Künyesi Ebü'l-Hasan'dır. Gaznelidir. Vaizdir. Halk tarafından hüsnü kabul görmüştü. Halife Müstazhir'in zevcesi Hatun onun için Ba-bü'1-Ezec'de bir hankâh yaptırmış ve o hankâh için çok vakıflar tesis etmişti. Ali b. Hüseyin, büyük bir itibar elde etmiş sultan onun ziyaretine gitmişti. Hitabeti güzel, vaazı hoştu. Vaaz meclisine her sınıftan insanlar gelirdi. Îbnü'l-Cevzî onun vaazından bazı parçalar nakletmiş ve şöyle demiştir: Birgün onun şöyle dediğini işittim:
«Bir demet hüzün, çuvallar dolusu amelden daha hayırlıdır» böyle dedikten sonra da şu şiiri okumuştu:
«İçimde o kadar hasret var ki,
Yetişen oğlumdan dolayı,
Ben, onun doğru yolu bulmasını arzuîamıştmı.
Ama benim dilediğim gibi olmuyor ki.»
Bir gün de şu şiiri okuduğunu işittim:
«Sanatımdan ötürü kavmim beni kıskanıyor. Çünkü ben sanatımda çok ileri aşamalardayım, Geceleri uykusuz kaldım, onlar uyukladılar. Uykusuz kalan ile uyukîayan bir olur mu hiç?»
Ali b. Hüseyin el-Gaznevî şöyle derdi: «Yahudilerle Hristiyanlan dost ediniyorsunuz. Onlar da bayram gününüzde peygamberinize sövüyorlar sonra ertesi sabah gelip yanınızda oturuyorlar bu nasıl şeydir? Dikkat edin ben bunu size tebliğ ettim.»
Kendisinde Şiiliğe meyil vardı. Sonra vaazdan menedildi. Bir süre sonra yine vaaz etmesi için kendisine izin verildi. Ama artık Abbadî adındaki vaiz ortaya çıkınca insanlar ona meyletmeye başladılar. Sultan da ona çok saygı gösterip vaaz ve meclisine gidiyordu. Sultan Mes'ud vefat edince Abbadî'den sonra Gaznevî, tekrar vaizliğe atandı. Sonraları çokça hakaret gördü. Hastalandı ve bu senede vefat etti.
İbnü'l-Cevzî dedi ki: Duyduğuma göre o can çekişirken terliyor, sonra kendine gelip «rıza ve teslim» diyormuş. Vefat ettiğinde ikamet ettiği hankâhına defnedildi.