«Ey Muhammedi Allah yolunda savaş, sen ancak kendinden sorumlusun, inananları teşvik et.» (enNisâ, 84.)
Tefsirde anlatıldığına göre selef ulemasından biri, bu âyetten şu ha-kikâtları istinbat etmiştir:
Rasûlulîah (s.a.v.), cephede yüz yüze geldikleri zaman yalnız başına da olsa müşriklerden kaçmamakla emrolunmuştu. O, insanların en şecaatlisi, en sabırlısı ve en dayanıklısı idi. Ashabı, kendisinden yüz çevirip cepheden kaçsa bile o cepheden asla kaçmadı. Ashabından bazıları demişler ki: Savaş şiddetlendiği zaman biz, Rasûlullah'm arkasına saklanıp korunurduk. Bedir gününde 1000 müşrike bir avuç çakıl taneleri savurdu. Bu çakıl taneleri, onların tamamına isabet etti. O esnada da şöyle demişti: «Yüzler çirkin olsun!» Önceki sayfalarda naklettiğimiz gibi Hüneyn gazvesinde de böyle bir durum vuku bulmuştu. Ashabının çoğu, Uhud gününde ikinci aşamada cepheden kaçmışlardı, ama o yerinde sebat etmiş, asla kaçmamıştı. Yanında da sadece on iki kişi kalmıştı. Onlardan da yedi kişi öldürülmüş, geriye beş kişi kalmıştı.
O esnada mel'un Übey b. Halef öldürülmüş; Cenâb-ı Allah, onu Cehennem'e göndermişti. Hüneyn gününde 12.000 kişilik islâm ordusundan herkes cepheden kaçmış, ama Rasûlulîah (s.a.v.) yüz kadar sahabesi ile sebat etmişti. O esnada katırı üzerinde olup düşmana karşı katırını koşturcnuş-tu. O mübarek ismini haykırıyor ve şöyle bir duyuruda bulunuyordu: «Ben peygamberim. Bunda yalan yoktur. Ben Abdülmuttalib'in oğluyum.» Düşmana karşı katırını o kadar hızla koşturuyordu ki o esnada Abbas, Ali ve Ebu Süfyan o katıra asılıyorlardı ki, düşmana karşı gidişini ağırlaştırsınlar. Çünkü düşmandan Rasûlullah'a zarar gelmesinden korkuyorlardı. Ama Rasûlulîah (s.a.v.), bu şecaatti davranışım sürdürdü. Nihayet Cenâb-ı Allah, ona yardım etti. Orada kendisine zafer verdi, insanlar cepheye dönerlerken onun önünde ölenlerin cesedleri, insan azaları darmadağınık vaziyette yığılı bulunuyordu.»
Ebu Zür'a, Enes b. Malik'in şöyle dediğini rivayet etmiştir:
Rasûlulîah (s.a.v.) buyurdu ki: «Aşırı derecede tutup yakalama gücüyle insanlara üstün kılındım.»