Ali b. Muhammed et-Tihamî Ebü'l-Iîasan. Meşhur bir şiir divanı vardır. Oğlunun küçük yaşta ölmesinden dolayı şöyle bir ağıt yakmıştı:
«Ölümün hükmü halka geçer.
Bu dünya baki kalma yeri değildir
Beni çekemedikleri için hased edenlerin
Göğüslerinde meydana gelen sıkıntı ateşinden ötürü
Onlara çok acıyorum.
Allah'ın bana verdiği nimetlere baktılar
Gözleri Cennet'e bakıyor.
Ama kalbleri Cehennem ateşindedir.»
Tihamî'nin dünyayı yermeye dair şöyle bir şiiri de vardır:
«Dünya sıkıntılar üzerine kurulmuştur.
Sense onu pisliklerden ve sıkıntılardan arınmış olarak elde etmek istiyorsun.
Zamanı kendi tabiatının tersine sokmaya çalışan kişi
Şu içerisinde ateş koru arayan kimseye benzer.
İmkânsız bir şeyi umduğun zaman
Aslında sen uçurumun kenarında bir bina yapmayı umuyor gibi olursun.»
Şair Tihamî, oğlunun Ölümünden sonra şöyle demişti:
«Ben düşmanlarımla komşuluk ediyorum. O ise Rabbiyle komşuluk yapıyor.
Onun komşusu ile benim komşularım arasında çok uzak bir mesafe var.»
İbn Hallikan'ın anlattığına göre şair Tihamî vefat ettikten sonra adamın biri onu rüyasında güzel bir halde görmüş ve ona «sen bu mertebeye neyle ulaşabildin?» diye sormuş, o da şu cevabı vermişti: «Şu beyitle bu mertebeye ulaştım.»
«Onun komşusuyla benim komşularım arasında çok uzak bir mesafe vardır.»