Aslen Zer şehrinin doğusundaki Beser koyündendir. Bir süre Di-maşk'ta ikamet etti. İpekçilikle uğraştı sonra bu işi bırakıp Şeyh Ali el-Mugarbel'in yanında dervişlik yaptı. Enıevî Camii'nin kıble tarafında kendisi için bir tekke yaptırdı. Şeyh İzzeddin b. Abdüsselam, Şeyh Ta-kiyyüddin b. Salah, Maliki şeyhi Şeyh Ebu Amr b. Hadb gibilerinin ve diğer fakihlerin reddettikleri bazı çirkin hareketlerde bulundu. Eşref tahta geçince Azeta kalesine hapsedildi. Orada bir kaç yıl hapis yattı. Sonra Salih İsmail onu serbest bıraktı. Yalnız Dımaşk'ta ikamet etmemesini kendisine şart koştu. O da bir süre gidip köyü olan Beser'de ikamet etti. Nihayet bu sene vefat etti.
ez-Zeyl adlı eserde Şeyh Şihabüddin Ebu Şâme dedi ki: «Bu sene ramazan ayında Beser köyünde kendi tekkesinde ikamet etmekte olan ve Harirî adıyla tanınan Şeyh Ali de vefat etti. Bu zat Dımaşk'a gidip gelirdi. Bir grup fakir de ona tâbi olmuştu. Bunlar Ashab-ı Harirî diye bilinirlerdi. Şeriate muhaliftiler. Bunlardan Allah'a dönenler hariç içleri dışlarından daha kötüydü. Harirî, şer'i emirlerle alay eder, bunları küçümser, fasıkların ve asilerin'birçok hareketlerini irtikâb ederdi. Onun sebebiyle Dımaşklı büyük insanların çocuklarından kalabalık bir grup fesada sürüklendi ve onun adamlarının kılığına hüründüler. Sapıklığa daldığı ve hayasız olduğu için onun peşine takıldılar. Meclisinde şarkı, raks ve tüysüz oğlanlar bulunurdu. Böyle yapanları hiç protesto etmezdi. Aksine namazı terk etti, israfa daldı, birçok insanı saptırdı. Büyük bir kalabalığı fesada sürükledi. Şeriat alimlerinden bir grup defalarca onun öldürülmesi yolunda fetva verdi. Sonra Cenâb-ı Allah, insanları ondan kurtarıp rahata kavuşturdu.»
Şeyh Şihabüddin Ebu Şâme'nin, Şeyh Ali el-Harirî hakkındaki sözleri harfi harfine bunlardan ibarettir.