Künyesi Ebu Yakub er-Razî'dir. İmam Ahmed b. Hanbel'den hadis dinledi. Zünnun ile arkadaşlık etti. Bu zat, Zünnun'un İsnı-j A'zam'ı ezberlemiş olduğunu duydu. Kendisine de öğretmesi için yanma gitti. Olayın bundan sonrasını kendisinden dinleyelim:
«Yanına gittiğimde Zünnun beni küçümsedi, sakalım çok uzundu. Yanımda uzunca bir su tulumu da vardı. Bir gün adamın biri Zünnun'un yanma geldi. Onunla tartıştı. Zünnun'u susturdu. Ben de o adama: "Şeyhi bırak, bana bak, benimle tartış." dedim. Adam bana yöneldi, onunla tartıştım ve onu susturdum. Bunun üzerine Zünnun gelip önümde oturdu. O yaşlı bir adam, bense genç biriydim. Benden özür diledi, bir sene müddetle kendisine hizmet ettim. Sonra bana İsm-i A'zam'ı öğretmesini istedim, benden kaçmadı ve bana öğreteceğine söz verdi. Bundan sonra yanında altı ay daha kaldım. Sonra üstü kapalı bir tabağı bana verdi, tabağın üzerinde ayrıca bir mendil vardı ve bana: "Şu tabağı falan arkadaşıma götür." dedi. Yolda giderken, şu tabağın içinde ne var? diye düşünmeye başladım. Köprüye ulaştığımda kapağını açtım. Bir de ne göreyim, tabakta bir fare vardı. Kapak açılınca fare kaçıp gitti, çok Öfkelendim ve: "Zünnun benimle alay etti." dedim. Öfke ile yanına döndüm, o da bana şöyle dedi: "Yazıklar olsun sana! Ben seni denemek istemiştim. Bir fareyi muhafaza etme hususunda güvenilir bir kimse olmadığına göre İsm-i A'zam'ı muhafaza hususunda asla güvenilir olamazsın. Haydi yanımdan git, artık seni görmeyeyim."»
Kendisinden bahsetmekte olduğumuz Yusuf b. Hüseyin er-Razî, vefat ettikten bir süre sonra bir arkadaşı tarafından rüyada görülmüş. Arkadaşı ona: "Allah sana nasıl muamele etti?" diye sorduğunda Yusuf şu cevabı vermiş: "Öleceğim esnada; Allah'ım ben insanlara nasihat verdim ama kendim o nasihatlara uymadım, dediğim için Allah beni bağışladı. Nefsim fiilen bana hainlik etmiş olsa da o hainliği başkalarına sözlü nasihat verdiğime bağışladı."