Bu hadislerden en önemlisi ve İslâmiyet ile Müslümanlar açısından en uğurlu ve bereketlisi, Ebu Bekir es-Sıddık'a yapılan bey'attır. Peygamber (s.a.v.) vefat ettiği zaman Ebu Bekir es-Sıddık (r.a.), Müslümanlara sabah namazını kıldırmıştı. Onun namaz kıldırması, Rasûlullah (s,a.v.)'m hastalığın şiddetinden biraz ayılmış olduğu, perdeyi aralayıp saf halinde namaz kılan Müslümanlara baktığı esnada olmuştu. Resûlullah, Müslümanların Ebu Bekir'in arkasında namaz kılmakta olduklarını görünce hoşlanmış ve tebessüm etmişti. Bu durum karşısında Müslümanlar çok sevindiklerinden neredeyse namazı bırakmak istemişlerdi. Hatta Ebu Bekir de mihrabtan çekilip arkadaki safa geçmek istemişti. Ancak Rasûlullah, oldukları yerde kalıp namazlarını devam ettirmeleri için onlara işaret etmiş ve perdeyi tekrar sarkıtmıştı. Bu, onlarla son görüşmesi olmuştu.
Ebu Bekir (r.a.), namazdan sonra Hz. Aişe'nin odasına gitmiş ve şöyle demişti:
- Rasûlullah (s.a.v.)'ın ağrılardan, sancılardan kurtulmuş olduğunu görüyorum. Bugün, zevcelerimden Harice kızının evinde olmam
gerekiyor.
Harice'nin kızı da Medine doğusundaki Sünh mahallesinde idi. Yanma gitmek için Ebu Bekir atma binip oradan ayrıldı. O gün kuşluk vakti, güneş biraz yükseldiğinde Rasûlullah vefat etti. Doğrusunu Allah bilir.
Vefat edince ashab ihtilafa düştü. Kimisi, "Rasûlullah, vefat etti." diyor, kimisi de, "Vefat etmedi." diyordu. Bunun üzerine Salim b. Ubeyd, Ebu Bekir'in yanma, Sünh mahallesindeki evine gitti. Rasû-lullah'm vefatını haber verdi. Bu haberi alan Ebu Bekir, evinden çıkıp Rasûlullah (s.a.v.)'m yanma geldi. İçeri girdi. Yüzündeki örtüyü kaldırdı. Alnından öptü ve vefat ettiğini kesin olarak anladı. Sonra insanların yanma çıktı. Minberin yanında dikilip onlara hitapta bulundu. Daha önce de anlattığımız gibi Rasûlullah'm vefat ettiğini onlara açıkladı. Aralarındaki tartışma ve münakaşaları giderdi. Herkes ona yöneldi. Mescidde sahabelerden bir topluluk ona bey'at etti.
Ensâr'dan bazı kimseler şüpheye düştüler. Bir kısmının zihinlerinde, Ensâr'dan bir halife seçmenin caiz olacağına dair düşünce belirmeye başladı. Bir kısmı da orta yolu tutarak Muhacirlerden bir emir, Ensâr'dan da bir emir seçilmesi gerektiği düşüncesine kapıldı. Nihayet Ebu Bekir, onlara halifeliğin sadece Kureyşlüerde olması gerektiğini açıkladı. Onlar da onun görüşüne katıldılar ve onun halifeliği üzerinde icma ettiler. Nitekim bunu ileride de açıklayacak ve bu hususa dikkat çekeceğiz.