Şemîm adıyla meşhur olmuştur. Edebiyatçı, lûgatçı ve şair bir alimdi. Hamaset şiirleri derlemişti, bu derlemesini Ebu Temam'm hamaset şiirlerinden üstün tutardı. Şarapla ilgili şiirleri de vardı, bunların Ebu Nüvas'm şiirlerinden daha sağlam ve güzel olduğunu iddia ederdi. Zeyl adlı eserde Ebu Şâme: «Dinî yönü zayıf, ahmak, akılsız ve geveze bir kimseydi. Hamaset şiirleri ve risaleleri vardır» demiştir. İbn es-Saî dediki: «Ebül-Hasan Ali b. Anter Bağdat'a geldi. İbn Haşşap'tan nahiv dersleri aldı. Epey nahiv ilmi tahsil etti. Lügat ve Arap şiirlerini de öğrendi. Sonra Musul'da ikamete başladı ve nihayet orada vefat etti.» Şiirlerinden biri şudur:
«Vahşi sığırın gözlerine sakın göz atma, Çünkü insanın ölümü emeller içindedir. Nice bakış vardır ki insanı anında helak eder. Nice el de vardır ki savaş anında öpülür. Düşündüm, ama teslim olmayı kabullenmedim. Selam ve tebrik zincirleri tuzakçı fiilidir.»
Onun cinaslı şöyle bir şâiri de vardır:
«Keşke uzun süre Şam'da kalsaydın, iyiliklerini görseydin. Onun iyiliklerinin bir kısmı beni Bağdat'a döndürdü. Onun toprağının misk kokulan zaman boyu beni orada ikamet ettirir mi sanıyorsun?
Gözlerinin nuru bana orada kalacak bir mevkii göstermiştir.» Onun içkiye ve diğer şeylere dair şiirleri de vardır.