Ebü'l-Velid Abdullah b. Muhammed b. Yusuf b. Nasr el-Ezdi el-Farazî. Künsiye kadılığı yapmıştır. Çok şeyler dinlemiş, derlemiş ve bir tarih kitabı yazmıştır. Kitabında; uzlaşılan, ihtilaf edilen konuları, nisbetleri benzeyen ve karıştırılan kimseler ile diğer hususlarda gerekli açıklamalar yapmıştır. Kendi zamanının allamesi idi. Berbe-riler tarafindan şehid edildi. Yaralı iken kendi kendine şu sahih hadisi okuduğunu duymuşlardı:
"Bir kimse Allah yolunda yaralanırsa -Allah kendi yolunda kimin yaralandığını en iyi bilendirkıyamet gününde yarası kanayarak huzura getirilir. Kanı kan rengidir ama kokusu misk kokusudur." O, Ka'be'nin örtüsü yanında Cenâb-ı Allah'tan şehidlik dilemişti. Allah da bu dileğini yerine getirdi. Onun güzel şiirlerinden biri şudur:
"Günahların esiri senin kapında bekliyor.
Yaptıklarından ötürü korkuyor, sen onun durumunu biliyorsun. Günahlardan ötürü korkuyor onun azgınlığı sence malumdur. Ama yine de senden ümid ediyor, hem umuyor, hem korkuyor. Senden başka kimden ümid edilir, kimden sakınılır. Senin verdiğin hükme kimse muhalefet edemez. Ey efendim, defterimde yazılan şeylerden Ötürü beni rezil rüsvay etme.
Kıyamet ve hesap gününde sayfalar açıldığında ; Akrabaların dost ve aşiretin terkedip geri döndüğü esnada, Mezar karanlığında sen benim yar ve dostum ol. Umduğum geniş affin eğer bana günahımdan ötürü darahrsa, İşte o zaman ben heîâk olurum!"