Şeceresi şöyledir: Fahreddin b. Neccar Ebü'l-Hasan Ali b. Ahmed Abdülvahid el-Makdisî elHanbelî. İbn Neccar adıyla tanınmıştır. Hicretin 576. senesinin başında -başka bir rivayete göre ise sonunda- doğmuştur. Çok miktarda hadis dinlemiş, aile efradıyla birlikte çeşitli beldelere seyahatlerde bulunmuştur. Salih, abid, zahid, takvâU, ibadet ehli bir kimseydi. Ömrü uzun olduğundan bir çok rivayetleri kendisi münfe-rid olarak nakletmiştir. Birçok hadis alimlerinden icazet almış, çok sayıda insan ve topluluklar kendisinden hadis dinlemişlerdir. Kendini yaşlanmcaya, hareket edemeyecek derecede zayıflayıncaya kadar bu işe vakfetmişti. Güzel şiirleri vardır. Şiirlerinden bazıları şunlardır:
«Seneler tekrarlandı üzerimde, nihayet çürüdüm.
Ve kıymetsiz bir meta haline geldim.
Bende fayda azaldı. Yalnız ben,
Hadis rivayet etmek ve dinlemekle teselli buluyorum.
Eğer bu ihlaslı bir iş ise mükâfatı vardır.
Eğer dalkavukluk için ise boşa gitmiştir çabam.»
Şu şiir de ona aittir:
«Oturarak namaz kıldığımdan ve cumalara gidemediğimden dolayı sana özrümü beyan ediyorum.
Farz namazları insanların cemaatla kılmak için toplandıkları mescitlerde edâ edemediğimden Ötürü, Yine özrümü beyan ediyorum sana.
Ya Rab böyle namaz kılışımdan ötürü bana gazaplanma.
Beni cehennem ateşinden koru ve hatalarımı bağışla.»
Bu senenin rebiyülahir ayının ikisinde çarşamba günü kuşluk vakti doksanbeş yaşındayken vefat etti. Cenazesine çok sayıda insan katıldı. Kasyun mezarlığında babası Şeyh Şemseddin Ahmed b. Abdülva-hid'in mezarının yanına defnedildi.