Dedesi Dahhak, Nebil'in oğludur. Ahmed b. Amr'm künyesi Ebu Bekir'dir. Hadisle ilgili birçok eserleri vardır. Bunlardan biri, Selef metoduna göre yazılmış bulunan «Kitabü's-Sünne fi Ahadi'sSıfat»tır. Kendisi hadis hafızı idi. Salih b. Ahmed'den sonra İsfahan kadılığına atandı. Daha önce hadis ilmini öğrenmek ve hadis toplamak için çeşitli memleketlere gidip dolaşmıştı. Ebu Türab enNahşebî ile diğer sofiye meşayihine arkadaşlık etmişti. Bir defasında şöyle muazzam bir keramet göstermişti:
Kendisi ve iki büyük salih insan, bir yolculuğa çıkmışlardı. Beyaz bir kum yığınının yanma gelip mola vermişlerdi. Ebu Bekir Ahmed, bu beyaz kumları eliyle tutup öpmüş ve şöyle demişti: "Allah'ım, bize şu kumların beyazlığında bembeyaz bir helva nasib et." Kısa bir süre sonra bedevinin biri elinde o kumların beyazlığı renginde bir tabak dolusu helva getirmişti. Ebu Bekir Ahmed ve arkadaşları da o helvayı yemişlerdi.
Ebu Bekir Ahmed b. Amr, şöyle derdi:
«Meclisime bid'atçı, iddiacı, eleştirici, dil uzatıcı, lânetleyici, kötü sözler söyleyen, hayâsız, Şafiî'den ve hadis ashabından sapan kimseler gelmesin.»
Ebu Bekir Ahmed b. Amr, bu senede İsfahan'da vefat etti. Vefatından sonra adamın birisi onu rüyasında, namaz kılarken görmüştü. Namazını tamamladıktan sonra adam ona: "Rabbin sana nasıl muamele etti?" diye sormuş, o da şu cevabı vermişti: "Aziz ve Celil olan Rabbim, benimle ünsiyet kurup arkadaşlık ediyor."