Bu senede Sultan Sencer ile Türkler arasında savaş meydana geldi. Türkler onun askerlerinden çoğunu öldürdüler. Öyleki Sultan Sencer'in askerlerinin cesetlerinden büyük tepeler meydana geldi. Sultanın kendisini de esir aldılar. Beraberinde bulunan emirleri, elleri kollan bağlı vaziyette öldürdüler. Onu meclise getirdiklerinde karşısında kıyam edip yer öptüler ve ona «Biz senin kullarınız» dediler. Bazı büyük Türk komutanları onun köleleri idiler. Sultan Sencer iki ay kadar yanlarında kaldı. Sonra onu alıp Merv'e gittiler. Orası Horasan ülkesinin başkentiydi. Türk emirlerinden biri Merv'i kendisine ikta olarak vermesini isteyince Sultan Sencer «Bu mümkün değildir. Çünkü burası ülkenin başkentidir» dedi. Türk emirleri de ona güldüler ve alaya aldılar. O da tahttan inip hankâha gitti. Hankâhtaki yoksul sofilerden biri haline geldi. Artık bir daha hükümdar olmayacağını söyleyerek tevbe etti. O Türk emirleri de Horasan'ı istila edip halkın malını yağmaladılar. Horasan'da hayat izi dahi kalmayacak şekilde her yeri talan ettiler. Memlekette büyük bir bozgun meydana getirdiler. Süleymanşah'ı tahta geçirdiler. Çok geçmeden onu da azlettiler. Sultan Sencer'in kızkardeşinin oğlu Hakan Mahnıud b. Kûhan'ı tahta oturttular. İşler bozuldu. İdarenin çivileri söküldü. Herkes ülkenin bir tarafına gitti. Tek devlet, devletçiklere döndü.
Bu senede Abdülmü'min ile Araplar arasında Mağrip diyarında çok savaşlar cereyan etti.
Bu senede Haçlılar Gazze sahillerindeki Askalan şehrini zaptetti-ler.
Bu senede halife, büyük bir orduyla Vâsıt şehrine gitti. Durumu düzeltti ve Bağdat'a döndü.
Bu senede Kaymaz el-Erguvanî insanlara hec ettirdi.
Bu senenin sonlarında meşhur ve birbirinin akranı olan iki şair vefat ettiler: