Zübeyr b. Bekkar, Dahhak el-Hizamfnin şöyle dediği rivayet etmiştir: Cahiliyeti zamanında Âbdurrahman b. Ebi Bekir, ticaret için Şam'a geldi. Orada Cudi'nin kızı Leyla'yı hurma lifinden örülmüş bir sergi üzerinde gördü. Leyla'nın çevresinde hizmetçileri vardı. Âbdurrahman onu çok beğendi.
İbn Asakir'in ifadesine göre Âbdurrahman, Leyla'yı Busra şehrinde gördü ve onun için şu şiiri söyledi:
"Leyla'yı andım, ama arada Semave gölü var.
Bana ve Cudi'nin kızı Leyla'ya ne olmuş, o, nerden bana gelecek. Onun gönlü Harisidir, Basra'ya inanır veya gönüllere konaklar.
Ben ona, ölüp çürüdükten sonra kavuşabilirim.
Belki de insanlar seneye hac ettikten sonra ona kavuşabilirim."
Hz. Ömer, ordusunu Şam'a gönderdiği zaman komutana şu talimatı verdi: "Cudi'nin kızı Leyla'yı ele geçirirsen, onu Ebu Bekir'in oğlu Ab-durrahman'a ver." Komutan Leyla'yı ele geçirdi ve Abdurrahman'a teslim etti. Âbdurrahman, onu beğendi ve zevce edindi. Diğer zevcelerinden üstün tuttu. Nihayet zevceleri, bundan rahatsız olarak Leyla'yı Hz. Aişe'ye şikayet ettiler. Hz. Aişe de bu tercihinden dolayı Abdurrahman'ı kınadı ve şöyle dedi: "Allah'a yemin ederim ki sanki Leyla'nın dişleri ile nar tanelerini emer gibi oluyorum." Bir süre sonra Leyla'nın dişleri ağrıyıp döküldü, yüzü çirkinleşti. Âbdurrahman, ondan hoşlanmadı ve ona eziyet etmeye başladı. Bunun üzerine Leyla da Abdurrahman'ı, Hz. Aişe'ye şikayet etti. Hz. Aişe, Abdurrahman'a şöyle dedi: "Ey Âbdurrahman, önceleri Leyla'yı çok sevdin ve aşırı gittin. Şimdi de ona kızıyorsun ve onu sevmemekte aşın gidiyorsun, ya ona insaflı ol veya onu ailesine gönder."
Zübeyrî, Hişam'm babası Urve'nin şöyle dediğini rivayet etmiştir: "Hattab oğlu Ömer, Şam'ı fethettiği zaman Cudi kızı Leyla'yı Ebu Bekir'in oğlu Abdurrahman'a hediye etti. Leyla, Dımaşk çevresindeki Arapların hükümdarının kızıydı." Doğrusunu Allah bilir.