Muhammed b. Abdullah b. Ahmed b. Habib Ebu Bekir el-Amirî. İbn Habbaz adıyla meşhur olmuştur. Hadis dinledi. Tasavvufi metodla halka vaaz verdi. İbnü'l-Cevzî ondan edep dersi alanlardandır. Onu övmüştür. Ve onun şu şiirini nakletmiştir:
«Çarem nedir, aşkta durumum budur. Aşk, beni kınayanlann kınamasından daha çok etkiliyor. Nasıl şikâyetçi olayım ki onu sevmek benim için meşguliyettir. Öyle ki bütün işimi gücümü bırakıp onunla meşgul oluyorum.»
Muhammed b. Abdullah'ın fikıh ve hadis bilgisi vardı. Kitabu'ş-Şi-hab'ı şerhetti. Bir tekke yaptırdı. Yanında abid ve zahidlerden oluşan bir cemaat vardı. Can çekişirken onlara aziz ve celil olan Allah'a karşı takvalı ve ihlaslı, dindar kimseler olmalarını vasiyet etti. Vasiyetini tamamladıktan sonra yine can çekişti. Alnından terler döküldü. Elini uzatıp şu şiiri okudu:
«İşte elimi sana uzattım.
Bunlan lütufla doldurarak çevir.
Yoksa düşmanlanmı sevindirerek beni ziyana uğratma.»
Böyle dedikten sonra sözünü şöyle sürdürdü: «Şeyhlerin, ellerinde tabaklarla beni beklediklerini görüyorum» dedi ve vefat etti. Vefatı, bu senenin ramazan ayının ortasında çarşamba gecesi olmuştu. Kendi hankâhma defnedildi. Sonra tekkesi ve mezan hicretin 540. senesinde sular altında kaldı.