Abid ve zahidlerdendi. Çok ağlardı, Öğüt verirdi. Süfyan-ı Sevrî ve diğer âlimler onun meclisine katılırlardı. Süfyan: "Bu kavmin uya-ncısıdır." derdi. Mehdi, meclisine gelmesi için ona haber saldı. Bir merkebe binerek Mehdi'nin yanma geldi. Halifenin oturduğu sergiye yaklaştı, hâlâ bineğinin üzerindeydi. Halife Mehdi, veliahdları Musa ile Harun'a, kalkıp onu karşılamalarını ve bineğinden indirmelerini emretti. Onlar da hemen kalkıp onu karşıladılar ve bineğinden indirdiler. Bu saygı ve tazim karşısında Salih, kendi kendine: "Eğer bunlarla idare-i maslahat yapar ve bugün bu makamda hakkı açıklam.azsam ziyana uğrarım." dedi. Sonra Mehdi'nin yanına oturdu, ona çok tesirli bir vaaz verdi. Nihayet onu ağlattı, sonra Mehdi'ye şöyle dedi:
"Bilesin ki Rasûlullah (s.a.v.), ümmeti arasında kendisine muha-jefet eden kimselerin hasmıdır. Muhammed (s.a.v.)'in hasım olduğu ^msenin Allah da hasmı olur. Sen ahirette Allah'a ve Rasûlüne karşı j^uhakeme olunacağın esnada seni kurtarmayı gerektirecek delilleri hazırla. Yoksa kendini helake teslim et. Bilesin ki, düşenler arasında yerden en geç kalkacak olan kimse, heva ve bid'atlardan darbe yiye rek yere düşmüş olan kimsedir. Bilesin ki, Cenâb-ı Allah kullarının üzerinde kahredici güce sahiptir. İnsanlar arasında ayağı kaymayan 1 ve çok sebat eden kimse, Allah'ın kitabını ve Rasûlünün sünnetin' kabul edip bunların hükmüne uyan kimsedir."
Daha uzun sözler sarfetti. Mehdi ağladı ve bu sözlerinin kendi divanına yazılmasını görevlilere emretti.
Bu senede Abdülnıelik b. Muhammed b. Muhammed b. Ebi Bekr Amr b. Hazm vefat etti. Bu zat, Irak'a kadı olarak gelmişti.
Yine bu senede Ferec b. Fudale et-Tenuhi el-Hümusî vefat etti Bu zat Harun Reşid'in halifeliği zamanında Bağdat'ta beytü'1-malm müdürü idi. Bu senede vefat etti. Hicretin seksensekizinci senesinde doğmuştu. Vefat ettiğinde seksensekiz yaşındaydı. Onun menkibele-rinden biri şudur:
Halife Mansur, bir gün altın köşke gelmiş, herkes ayağa kalkmıştı. Sadece sözünü ettiğimiz Ferec b; Fudale yerinde oturmuş ve kalkmamıştı. Mansur öfkelenerek: "Niçin kalkmadın?" diye sorunca Fudale şu cevabı vermişti:
"Cenâb-ı Allah'ın, sana karşı kıyam etmemi ve senin de buna niçin razı olduğunu her ikimize sormasından korktum. Çünkü Rasûlul-lah (s.a.v.), insan için ayağa kalkmayı hoş görmemişti."
Onun bu cevabı karşısında Mansur ağlamaya başlamış, onu yakınına oturtmuş ve ihtiyaçlarını karşılamıştı.