- Bu delidir.
- Sen mi delisin yoksa o mu?
- Hayır, o delidir. Çünkü ben Öğle ve ikindi namazını cemaatla kıldım. Ama o ne cemaatla ne de yalnız başına bu namazları kılmadı. Ayrıca içki de içti, ben içki içmedim.
- Bu konuda başka birşey der misin?
- Evet.
dedikten sonra şu şiiri okumaya başladı:
"Nebizi ehline bıraktım.
"en saf su içmeye başladım.
vünkü nebiz, yüksek şahsiyetleri alçaltır;k yüzlülerin simalarını karartır.
u her ne kadar gençlere caiz ise de;
sakalı ağardıktan sonra bunu içenlerin mazereti kalmaz."
Asmaî dedi ki: Ben de ona şu karşılığı verdim: Doğru söyledin Sen akıllısın, bu delidir.»
Bu senede vefat edenler arasında Ubeyde b. Humeyd b. Suhayb Ebu Abdirrahman et-Temimî elKûfî gibi meşhur şahsiyetler de vardır. Bu zat, halife Emin'in eğiticisi idi. A'meş'ten ve diğerlerinden rivayetlerde bulundu. İmam Ahmed b. Hanbel de kendisinden rivayetlerde bulunmuş ve onu methetmiştir.