Babasının ölümünden sonra yirmi yaşını azıcık geride bırakmış iken hükümdarlığa geçti. Endamı güzel, güçlü, yürekli bir kimseydi. Anlatıldığına göre o, güçlü bir sığırı ayağından yakalar ve hiç kimsenin yardımı olmaksızın kaldırıp yere vururdu. Aslanların inlerine hücum ederdi, ama oyuna, eğlenceye, lezzetlere yönelmeye çok düşkündü. Amcası oğlu onu Ahvaz'da mağlub ettiğinde kendisinden aldığı şeylerden biri de çok sevdiği tüysüz genç bir kölesiydi. Bahtiyar onsuz yaşayamaz hale gelmişti. O olmadan hayattan tad almıyordu. Amcası oğluna haber salarak bu kölesini kendisine geri vermesi için ricada bulunmuştu. Ayrıca bu isteğini yerine getirmesi için de ona bol miktarda para, armağan ile kıymetleri takdir edilemeyecek iki ud çalan cariye göndermişti. Amcası oğlu da mezkur köleyi kendisine geri göndermişti. Ama bunun üzerine halk kendisini çok kınadı, gözlerindeki itibarı düştü, Çünkü kendisi şöyle diyordu: "Şu köleyi kaybedişim, Bağdat'ı hatta bütün Irak diyarını kaybedişimden daha çok ağırıma gitmiştir!"
Nitekim bundan sonra amcası oğlu onu tekrar yakalayıp esir aldı ve hemen öldürdü. Bahtiyar topu topu otuzaltı sene yaşamıştı. Ömrünün onbir sene ve birkaç aylık kısmını da hükümdarlıkta geçirmişti.
O, Bağdat'ta Rafıziliği ortaya çıkaran kişidir ve bu nedenle orada bir çok fitneler, serler cereyan etmişti. Nitekim bu husus Önceki kısımlarda da anlatılmıştır.