Abdülmümit, Allah'ın, nefsinin hevâ, öfke ve şehvetini öldürdüğü, kalbini dirilttiği ve aklını Hakk'ın hayatıyla nürlandırdığı kimsedir. Onun nüru, Allah'ın tecelli eden bu sıfatı sebebiyle, Allah'tan etkilenen bir düşünce yardımıyla nefsini ya da onun kuvvetlerini öldürerek başkasını da etkiler. (Kâşânî, 120; Câmi’, 11
a href "/tr/tasavvuf-sozlugu/abdu-l-muntakim/" abdü'l-müntakim /a