Ebü'l Mealî Es'ad b. Yahya b. Musa b. Mansur b. Abdülaziz b. Ve-heb. Şafiî fıkıhçısıydı. Buharalıdır. Edebiyat sahibi, hayırlı ve faziletli bir kimseydi. Manzum ve mensur eserleri vardır. Nüktedan bir kimseydi. Doksan yaşını aşmış iken bu sene vefat etti. Bir zamanlar Hama hükümdarı onu vezir olarak görevlendirmişti. Yüksek derecede, ince manâlar içeren şiirleri vardır. İbn es-Saî onun bu şiirlerden bir nebze nakletmiştir:
«Aşkına yemin ederim ki teselli onun aklından dahi geçmemiştir.
Sen onun aşktaki durumunu çok daha iyi biliyorsun.
Bir jurnalci onun durumunu sana jurnallediğinde,
Sen bunu kendi aşkına sor. İşte bu onun mazeretini sana beyanederdir?
Yataklara düşüren ağır hastalığı, onun durumuna şahit değil mi.
Bu artık onu sorgulamana gerek bırakmaz.
Onun hastalık elbisesini yeniledin, aşk esrarını açığa vurdun.
Vuslat ipini kopardın.
Hayret!. Bir esir, kurtuluş akçesini ödemek için, Canını ve malını feda ediyor.»
Şu şiir de ona aittir:
«Kınayıcılar seni aşkından ötürü çok kınadılar.
Heyhat! Teselli yeri mahşerdir.
Senin gönüllerdeki yerini bilemediler.
Benim aşkım gibi bir aşk bulmağa çabaladılar,
Ama bunu beceremediler.
Aşkın hem tadına, hem azabına dayanmak gerek.
Aşk müptelası olan, her zaman kınanıp azarlanır.»