Ebu Ubeyde, Humus'u fethettikten sonra Halid b. Velid'i Kin-nesrin'e gönderdi. Halid, oraya geldiğinde şehir halkı ve Hristiyan Araplar ona karşı ayaklandılar. Halid, onlarla savaştı, çoklannı Öldürdü. Oradaki Bizanslıları ve komutanları Mitas'ı öldürdü. Bedeviler, ondan özür dileyerek bu savaşı kendi görüşlerine dayanarak yapmış olma-dıkîanm beyan ettiler Halid, mazeretlerini kabul edip onlara dokunmadı, daha sonra şehre girdi. Şehir halkı, kalelere sığındılar. Halid, onlara şöyle dedi:
- Eğer göklere çıkıp bulutlann içine yerleşseniz bile Allah, bizi size ulaştırır, veya sizi yanımıza yere indirir.
Onlarla uğraşmaya devam etti. Nihayet Cenâb-ı Allah, oranın fethini Halid'e nasib etti. Allah'a hamd olsun.Halid'in bu savaşta gösterdiği yararlılıklan duyan Hz.Ömer, şöyle dedi:
- Allah, Ebu Bekir'e rahmet etsin .O, adamlan benden daha iyi bilip tanıyordu. Allah'a yemin ederim ki ben, Halid'i herhangi bir şüpheden ötürü görevden azletmedim. Ancak insanlann her şeyin Allah'tan değil de Halid'den geldiğine inanmalanndan korktum.
Bu senede Herakliyus, askerleriyle birlikte geri çekilerek. Şair bidelerinden Bizans beldilerine gitti. Seyf b. Ömer'in anlattığına göre Kinnesrin savaşı, hicretin onaltıncı senesinde yapılmıştır.
Dediler ki: Herakliyus, Kudüs'e her hacca gidiş ve dönüşünde Suriye topraklanna bakıp şöyle derdi: "Ey Suriye! Sana veda ediyor ve seni teslim ediyorum. Ama sendeki amacıma ulaşamadım." Herakliyus, Şam beldelerinden aynlıp Urfa'ya gitti. Urfalılardan kendisiyle birlikte Bizans'a gelmelerini istedi. Onlar
da:
- Burada kalmamız seninle beraber gelmemizden daha faydalı olacaktır, dediler. Bunun üzerine Herakliyus, onlan Urfa'da bıraktı. Şem-şan'a ulaştığında yüksek bir tepeye çıkıp Beyt-i Makdis taraflanna yönelerek şöyle dedi:
"Selam sana ey Suriye! Bir daha görüşmemek üzere selam! Bundan sonra sana hiçbir Bizanslı, uğursuz çocuk dünyaya gelmedikçe korkusuzca giremeyecektir. Keşke bu çocuk doğmasa." Herakliyus'un bu davranışı ne kadar güzel, fakat Bizaslılar için de ne kadar büyük bir musibetti. Herakliyus, daha sonra yoluna devam ederek Kostantiniye'ye vardı. Hüküm dar lığına orada devam etti. Yanında bulunup Müslü-malarla birlikte esir edilmiş bir adama sordu:
- Şu Müslümanlan bana anlat.
Adam da şu cevabı verdi:
- Onlan sana öyle anlatacağım ki,onlan seyrediyormuş gibi olacaksın. Onlar gündüz savaşırlar, gecede rahipler gibi ibadet ederler. Zimmetlerindeki şeyin bedelini ödemedikçe onu yemezler, bir yere girerken mutlaka selam verirler. Savaşacakları kimselerin yanma gitmezler. Meğer ki onlar kendilerinin yanma gitsinler.
- Eğer bana doğruyu soyledinse onlar şu iki ayağımın bastığı yere-de sahip olacaklardır."
Ben derim ki: Müslümanlar, Kostantiniye'yi (İstanbul) Emeviler zamanında kuşatma altına aldılar. Ama fethedemediler. "Kitabu Mela-himw adlı eserde de anlattığımız gibi ahir zamanda Müslümanlar oraya sahip olacaklardır. Bu hususta Sahih-i Müslim'de ve diğer hadis imamlarının eserlerinde Rasûlullah'tan nakledilen sahih hadisler vardır. Allah'a hamd ve minnet olsun.
Cenâb-ı Allah, zamanın sonuna kadar Bizanslıların Şam beldelerine sahip olmalarını yasaklamıştır. Nitekim bu hususta Buharı ve Müslim'in sahihlerinde Ebu Hüreyre'den rivayet edilen bir hadiste sabit olduğu gibi Rasûlullah, şöyle buyurmuştur:
"Kisra öldükten sonra başka bir Risra gelmeyecektir. Kayser öldükten sonra başka bir Kayser gelmeyecektir. Nefsim kudret elinde bulunan Zat'a yemin ederim ki siz, Kayser ile Kisra'nın hazinelerini Aziz ve Celil olan Allah yolunda sarfedeceksiniz."
Rasûlullah (s.a.v.)'m bu müjdesi, gördüğüm kadarıyla tamamen tahakkuk etmiştir. Ve haber verdiği şey kesinlikle gerçeklecektir.Yani Kayserlerin hakimiyeti Şam'a asla giremecektir. Çünkü Kayser kelimesi, Araplara göre bir cins ismidir ki, Bizans beldeleriyle birlikte Şam'a sahip olan kimselere verilen bir addır. Şam'ın hakimiyeti Kayserlerin eline asla geçmeyecektir.