Muhammed b. Ahmed b. Muhammed b. Furat Ebu Bekr ed-Dabbi es-Sinavberî el-Hanbelî. Hafız İbn Asakir, onun güzel şiir yazan bir Şair olduğunu, Ali b. Süleyman el-Ahfeş'ten nakillerde bulunduğunu söylemiştir. Sonra onun güzel şiirlerine şu örneği vermiştir:
"Ne uyumayı ne de uyanık kalmayı istiyorum.
Vücudumda can bulunan kimse bu iki şeyle bilinir.
Uzun süre ağlayıp gözyaşı döktüğümden dolayı,
Artık gözyaşı dökemiyorum.
Benim bir meleğim var ama sureti görünmüyor.
Ancak gözlerim onun için tuzak kurup beklerse görebilir.
Onun yanaklarındaki ateşli parıltıyı öpmeye niyetlendim.
Ama kendisine yaklaşırsam yanmaktan korktum."
Şu şiir de ona aittir:
"Öyle bir güneş ki, kainatın güneşine benziyor. Yanağındaki parıltı güneşin ışığı gibidir. Güneş onun ağzında batıyor, ama o, Bundan sonra onun yanaklarında doğacaktır."
Hafız el-Beyhakî, şeyhi Hakim tarikiyle Ebü'1-Fadl Nasr b. Mu-hanımed et-Tusî'nin şöyle dediğini rivayet etmiştir: «Şair Ebu Bekir es-Sinevberî, bize şu şiiri okudu:
"Gençliğin ve şarkıcı cariyelerin yaptıklarını, ihtiyarlık yıktı. Ağaran saçları boya ile örttü.
Abanoz, fildişine dönüştü, gözler ve kalpler de dönüşüm sergilediler.
Güzel olduğu halde şahine kızmak ve kargaya sevgi duymak, bozuk bir düşüncedir."»
İbn Asakir'in rivayetine göre şu şiir de Sinevberî'ye aittir. Sinev-berî'nin küçük yaştaki bir çocuğu sütten kesilmiş ve çocuk annesinin memesine hasret kaldığından ötürü ağlamaya başlamış, Sinevberî de onun için şu şiiri dile getirmişti:
"Annesinden, babasından ve bütün insanlardan daha çok sevdiği şeyden onu yoksun bıraktılar.
Gıdasından onu mahrum ettiler. Oysa daha önce bu süt onun için mubahtı, elinin altında idi.
Hayret ki, yaşı küçük olduğu halde aşkı biliyor.
Ayrılık ona yol gösterdi."