Vakidî, Şuayb b. Ubade kanalı ile Muttalib b. Abdillah b. Han-teb'in şöyle dediğini rivayet eder:.
"Rasûlullah (s.a.v.), Medine'de bulunduğu bir sırada bir kurt gelip karşısına dikildi. Rasûlullah buyurdu ki:
- Bu, kurtlar tarafından size gönderilen bir elçidir. İsterseniz onlara birşey tayin edin, o şeyle yetinip aşırı gitmesinler. Yok isterseniz onlara birşey vermeyin de kendinizi onlardan koruyun. Artık onlar, sizden ne alırlarsa kendi rızıklarını alırlar.
Ona:
- Ya Rasûlallah! Biz gönül rızasıyla onlara birşey vermek istemiyoruz, dediler.
Bunun üzerine Rasûlullah (s.a.v.), üç parmağıyla kurda işaret ederek:
- Sen de alabildiğin kadar bunlardan al, dedi.
Kurt uluya uluya ve başım sallaya sallaya koşup geri döndü."
Bu, bu yönü ile mürseldir.
Bu kurt, İmam Ahmed b. Hanbel'in naklettiği bir hadiste sözü edilen kurda benzemektedir. İmam Ahmed b. Hanbel, Yezid b. Harun kanalı ile Ebu Said el-Hudrî'nin şöyle dediğini rivayet eder:
"Bir gün kurdun biri sürüye saldırıp bir koyun kaptı. Çoban kurdu kovalayıp koyunu ondan geri aldı. Bunun üzerine kurt, kuyruğu üzerine oturup çobanı:
- Allah'tan korkmuyor musun? Allah'ın bana gönderdiği rızkı benden niçin alıyorsun? dedi.
Çoban:
- Hayret yahu! Kurt, insanlar gibi konuşuyor, dedi. Kurt dedi ki;
- Benim konuşmama mı şaşıyorsun? Benim bu konuşmamdan daha tuhaf ve acaib birşey var. Muhammed isminde bir adam, Yesrib'de halka, geçmişten haber vermektedir.
Bunun üzerine çoban, sürüsünü önüne katıp Medine'ye geldi. Sürüyü bir kenara bırakıp Peygamber (s.a.v.)'in yanma girdi ve olayı anlattı. Peygamber (s.a.v.) de halkı namaza çağırmalarını emrettikten sonra çobana:
- Gördüğünü halka anlat, dedi.
Çoban da anlattı. Peygamber (s.a.v.), şöyle buyurdu:
- Doğru söylüyor, Muhammed'in hayata kudret elinde bulunan Allah'a yemin ederim ki, canavarlar insanlarla konuşmadıkça, kişinin ayakkabısının bağı kendisiyle konuşmadıkça ve kişinin uyluğu kişiye ailesinin, kendisi yok iken ne yaptığnı haber vermedikçe kıyamet kopmaz."