Abdüîmelik b. Mervan'ın kardeşidir. Abdülmelik, onu Irakeyn'e vali olarak tayin etti. Şam'da Akabetü'l-Lübab mevkiinde bir evi vardı. Cömert ve müsamahakar bir kimseydi. Huceyr mıntıkasmdaki Deyr-i Mervan ona nispet edilir. Merc-i Rahit savaşında Halid b. Hu-sayn elKilabî'yi o öldürmüştür. Evinin ve bulunduğu yerin kapısını kilitlemez, «Ancak kadınlar kendilerini gizlerler.» derdi. Güler yüzlüydü. Şiirleri için şairlere binlerce dirhem armağan verirdi. Şair Ferazdak ile şair Ahtaî, onu övmüşlerdi. Cehmiye mezhebi mensubları, Cenâb-ı Allah'ın Arş üzerindeki istivasının, Ahtal'ın şu beytinde geçen ve istila anlamına gelen istiva kelimesi ile eş anlamlı olduğunu iddia ediyorlardı. Şöyle ki: «Bişr, Irak'ı istiva etti. Kılıç çekmeksizin ve kan akıtmaksızın orayı istila etti.»
Ancak bunda herhangi bir delil yoktur. Bu istidlal, birçok bakımdan asılsızdır. Çünkü Ahtal, Hristiyandı. Bişr'in ölüm sebebi şuydu: Bişr'in gözünde bir çıban çıktı. Kendisine bu çıbanın kökten kesilmesi teklif edildi. Ancak o buna sabredemiyeceğini söyledi. Farkında olmaksızın çıban onun omuzlarına sirayet etti. Sabahladığında çıban onun karnına da sirayet etmişti. Sonra vefat etti. Can çekişirken ağlayıp şöyle demeye başladı: «Allah'a yemin ederim ki, ben çölde koyun güden bir köle olmayı ve şu yönetimin başına a,sla geçmemeyi çok arzulardım.» Bu sözleri Ebu Hazim'e veya Said b. Müseyyeb'e hatırlatıldığında Ebu Hazim ya da Said b. Müseyyeb şöyle demişti: «Allah'a hamdolsun ki, ölüm anında onları bizim tarafımıza kaçar kıldı.
Bizleri onların tarafina kaçar kılmadı. Biz onlarda ibretler görmekteyiz.»
Hasan dedi ki: «Bişr'in yanına vardım. Tahtı üzerinde sağa sola dönüp kıvranmaktaydı. Sonra evin avlusuna indi. Tabibler çevresin-dey diler.»
Bişr, hicretin yetmiş dördüncü senesinde Basra'da vefat etti. O, Basra'da vefat eden ilk vali idi. Abdülmelik, onun ölüm haberini duyunca çok hüzünlendi ve şairlere, ona ağıt yakmaları emrini verdi. Noksanlıklardan münezzeh olan yüce Allah, doğruyu daha iyi bilir.