Künyesi Ebu'l-Futuh'tu. Haciplik yapmıştır. Müsterşid'in ve Muktefî'nin yanında itibarlı ve has adamlardandı. Kendi evinin yanında bir medrese yaptırmıştı. Hacca gitti. Döndüğünde zahidane bir hayat yaşamaya başladı. Yirmi küsur sene evine kapandı. Şairler onu övdüler. Şairlerden biri onun hakkında şöyle bir methiye yazmıştı:
«Ey İslâm'ın pazusu, ey şerefli, ey himmeti zirveye çıkan. Dünyaya sahip oldun. Fakat ona itibar etmeyip ebedi ahireti tercih ettin.»