Künyesi Ebü'l-Hasan'dı. Vaizdi. Hanbelî idi. Hicretin 480. senesinde doğdu. Hadis dinledi. Fıkıh dersleri aldı. Vaaz verdi. Vaazı çok leta-fetli ve hoştu. Bu yönüyle İbnül-Cevzî onu çok övmüş ve anlattığına göre kendisi bir defasında ondan sıfatlarla ilgili hadisi sormuş, ama o bu konuya değinmeyip şu şiiri okumuş:
«Kaybolan öfkeli, kabul etmeyip dedi ki, ey nefis ya buna razı olmalısın.
Ki bunun aksi düşünülemez.
Çünkü ona itaati farz kılan sensin.
Kendisinden ayrılmaya güç yetiremediğine küsme.
Her ne kadar yanakların ondan ayrılıp küsmeye yönelse de gene de küsme, razı ol.»
İbnü'l-Cevzî onun şöyle dediğini nakletmiştir:
«Bir defasında halifeden korktum. Rüyada biri bana: «Şunu yaz bakalım» dedi: «Zamanın belalarına karşı sabrınla göğüs ger. Bir ve herşeyi bilen zâtın lutfunu ümid ederek bekle. Her ne kadar zamanın sıkıntısı seni zorlasa da ümidini kesme. Zamanın belalarının oku sana yönelse de ümitsizlennıe. Yüce Allah'ın bu sıkıntılar arasında sana ihsan edeceği bir genişlik vardır.
Bu genişlik, anlayışlar ve vehimler arasında gizlidir. Mızrakların ucu arasından kurtulan nice kimseler vardır. Aslanın pençesinden kurtulan nice avlar vardır.»
Sadullah b. Nasr bu senenin şaban ayında seksendört yaşında vefat etti ve Zori hankâhının yanma defnedildi. Sonra İmam Ahmed b. Han-bel Mezarlığına nakledildi.