Ebül-Kasım b. Kuseyre b. Ebi'l-Kasım Halef b. Ahmed er-Rainî eş-atibî. Âmâ bir insandı. Kiraat-ı Seb'a'dan bahseden eş-Şatibiye adlı eserin musannifidir. Daha Önce onun gibi bir eser yazılmadığı gibi daha sonra da yazılamamıştır. Bu eserde hazineler değerinde rumuzlar vardır ki, ancak bu ilimden çok iyi anlayan dikkatli kimseler bu rumuzların farkına varabilirler. Bununla beraber o, âmâ bir kimseydi. Hicretin 538. senesinde doğdu. Memleketi, Endülüs'ün doğusundaki Şatıba köyüdür. Fakir bir kimseydi, memleketinin hatipliğine atanması istendi, ama o, hatiplerin minberler üzerinde hükümdarları abartılı ifadelerle övmelerinden ötürü buna yanaşmadı.
Şatıbî hacca gitmek üzere memleketinden ayrılıp yola koyuldu. Hicretin 572. senesinde İskenderiye'ye geldi. Selef den kıraat dinledi. Ders aldı. Kadı Fadıl onu kendi medresesinde kıraat hocalığına tayin etti. Şatibî, Kudüs'ü ziyaret etti. Ramazan orucunu ay boyunca orada tuttu. Sonra Kahire'ye döndü. Bu senenin cemaziyelahir ayında Kahire'de vefat etti. Fadiliye türbesi yakınındaki Kurafe mezarlığına defnedildi. Dindar, hûşûlu, ibadet ehli, çok vakarlı bir kimseydi. Kendisini ilgilendirmeyen konularda konuşmazdı. Tabut hakkında bir bilmece olan bu beyitleri çok okurdu. Aslında bu beyitler başkasına aittir:
«Havada uçan birşey var.
O yüksekte uçup giderken insanlar da,
Onun gittiği yöne doğru hep birlikte giderler.
Onu bazan omuzlara binmiş olarak görürsün,
Bazan da başkaları ona binerler.
Ona binen esir de olsa, emir kimseler onu omuzlarında taşırlar.
İnsanı takvaya teşvik eder, ama kendisi ona yakın olmaktan hoşlanmaz,
O uyarıcıdır, nefis ondan nefret eder.
Aslında hiç kimse onun ziyarete gelmesini istemez ama ziyaret edilen kimse istemese de o, ziyaretini gerçekleştirir.»