Mansur İzzeddin Ferruhşah Şahinşah b. Eyyub. Baalbek valisi ve amcası Sultan Selahaddin adına Dimaşk naibi idi. Kendisinden sonra Baalbek valiliği yapan Emced Behramşah'ın babasıdır. Dımaşk'ta şehrin kuzey doğusundaki Ferruhşahiye medresesi kendisine nisbet edilir. Bu medresenin bitişiğinde oğlu adına yaptırılan Emcediye türbesi vardır ki bu türbe ile medrese, Hanefîlerle Şafiîlere vakfedilmiştir. Ferruh-şah; şecaatli, şehametli, akıllı, zeki, alicenap, övgüye layık bir kimse idi. Fazilet ve cömertliğinden ötürü şairler kendisini övmüşlerdir. Şeyh Ta-ceddin Ebü'1-Yumn elKindî'nin Önde gelen müridlerindendir. Mansur İzzeddin Ferruhşah, Şeyh Taceddin'i Kadı Fadıl'ın meclisinde tanımış ve ona intisap etmişti. Şeyh Taceddin'e iyilik ve ihsanda bulunurdu. O ve Kâtip İmad Şeyh Taceddin'i çok övmüşlerdir. Onun hakkında methiyeleri vardır. Mansur İzzeddin Ferruhşah'ın oğlu Emced de üstün bir şairdi. Babasının amcası Sultan Selahaddin, babasının vefatından sonra onu Baalbek valiliğine atadı. Orada uzun bur süre valilik yaptı. Mansur İzzeddinşah'm güzel yanlarından biri, onun Taceddin el-Kindî'ye mürid olmasıdır. Onun hakkında yüksek manalar içeren şöyle bir şiiri vardır:
«Ben hastalığın esareti altındayım. O ise bu makamdadır.
Bir geyik ki gözleriyle gönlüme ok fırlatıyor.
Bana her su verişinde gerçekten,
Ben susuzluktan yanıyorum.
Ben onun elinden saf bal içtim.
Öyle bir bal ki içkiden daha lezzetlidir.»
Mansur İzzeddin, birgün hamama gitti. Orada önceleri kendisini zengin olarak tanıdığı bir adam gördü. Ancak adam yoksul düşmüş perişan hale gelmişti. Öyle ki avret yerleri görülmesin diye elbisesinin bir kısmı ile örtünüyordu. Mansur İzzeddin ona acıdı ve kölesine, o adama bir bohça elbise ve üzerinde oturacağı bir sergi götürmesini emretti. Sonra da adamı huzuruna çağırdı. Ve ona 1.000 dinar, bir katır ve her ay kendisine 20.000 dinar aylık bağlandığına dair resmî bir yazı verdi. Adam hamama yoksul gelmiş ama zengin olarak çıkıp gitmişti. Allah böylesi cömert insanlara rahmet etsin.