Bu hanımın soy kütüğü şöyledir: Safiye binti Hüyey b. Ahtab b. Şube b. Salebe b. Abd b. Ka*b b. Hazrec b. Ebi Habib b. Hadr b. Nahham b. Nahun. Mü'minlerin annesidir. Yani Rasûlullah'ın zevcesidir. Nadir oğulları kabilesinden olup Harun (a.s.)'un neslindendir. Babası ve amcası oğlu Ahtab ile birlikte Medine'de idi. Rasûlullah (s.a.v.), Nadir oğullarım Medine'den sürgün edince bunlar Hayber'e gittiler. Babası Beni Kurayza savaşında öldürüldü. Rasûlullah (s.a.v.), Hayber'i fethettiğinde bu hanım esirler arasında bulunuyordu. Dıhye b. Halife el-Kelbf nin payına düştü. Safîye'nin güzelliği ve hükümdar kızı olduğu Rasûl-ullah'a anlatıldığında Rasûlullah, onu kendine ayırdı ve bedelini Dıh-ye'ye ödedi. Safiye de Müslüman oldu. Rasûlullah da onu azad edip kendine eş olarak aldı. Sahba denen yere varıldığında onunla gerdeğe girdi. Safîye'nin saçını tarayan kadın, Ümmü Süleym idi. Safîye, daha önce amcası oğlu Kinane b. Ebi Hukayk'm zevcesi idi. Savaşta öldürüldüğünde Safîye dul kaldı. Rasûlullah (s.a.v.), Safîye'nin yanağında tokat izi gördü. Ona:
- Bu nedir? diye sorunca Safîye şöyle cevap verdi:
- Rüyamda ayın Medine tarafından çıkıp geldiğini ve kucağıma düştüğünü gördüm. Bu rüyamı amcam oğluna (kocama) anlattığımda o beni tokatladı ve: "Sen Medine hükümdarıyla evlenmek mi istiyorsun?" dedi. İşte bu iz, o tokattan kalmadır.
Safîye, ibadet, takva, zahidlik, iyilik ve sadaka verme bakımından kadınların lideri ve hanımefendi siydi. Allah, ondan razı olsun ve onu hoşnud kılsın.
Vakidf nin ifadesine göre Safiye, hicretin ellinci senesinde vefat etmiştir. Başkalarının ifadesine göre ise hicretin otuz altıncı senesinde vefat etmiştir. Ama sahih olan, Vakidî'nin ifadesidir.