Asıl adı, Ğaylan b. Utbe b. Behis'tir. Beni Abdi Menat b. Ed b. Tabiha b. İlyas b. Mudar oğullarından dır. Künyesi Ebu'l-Haris'tir. Şairlerin önde gelenlerinden biridir. Meşhur divanı vardır. Meyye binti Mukatil b. Talbe b. Kays b. Asım el-Minkarî hakkında gazeller okurdu. Meyye, çok güzel bir kadındı. Ama Zu Rimme'nin kendisi çirkin suratlı, siyah tenli idi. İkisi arasında fuhuş ve sevişme olmamıştı. Birbirlerini de görmemişlerdi, sadece birbirlerinin adlarını duymuşlardı.
Anlatıldığına göre Meyye, Zu Rimme'yi gördüğü takdirde develer kurban edeceğini adamıştı. Onu görünce: «Eyvah, ne kadar da çırkın-miş!» demişti. Zu Rimme, Meyye'nin yüzünü sadece bir defa görmüş ve şöyle demişti:
«Meyye'nin yüzünde tatlı bir görüntü vardır.
Eğer açığa çıkacak olursa, elbiselerinin altında ar ve çirkinlik vardır.»
Onun böyle demesi üzerine Meyye soyunmuş; Zu Kimine de şöyle demişti:
«Görmez misin ki, her ne kadar rengi beyaz ve saf olsa da, Suyun tadı bozulabilir.»
Meyye de ona şöyle demişti:
- Şu suyun tadını tadmak ister misin?
- Evet, vallahi isterim.
- Sen şu suyun tadım tadmadan önce Ölümü tadacaksın. Zu Rimme de şöyle demişti:
«Geçip giden şiir koyucusu (yani şair),
Meyye hakkında şiir söyledi. Ben kalbimin sapıtmasına engel olamadım.»
İbn Hallikan dedi ki: Zu Rimme'nin halk dilinde dolaşan şiirlerinden biri de şudur:
«Rüzgarlar Meyye ailesinin bulunduğu taraftan esince, Onun esintisi ile şevkim heyecanlanır ve harekete geçer. Öyle bir aşk ki, gözleri yaşartır. Her nefsin hevesi, sevgilisinin bulunduğu tarafa meyleder.»
Zu Rimme, öleceği esnada da şöyle demişti:
«Ey bedeninıdeki can çekişme esnasında ruhları teslim alan, Ve günahları bağışlayan! Beni Cehennem'den uzak tut.»