Künyesi Ebu Abdurrahman'dır. Ümmü Seleme'nin kölesiydi. Üm-mü Seleme, onu azad etti. Ancak Rasûlullah'a hizmet etmesini ona şart koştu. O da şöyle dedi: "Sen beni azad etmesen bile ben yaşadığım müddetçe Rasûlullah'a hizmet edeceğim."
Sefine, Rasûlullah'm ailesine dosttu, aralarında yaşardı.
Taberanî'nin rivayetine göre Sefine'ye, bu adı nereden aldığı sorulduğunda şu cevabı vermiştir:
"Bu adı bana Rasûlullah verdi. Bir defasında ashabıyla birlikte yola çıktı. Eşyaları ağır geldi, taşıyamaz oldular. Rasûlullah (s.a.v.), bana dedi ki: "Abam yere ser," Ben abamı yere serdim. Eşyalarım abamın içine koydular, sonra Rasûlullah bana: "Haydi taşı bakalım, sen ancak bir sefinesin (gemisin)." dedi. Eğer o gün bana bir veya iki veya beş veya altı deve yükü yüklenseydi yine bana ağır gelmezdi."
Muhammed b. Münkedir, Sefîne'nin şöyle dediğini rivayet etmiştir: "Bir defasında bir gemiye bindim. Deniz ortasında iken gemi parçalandı, ben de bir tahtaya yüklendim. O tahta parçası beni götürüp bir ormanlığa bıraktı. Ormanlıkta bir aslanla karşılaştım. Aslan yanıma geldi, ben de ona: "Ey Ebu Haris! Ben, Rasûlullah'm azatlısı Sefîne'yim." dedim. Aslan, başını önüne eğdi ve beni yan tarafıyla da pençesiylede iteleye iteleye yola kadar götürdü. Sonra fısıldadı. Ben onun benimle vedalaştığını anladım."
Hammad b. Seleme, Sefine'nin şöyle dediğini rivayet etmiştir: "Rasûlullah (s.a.v.), Hz. Fatıma'nm evine girdi. Evin bir köşesinde nakışlı ve renkli bir perde gördü. Geri döndü, içeride durmadı. Hz. Fatıma da Ali'ye: Rasûlullah (s.a.v. )'a sor bakayım, niçin geri dönüp gitti?" diye sordu. Hz. Ali gidip, evden geri dönüş sebebini Rasûlullah (s.a.v.)'a sordu. O da şu cevabı verdi: "Benim veya herhangi bir peygamberin süslü bir eve girmesi uygun olmaz."
Ömer B. Ahtab
Künyesi Ebu Zeyd el-Ensârî el-A'rec'dir. Peygamber (s.a.v.)'le birlikte onüç gazaya katıldı.