Dabül b. Ali b. Rezin b. Süleyman el-Huzaî. Huzaahların azatlısı idi. Ciddiyetsiz ifadeler içeren, ama belagatli ve mübalağalı methiyeler yazan, hicivde daha çok sert ifadeler kullanan bir şairdi.
Bir gün, cimri bir kişi olarak tanınan katip Sehl b. Harun'un yanma gitmişti. Sehl, adamlarına öğle yemeğinin getirilmesini emretti. Bir tabakta bir horoz getirdiler. Fakat horoz çok sertti. Çok şiddetli bastırıldığı takdirde ancak bıçak onu kesebiliyordu. Ete diş geçmiyordu. Önüne koyduklarında horozun başı yoktu.
Sehl, aşçıya kızarak şöyle dedi:
- Sen ne yaptın, bunun başı nerede?
- Yemeyeceğini sandığım için attım.
- Yazıklar olsun sana! Ben bunun ayaklarını atanlara kızıyorum, başını atana nasıl kızmayacağım! Başında dört duyu organı vardır. Başındaki dili ile öter. Gözlerinin güzelliğine bak hele! Onlarla ilgili darbımeseller vardır. İbiği ile uğur elde edilir. Onun kemiği diğer kemiklerden daha hoştur. Eğer sen yememişsen getir buraya.
- Nerede olduğunu bilmiyorum.
- Ben biliyorum, horozun başı senin kanundadır. Allah seni kahretsin!
Bu manzarayı gören Dabül, katip Sehl b. Harun'u birkaç beyitle hicvetmiş ve bu hicviyesinde onun cimriliğini anlatmıştır.